Το όραμα και οι ολετήρες της 3ης του Σεπτέμβρη
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Τρίτη μέρα του Σεπτέμβρη η σημερινή- ιστορική δίχως άλλο. Η μέρα, ίσως, με το πιο βαρύ ιστορικό φορτίο, μετά τις εθνικές μας επετείους. Οριακά δε πιάνει μια από αυτές . Είναι η επανάσταση του 1843, με σκοπό την παραχώρηση Συντάγματος από τον Όθωνα, αλλά κι η ίδρυση του ΠΑΣΟΚ , το κορυφαίο σύγχρονο Εθνικό μας ορόσημο τη χρονιά της Μεταπολίτευσης. Για τον Εθνικό χαρακτήρα αυτής της επετείου, θα μπορούσαμε να πούμε πάρα πολλά. Είναι προτιμότερο όμως να μην αναλωθούμε σε πολυλογίες, γιατί με το να μην πούμε τίποτα, έτσι περισώζουμε ότι είναι αυτονόητο. Και η ίδρυση του ΠΑΣΟΚ να είναι τέτοια.
Ήταν τέτοια γιατί, ο ηγέτης του, ο Ανδρέας Παπανδρέου υπήρξε εξαιρετικά επιδραστικός για όλους τους Έλληνες, ανεξάρτητα από την πολιτική – εκλογική τους επιλογή. Ήταν ο Ανδρέας κι όχι ο Παπανδρέου κι αυτό λέει πολλά.
Το ΠΑΣΟΚ δεν ηγήθηκε μιας κοινωνίας. Επέβαλε τους όρους, έβαλε τις συντεταγμένες και έχτισε μια καινούργια, Τη στάλαξε δε με στοιχεία πάυ ακόμη και σήμερα, τριάντα χρόνια μετά την τελευταία μέρα που κυβέρνησε, αληθινά το ΠΑΣΟΚ, λείπουν από τους επιγόνους, τη γενιά που δεν ήταν παρούσα αλλά έχει ακούσματα μονάχα από αυτήν την πρώτη κυβερνητική οχταετία, αλλά και πριν από αυτή που το ΠΑΣΟΚ, περιφρουρούσε με την πολιτική του δράση και στάση. Η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, είναι ένα μνημειώδες πολιτικό κείμενο, που σε κάποια σημεία του, παρά το ότι έχει γραφτεί πάνω από μισό αιώνα πριν παραμένει επίκαιρη. Και τούτο γιατί τα τότε ζητούμενα δεν έχουν βρει την εκβολή τους. Το δε σώμα του ΠΑΣΟΚ, δεν άλλαξε εξελικτικά, αλλοτριώθηκε. Μεταλλάχθηκε. Δεν επέβαλε τις δομές καμιάς νέας κοινωνίας, παρά αφομοιώθηκε παρασύρθηκε στα αδιέξοδα της παλιάς, της υφιστάμενης, που δεν γεννά πουθενά ελπίδα. Οι σημερινοί του ηγέτες είναι απλώς ατάλαντοι φαμφαρόνοι διαχειριστές, μιας φρούδας προσδοκίας. Απλά παρακολουθήματα μιας αδιέξοδης πεπατημένης.
Γιορτάζουμε ωστόσο την 3η του Σεπτέμβρη, με σεβασμό στον ηγέτη, τον οραματιστή και σε όσους τον ακολούθησαν. Και χλεύη για τους ολετήρες συνεχιστές του…