Η Ευρωπαϊκή ακροδεξιά καλπάζει και η ηγεσία της Ε. Ε. προκαλεί κλαυσίγελο
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Η καταδίκη της Αν – Μαρίν Λεπέν και ο αποκλεισμός της από τις προσεχείς προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, δεν δημιούργησε μονάχα τον θόρυβο που κάνει συνήθως ένα μεγάλο πολιτικό θέμα, εσωτερικής κατανάλωσης…
Μπορεί αντίθετα να αποτελέσει θρυαλλίδα διευρωπαϊκών πολιτικών εξελίξεων.
Γιατί…
Μπορεί να αποκλείστηκε από το πολιτικό ‘’επέκεινα’’ της Γαλλίας η θυγατέρα του ιστορικού ηγέτη της Γαλλικής Ακροδεξιάς, αλλά το διάδοχο πολιτικό σχήμα του ‘’Εθνικού Μετώπου’’, η Εθνική Συσπείρωση προηγείται στις δημοσκοπήσεις και το άστρο του Ζορτάν Μπαρντελά, του νεαρού ηγέτη της Γαλλικής Ακροδεξιάς, μεσουρανεί.. Η Γηραιά Ήπειρος πλέον κατακλύζεται από πανίσχυρους ηγέτες, της Ακροδεξιάς – πολλοί εκ των οποίων βρίσκονται σε θέσεις πρωθυπουργών, ή συγκυβερνητών υπουργών.
Είναι δίχως άλλο μελαγχολική διαπίστωση που ‘’σκοτεινιάζει’’ έτι περεταίρω αν η μνήμη μας και η ματιά μας παρασύρει και εστιάσουμε στην Ευρώπη του χθες. Τότε με έναν Καραμανλή, έναν Κόλ, έναν Μιτεράν, έναν Ντεστέν ή έναν Βίλλυ Μπραντ παρόντες, η άκρα δεξιά δεν είχε χώρο πολιτικής ανέλιξης, ούτε – παρά την κριτική που ασκείτο – η απόγνωση είχε θέση ανάμεσα στα πολιτικά ένστικτα περίπου μισού δισεκατομμυρίου πολιτών στα όρια της Ευρωπαικής Ένωσης.
Η λεγόμενη ‘’αστική’’ ηγεσία της Ευρώπης προκαλεί σήμερα κλαυσίγελο. Ο Μητσοτάκης, ο Μακρόν κι ο Σολτς δεν μιλούν πλέον, παρά σε λίγους και ελιτιστές. Ο κύριος όγκος των πολιτών βλέπει με καχυποψία τους εν λόγω ταγούς. Για αυτό και συν τω χρόνω θα ενισχυθεί αναμφιβόλως άλλο περισσότερο, η άκρα δεξιά. Όχι, γιατί οι πολίτες θα γίνουν αίφνης φασίστες, αλλά γιατί, οι ίδιοι οι πολίτες αναστρέφονται πάλι στη λύση των εθνικών κρατών ως ασφαλή λιμάνια. Μακριά από γελωτοποιούς τύπου Ζελένσκι και αναζητώντας πλέον ηγέτες στιβαρούς που μπορούν να οδηγήσουν κάπου…