Σκέψεις με αφορμή τον Μανόλη Αναγνωστάκη: Όταν η ήττα σταλάζει ελπίδα…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Το θέμα είναι τώρα τι λες/Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε /Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ/ Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας/ Το θέμα είναι τώρα τι λες. (Μανόλης Αναγνωστάκης, 1970)
Έφυγε σα χθες, πριν 21 χρόνια. Κι ας με λένε ντεμοντέ και ξεπερασμένο, κάποιοι νεότεροι, που δεν τον ξέρουν, εγώ προτιμώ την εποχή που ο Μανόλης Αναγνωστάκης διακόνησε. Τότε που οι ποιητές μπορούσαν να τα πουν όλα με δυο λέξεις. Αλλά κι η κοινωνία προσέτρεχε στους ποιητές στα δύσκολα, τους είχαν καταφύγιο. Ενώ τώρα… Τώρα πια, που το έγκλημα έγινε συνήθειο, το ψέμα κι η στυγνή κερδοσκοπία έγινε κανόνας στην πολιτική, η απάτη και το ρίξιμο «τυφλοσούρτης» στις εργασιακές και τις ανθρώπινες σχέσεις, ο φόβος κυρίαρχος στα βλέμματα . Τι να πούμε τώρα; Που κάποιοι θεωρούν ‘’μουσική’’ τον απόπατο που λένε τραπ ή δεν ξέρω κι εγώ πως και επιδιώκουν να προ τυποποιήσουν κάτι κενά αποβράσματα που αυτοπροβάλλονται ως ‘’μουσικοί’’ προβάλλοντας την δική τους ψυχική ασθένεια, ως ‘’κοινωνική διέξοδο’’ – δείτε τι έγινε, πριν από χρόνια,στα βραβεία του MAD, τι έκαναν αυτοί οι υπάνθρωποι μπας και τους δώσει κάποιος σημασία . Κι η κοινωνία αρρωσταίνει, φτωχαίνει, φοβάται, όλο και περισσότερο. Για αυτό λείπει ο Αναγνωστάκης – κι ας πέρασαν τόσα χρόνια, λείπει όλο και πιο πολύ. Γιατί, ας τον έλεγαν ποιητή της ήττας, ελπίδα στάλαζε. Εκείνη η ήττα, αήττητη αισιοδοξία γεννά. Γιατί ήρθε μετά από αγώνα για κάτι ιδανικό. Τώρα, γιατί να καταφύγεις στον ποιητή. Αφού το ιδανικό, πια, απαγορεύεται δια ροπάλου. Κι όσοι προσπαθούν να εγκλωβίσουν άβουλους ανθρώπους σε πλαστές διεξόδους, αποθεώνονται…