Πέντε χρόνια me too: Ήταν στ΄αλήθεια χρήσιμο, ή απλώς επικοινωνιακή φούσκα;
Του Γ. Δημητρίου
Το κίνημα me too ήρθε κάποια χρόνια πριν στην καθημερινότητα μας, για να ‘’αποκαλύψει’’ υποτίθεται την ‘’σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού’’, τις υπόγειες διαδρομές με άλλα λόγια στα αρρωστημένα ή ‘’αρρωστημένα’’ μυαλά ορισμένων, ειδικοτερα διάσημων, ανθρώπων. Οι οποίοι ήταν είτε ‘’θεοποιημένοι’’ στη συνείδηση του κόσμου και απομυθοποιηθηκαν, είτε δεν είχαν καμία σχέση με τα καταγγελλόμενα και απλώς καταστράφηκαν. Από την πρώτη στιγμή που δημοσιοποιήθηκε η ομιλία της κ. Μπεκατώρου, που αποτέλεσε τη σπίθα αυτής της ιστορίας, δεν ήταν λίγοι όσοι προειδοποιούσαν για το ότι, σε αυτήν την ‘’αρένα’’, υπάρχει ο κίνδυνος να ισχύσει το ότι ‘’μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά’’, ότι σε αυτό το ‘’βήμα’’ το οποίο δίνεται ανεξέλεγκτα, είναι πιθανόν να φύονται και εκβιασμοί, προσωπικές διαφορές και διαγκωνισμοί. Και σήμερα μετά από πέντε χρόνια αρχίζουμε να μαθαίνουμε διάφορα πράγματα και για τους καταγγέλοντες. Φυσικά και είμαστε με τα θύματα. Αρκεί να υπάρχουν, να είναι στ’ αλήθεια. Και φυσικά πρέπει τα πραγματικά θύματα να έχουν το θάρρος, τη δύναμη και τη στήριξη να μιλά, να κάνει μια καταγγελία. Όχι, όμως και τις περιπτώσεις, που εργαλειοποιώντας το me too προσπάθησαν να ηρωοποιηθούν. Και ως τώρα είδαμε πολλές τέτοιες υποθέσεις.