Ο ήρωας Ζούκοφ και ο μπροστινός «Ζούκοφ» του «γαλάζιου» υπόνομου
Διατηρώ τεράστιες αμφιβολίες για το εάν όντως πίσω από τον διαδικτυακό λογαριασμό κρύβεται ο Μούγιος και δεν είναι απλά ένας… αυτοφωράκιας
Του Μιχάλη Κωτσάκου
Ο Γκεόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ, έμεινε στην παγκόσμια ιστορία ως ο στρατιωτικός ηγέτης της αντεπίθεσης κατά των Γερμανών στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Μία αντεπίθεσης των Σοβιετικών υπό τον Ζούκοφ που ολοκληρώθηκε με την κατάληψη του Βερολίνου και την αυτοκτονία του Αδόλφου Χίτλερ το 1945.
Η «Επιχείρηση Ουρανός», την οποία σχεδίασε, θεωρείται η σημαντικότερη ενέργεια της Μάχης του Στάλινγκραντ και αυτή που έγειρε την πλάστιγγα υπέρ των σοβιετικών. Τον Ιανουάριο του 1943 προήχθη στο βαθμό του Στρατάρχη της Σοβιετικής Ένωσης και κατάφερε να ανοίξει την πρώτη δίοδο ανάμεσα στη Μόσχα και το πολιορκούμενο Λένινγκραντ. Στα μέσα του ίδιου έτους ήταν διοικητής των σοβιετικών δυνάμεων στη καθοριστική Μάχη του Κουρσκ. Στις αρχές του 1944 έσπασε οριστικά την πολιορκία του Λένινγκραντ και τέθηκε επικεφαλής της «Επιχείρησης Μπαγκρατιόν», της μεγαλύτερης ίσως επιχείρησης του πολέμου, που διέλυσε την γερμανική Ομάδα Στρατιών Κέντρου κι επέτρεψε στον Κόκκινο Στρατό να προελάσει ως την Πολωνία. Μαζί με άλλους σοβιετικούς στρατηγούς ηγήθηκε της τελικής επίθεσης κατά της Γερμανίας το χειμώνα του 1944 – 1945, και μετά από σχεδόν δεκατέσσερις μήνες προέλασης σε όλη την ανατολική και τμήμα της κεντρικής Ευρώπης τα στρατεύματά του μπήκαν στο Βερολίνο τον Απρίλιο του 1945.
Μετά την πτώση του Βερολίνου η δόξα του στρατάρχη Ζούκοφ είχε φθάσει σε τέτοια ύψη, που ορίσθηκε να επιθεωρήσει έφιππος την επινίκια παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία. Ανάμεσα στους θαυμαστές του ήταν και ο Αμερικανός στρατηγός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ (μετέπειτα πρόεδρος των ΗΠΑ), με τον οποίο περιόδευσαν μαζί στη Σοβιετική Ένωση.
Ο Ζούκοφ εν συνεχεία έπεσε στην δυσμένεια και επανήλθε μετά τον θάνατο του Στάλιν. Βέβαια η στρατιωτική πορεία δεν είχε μόνο επιτυχίες, αλλά και κάποια σκοτεινά σημεία. Όπως η συμμετοχή του στην εξόντωση-δολοφονία του Λαβρέντι Μπέρια (λαομίσητος αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών επί Στάλιν), αλλά και το ότι το φθινόπωρο του 1956 τέθηκε επικεφαλής των δυνάμεων που εισέβαλαν στην Ουγγαρία για να καταπνίξουν την εξέγερση του λαού ενάντια στο σοβιετικό έλεγχο.
Αυτοφωράκιας
Πολλοί θα αναρωτηθείτε πως μου ήρθε και αναφέρομαι στο σημερινό μου σημείωμα στον Γκεόργκι Ζούκοφ. Επειδή προ ολίγων ημερών ένα τρολ που κρυβόταν πίσω από το συγκεκριμένο ψευδώνυμο και είχε τεθεί επικεφαλής του «γαλάζιου» διαδικτυακού υπόκοσμου. Ο λόγος για τον Θεοδόση Μούγιο, συνεργάτη του υπουργού Εσωτερικών Θοδωρή Λιβάνιου, ο οποίος θεωρητικά κρύβονταν πίσω από τον συγκεκριμένο διαδικτυακό λογαριασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Και λέω θεωρητικά ότι αυτός κρυβόταν πίσω από τον συγκεκριμένο λογαριασμό, διότι εξακολουθώ κι έχω αμφιβολίες. Διότι ο κ. Μούγιος με βάση τα στοιχεία, που δεν επιδέχονται καμία αμφισβήτηση, εκδιώχθηκε από την ΕΛ.ΑΣ. λόγω καταδικών για αδικήματα όπως πλαστογραφία και υπεξαίρεση. Κι εκφράζω την αμφιβολία μου, καθώς πολύ φοβάμαι ότι ο κ. Μούγιος χρησιμοποιείται ως μπροστινός, ως αυτοφωράκιας. Και από πίσω του κρύβεται κάποιος μεγαλόσχημος.
Διότι δεν μπορώ να φανταστώ ότι ένας καταδικασμένος είναι δίπλα σε ένα υπουργό σε ένα κρίσιμο υπουργείο, όπως είναι το Εσωτερικών. Ειδικά όταν έχει καταδικαστεί για υπεξαίρεση, πως είναι δυνατόν το συγκεκριμένο άτομο να έχει πρόσβαση σε αποφάσεις για κονδύλια δισεκατομμυρίων;
Ακόμη και το γεγονός ότι ο εν λόγω τύπος πληρωνόταν από την εταιρεία Blue Skies της «Ομάδας Αλήθειας», επιτρέπει να διατηρώ τις αμφιβολίες μου. Λογικά αφού είναι δίπλα στον υπουργό έπρεπε να είχε αποδοχές από το υπουργείο Εσωτερικών και όχι από τον υπόνομο του διαδικτύου.
Άραγε δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας να ερευνήσει την όλη υπόθεση και να μην αρκεστεί σε μία απλή καταδίκη για συκοφαντική δυσφήμηση; Διότι υπάρχουν πολλά ερωτηματικά στην όλη υπόθεση και μία πιθανή εισαγγελική έρευνα να έβγαζε λαβράκια. Αλλά μετά την απόφαση του Εισαγγελέα Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Τζαβέλλα δεν πρέπει να περιμένεις πολλά από την Ελληνική Δικαιοσύνη…