Δύσκολοι καιροί για να γράψεις κωμωδία
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
«Γιατί δεν γράφονται πια κωμωδίες;», τον ρώτησε ο παλιός του φίλος… Αυτός, ενστικτωδώς, διαφώνησε: «Κάθε εποχή έχει την κωμωδία της», έκανε να πει αλλά έμεινε σιωπηλός… Γύρισε αργά στο σπίτι του με το απλοϊκό, αλλά τόσο δύσκολο να απαντηθεί, ερώτημα του παλιού συμμαθητή, να τον απασχολεί, να καταντάει ώρες – ώρες βασανιστικό . «Δεν μπορεί να μη γράφονται κωμωδίες. Αφού είναι κομμάτι της ζωής», σκεφτόταν και βάραινε το μέσα του. Μπήκε σπίτι. Άνοιξε την τηλεόραση. Έπεσε πάνω στο τελευταίο δελτίο ειδήσεων του 24ωρου. Ένας πόλεμος που απλώνεται και φέρνει θάνατο και φτώχεια, ύστερα ακρίβεια, βιαστές ανηλίκων για καιρό ατιμώρητοι και πάνω σε όλα αυτά το μονότονο πασπάλισμα των πολιτικών με την ξύλινη γλώσσα. Άναψε τσιγάρο και κοίταξε στον καθρέφτη. «Για όλα αυτά δεν γράφονται πια εύκολα κωμωδίες; Μα αυτά δεν συνέβαιναν και παλιά;», αναρωτήθηκε. Κι εκεί που έκανε να γυρίσει την πλάτη στον καθρέφτη, σαν να άκουσε μια φωνή να του απαντάει: «Ναι… Αλλά τότε υπήρχε ελπίδα για κάτι καλύτερο. Ενώ τώρα; Κοίτα γύρω σου…». Πήγε νυχτιάτικα και χώθηκε στη βιβλιοθήκη του – πάντα έβρισκε διέξοδο στα βιβλία.
Τον βάραινε όμως το ερώτημα, δυο μέρες τώρα και το άσπρο χαρτί μπροστά του, στο απόμερο τραπεζάκι σαν να περίμενε μάταια να γεμίσει με λέξεις. Κι έπρεπε. Ο χρόνος τον πίεζε… Γιατί οι πελάτες της διαφημιστικής που δούλευε πια για τα προς το ζην, περίμεναν το κείμενο του διαφημιστικού για ένα καινούριο σεξοριάλιτι . Και δεν έχουν όρεξη για κωμωδία ή χρόνο για χάσιμο. Είναι πολλά τα λεφτά…