Στον τρελό τον τόπο, τον Μάη μήνα βρέχει…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Πρωτομαγιά κι έξω από το τζάμι, λυσσομανούσε ο αέρας. Σαν να αρνιόταν το απομεινάρι από το πνεύμα του κακού χειμώνα ότι πάει για φέτος την έχασε την μάχη από τη θαλπωρή της Άνοιξης και έρχεται ανεμπόδιστη κι ατρόμητη η ζέστη του καλοκαιριού.
Πιο πέρα έβρεχε αρκετά. Και πιο ψηλά στην κορφή των βουνών κοντά ο ουρανός πετούσε χούφτες χιόνι. Και τι μ’ αυτό; Μας είπαν οι επαΐοντες του καιρού ότι σε μια – δυο μέρες το πρωτόγνωρο φαινόμενο τελειώνει κι έρχεται με φόρα το ζωογόνο Ελληνικό καλοκαίρι που είναι αναντικατάστατο.
‘’Στον τρελό τον τόπο, τον Μάη μήνα βρέχει’’, έλεγε η γιαγιά μου.
Όμως εδώ δεν είναι τρελός ο τόπος. Είναι τρελοί οι καιροί στους οποίους ζούμε και πιο τρελά ακόμα αυτά που σχεδιάζονται από ψηλά για να μας ‘’προσφερθούν’’ απλόχερα ως ‘’καλύτερο’’ αύριο.
‘’Αύριο’’, εντάξει… Καλύτερο από πού κι ως που; Ένα μέλλον, χωρίς ανθρώπους να σκέφτονται, με τη ‘’δουλειά’’ να την κάνει το AI. Ένα μέλλον χωρίς πατρίδες, χωρίς δηλαδή ζωτικό χώρο, μέσα στον οποίο θα προστατευθούμε και τον οποίο θα προστατεύσουμε. Ένα μέλλον που είναι πλέον ζητούμενα μερικά από αυτά που είχαν κερδίσει για τη δουλειά της, οι πρόγονοι μας πριν από περισσότερο από 100 χρόνια.
Πόσο ‘’καλύτερο’’ είναι για όλους μας αυτό το μέλλον; Μέσα σε ένα Οργουελικό κλίμα , η Ευρωπαϊκή ένωση δεν μοιάζει, είναι νεοχιτλερικη και όλοι οι σημερινοί ηγέτες της – και δεν εξαιρώ κανέναν απολύτως- νέο – χιτλερίσκοι . Που νομίζουν ή προσπαθούν να μας κάνουν να νομίζουμε ότι έχουν ηγετικά χαρακτηριστικά, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ακίνητα πιόνια σε μια σκακιέρα, που τους επιτρέπεται μονάχα να χασκογελάνε για αυτά που νομίζουν ότι νομίζουμε. Οι πολίτες δεν νομίζουν, γνωρίζουν. Το κακό είναι πως δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει χρόνος και τρόπος να αναστρέψουμε την κατάσταση, ενώ παράλληλα δίνουμε μάχη με τον αήττητο εχθρό – τι ειρωνεία να χάνουμε από ένα δικό μας κατασκεύασμα – για να μην χάσουν άνθρωποι τη δουλειά τους, από ατσάλινους κλώνους με χιλιάδες καλώδια.
Στον τρελό τον τόπο τον Μάη μήνα βρέχει λοιπόν…
Σοφά τα λόγια της γιαγιάς μου δίχως άλλο. Μόνο που τώρα έχει απλώσει. Τρελός δεν είναι πια ο τόπος, αλλά ο κόσμος ολόκληρος – προσπαθούν οι μεγαλοσχήμονες.
Κι ενώ η βροχή το Μάη θα πάψει – και θα σπανίζει , η τρέλα του κόσμου, θα συνεχίσει να τον στροβιλίζει. Μέσα από αναίτιους πολέμους και υπό τις οδηγίες ανίκανων ηγετών…