Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Θυμάμαι την εποχή που έκανα τα πρώτα μου βήματα στη δημοσιογραφία, περασμένα μέσα της δεκαετίας του ’90, μου είχαν δώσει μια δημοσιογραφική ταυτότητα μαθητείας, ακόμη, από το ραδιόφωνο του ΑΝΤ1, όπου έβγαλα το πρώτο μου μεροκάματο, ως συνεργάτης του τεράστιου Γιάννη Καλαμίτση.
Και την έδειχνα παντού- στο ταξί, στον δρόμο, στα μαγαζιά, σε γνωστούς και φίλους, σε τροχονόμους που θαρρώ πως με χαιρετούσαν με έναν θεσμικό σεβασμό. Είχα την αίσθηση, ή την ψευδαίσθηση πως αυτός πήγαζε από την ιδιότητα που αποκτούσα από την πρώτη μου, πολύτιμη εκείνη δημοσιογραφική μου, ταυτότητα. Ο κορυφαίος ρεπόρτερ Νίκος Νικολαΐδης, που ήταν ο πρώτος διευθυντής, στην επαγγελματική μου σταδιοδρομία μου είχε δώσει, τότε, μια πολύτιμη συμβουλή: ‘’Αυτή η ταυτότητα έχει ειδικό βάρος, για αυτό θα την δείχνεις με φειδώ, με μέτρο’’. Τον άκουσα και είχε δίκιο. Έτσι κι αλλιώς, είχα ξεκινήσει την πορεία μου, σε ένα μετερίζι που γεννούσε – ακόμη τότε – αυτόματο σεβασμό στην κοινωνία. Και αυτό οφείλεται στην πλειοψηφία των δημοσιογράφων της γενιάς μου, που ήξεραν το ρόλο τους, μετρούσαν τα βήματα τους. Ήταν η εποχή που όταν με ρωτούσαν ‘’με τι ασχολείσαι’’, έλεγα ‘’δημοσιογράφος’’, με καμάρι αληθινό, όχι με υπεροψία , ή έπαρση… Τα χρόνια πέρασαν, αλλάξαμε αιώνα… ‘’Η ζωή πήγε μπροστά’’, όπως θα έλεγαν και οι πάσης φύσεως φιλόσοφοι. Γνώρισα χιλιάδες ανθρώπους, από πολιτικούς, καλλιτέχνες, πνευματικούς ανθρώπους αλλά ταυτόχρονα ‘’έχασα’’ τις εξελίξεις. Κι έτσι εκουσίως ερήμην μου, θέριεψαν οι δημοσιογραφικοί εκβιασμοί, γιγαντώθηκαν τα εκδοτικό – πολιτικά παιχνίδια τα οποία είχαν και έχουν επίπτωση, έτσι στεγνά και άκομψα σε όλη την καθημερινότητα μας και εν τέλει αλλοιώνουν σε κάποιες περιπτώσεις αυτό που λέμε λαϊκή βούληση.
Χρόνια τώρα, από την αρχή της πορείας μου σε αυτό τον γοητευτικό, αλλά άγριο δρόμο, είχα επιλέξει ως καταφύγιο τον δρόμο της δικής μου, της αυθόρμητης γραφής. Παράλληλα , λοιπόν με τα αναρίθμητα ρεπορτάζ και τα δημοσιογραφικά άρθρα, έγραφα και γράφω θεατρικά έργα, καλά ή κακά λογοτεχνήματα, ποίηση. Κείμενα που σταδιακά μου έδωσαν την ευκαιρία να δηλώνω με το ίδιο καμάρι, πρώτα συγγραφέας και ύστερα δημοσιογράφος, στις σχετικές ερωτήσεις. Και γνώρισα πολλούς από αυτούς που με ανάγκαζαν τρόπον τινά να ‘’ντρέπομαι’’ για την επαγγελματική μου επιλογή. Κι άλλους όμως που με έκαναν υπερήφανο για το όνειρο μου. Κι όσο κι αν προσπαθούν οι πρώτοι, οι δεύτεροι θα έχουν πάντα κύρος στα δικά μου μάτια.