Οι καλοί, οι κακοί και οι ‘’άσχημοι’’ του πολιτικού προσκηνίου…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Το πρώτο σημείωμα του μήνα με παίδεψε πολύ. Στριφογύριζε, βλέπετε, για πολύ καιρό στο μυαλό μου να γράψω για τους καλούς, τους κακούς και τους ‘’άσχημους’’ της πολιτικής, όπως τους γνώρισα από την ανθρώπινη τους πλευρά, αφήνοντας για λίγο στην άκρη τα πολιτικά τους ‘’σουσούμια’’. Το ανέβαλα, όμως, συνειδητά, από φόβο μην αδικήσω κάποιον ή για να αποφύγω κάποιον ‘’κάβο’’ της στιγμής, ικανό να με ρίξει σε ξέρα…
Τώρα όμως είναι η κατάλληλη ώρα: Γιατί οι καλοί, θα πρέπει κάποτε να δικαιωθούν και εγώ, απέναντι σε μερικούς από αυτούς κουβαλάω κάτι σαν χρέος. Και τους ‘’κακούς’’ θα πρέπει αβασάνιστα να τους υποδεχθεί το ‘’χωνευτήρι’’ της ιστορίας.
Ο σημερινός πρωθυπουργός της Ελλάδας, ας πούμε, Κυριάκος Μητσοτάκης, γνώριμος μου, εδώ και είκοσι – στρογγυλά χρόνια προέρχεται μεν από μεγάλο πολιτικό τζάκι, αλλά δεν κληρονόμησε ούτε χνάρι, ούτε από το ηγετικό παράστημα του πατέρα του, που συνοδευόταν από πολλές αντίστοιχες ικανότητες, ούτε από την αρχοντιά και την ευγένεια της μητέρας του. Παρέμεινε μνησίκακος κι εκδικητικός ως και σήμερα που φθάνει σιγά – σιγά στην ολοκλήρωση του ο οδικός χάρτης που έχουν χαρτογραφήσει για αυτόν οι εντολοδότες… Τόσο κακός, δε, που χρειάστηκε να ακριβοπληρώσει Αμερικανούς επικοινωνιολόγους, για να τον μάθουν να ‘’στενοχωριέται’’ μετά την εθνική τραγωδία των Τεμπών…
Το άκρως αντίθετο συμβαίνει με τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, ο οποίος είναι πάντοτε προσηνής και συχνά χαμογελαστός, κοντά στον συμπολίτη , διαθέσιμος να συμβάλει στο μέτρο του εφικτού στη λύση κάθε προβλήματος. Δεν είναι λίγοι αυτοί που χρεώνουν τη, σχετικώς, βραχεία πρωθυπουργική του θητεία στο ότι ο Καραμανλής έβαζε στην πάντα τον πολιτικό και πιανόταν πραγματικός φίλος. Κάποιοι καλοθελητές εξέλαβαν αυτό αση το ανθρώπινο χαρακτηριστικό του, ως αδυναμία. Λάθευαν. Απλώς, από ένα σημείο και μετά, ήταν απροθυμία του να διαχειρίζεται, απλώς, αφού πλείστες, όσες φορές, επιχείρησε να συγκρουστεί μαζί του, ένα σύστημα που δεν ήταν φαύλο στο σύνολο του, είχε όμως φαύλους ‘’μπλε και πράσινους κόκκους’’ που μοιάζουν ακατάβλητοι.
Ο Αλέξης Τσίπρας είναι το ίδιο ανθρώπινος, αλλά περισσότερο επιφυλακτικός με τους καλοθελητές που προβάλουν πάντα διαθέσιμοι να κάνουν μια όποια ‘’βρώμικη δουλειά’’. Κι ο τρόπος που αποχώρησε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν απόλυτα συμβολικός. ‘’Θα ξανάρθω’’ ,ήταν σαν να ‘ λεγε τη στιγμή που καβάλα στη μηχανή του άφηνε πίσω την πόρτα των, ξεπερασμένων, φαίνεται, από τους καιρούς, γραφείων της Κουμουνδούρου. Και δεν αργεί η επιστροφή. Κι είναι κάποιοι που έχουν ήδη χάσει τον ύπνο τους…
Της σχολής Καραμανλή είναι και ο τέως πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, ο οποίος δέχθηκε την πρόταση για την προεδρία τηςΔημοκρατίας ευρισκόμενος iπανεπιστημιακή του έδρα και δεν έπαψε να βλέπει απλοikiύς πολίτες και καθημερινούς ανθρώπους στην προσπάθεια του να δώσει λύσεις σε προβλήματα.
Η Ρένα Δούρου ήταν και είναι πάντοτε μέσα στην κοινωνία, ακούει το σφυγμό της και δεν διστάζει να ‘’τσαλακωθεί’’ όταν οι περιστάσεις το επιβάλλουν. Το ίδιο και ο Θανάσης Παφίλης που δίνει και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεων του, στη διάθεση του ευρισκόμενου σε δυσκολία πολίτη. Κι αυτό δεν είναι θέμα πολιτικής – κομματικής ένταξης, αλλά στάση ζωής.
Για το κλείσιμο μια σύντομη ιστορία με πρωταγωνιστή τον πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ, Γιάννη Μαγκριώτη. Σε ένα ταξίδι του στην Ουκρανία, μέσα στην ομάδα των δημοσιογράφων που τον συνόδευαν ήταν κι ένας ικανότατος στη δουλειά του, αλλά με κάποιο εμφανές κινητικό πρόβλημα. Ευθύς ως κατάλαβε το πρόβλημα ο τότε υφυπουργός εξωτερικών, προσφέρθηκε να του κουβαλά σε όλο το ταξίδι τη βαλίτσα. Ο ίδιος, όχι κάποιος συνεργάτης του.
Όλα τα παραπάνω συνιστούν ίσως λεπτομέρειες. Που όμως αποκαλύπτουν την ποιότητα κάποιων προσώπων που ξεχωρίζουν σε ένα πολιτικό σύστημα που είναι οι λίγοι εκείνοι που το χαλάνε – μη γελιέστε. Απλώς αυτοί οι λιγότεροι είναι που κάνουν τον πιο άναρθρο θόρυβο.
Είναι δική μας ευθύνη να εντοπίσουμε τους σκάρτους και να τους στείλουμε, ανεπιστρεπτί, σπίτι τους…