Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Ο πόλεμος στο Ιράν δημιούργησε ταχύτατα ένα αναπότρεπτο ντόμινο που πλέον έχει ξεφύγει από τη σφαίρα του ανησυχητικού γεγονότος κι έχει ήδη εισχωρήσει στους σκοτεινούς και με άδηλο τέρμα, δρόμους του εφιάλτη.
Η επιχειρησιακή εμπλοκή της Χεσμπολάχ στον πόλεμο, είναι ενδεικτική- ή, μάλλον περίτρανη απόδειξη – ότι, ίσως, αυτός ο πόλεμος είναι για τον μουσουλμανικό κόσμο ‘’μια ευκαιρία για το σύνολο του μουσουλμανικού για ένα συνολικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών, με το κράτος του Ισραήλ’’… Και το λέμε αυτό, γιατί η Χεζμπολάχ, ιδρυμένη το 1985 μέσα στη φωτιά του πολέμου Ισραήλ – Λιβάνου και με πολύ νωπά τότε τα γεγονότα στην κοιλάδα Μπεκάα, απέκτησε τη δύναμη ως Σιιτική θρησκευτικό – πολιτική οργάνωση να μπορεί να εκφράσει τους πολυάριθμους Σιίτες από τον Λίβανο ως τα βάθη της Υεμένης.
Στηρίζεται οικονομικά από το Ιράν, ενώ πολιτική στήριξη παρέχει και η Συρία. Οι ένοπλες μονάδες της οργανώθηκαν και εκπαιδεύτηκαν από τμήμα του ιρανικού στρατού των «Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης». Το στρατιωτικό τμήμα της οργάνωσης παρέχει υποστήριξη με μαχητές στις Συριακές δυνάμεις στο πρόσφατο παρελθόν επί ημερών της προεδρίας Άσαντ στη Συρία στη μάχη του κατά του ISIS.
Η Χεζμπολάχ φημολογείται ότι ήταν από τις πρώτες ισλαμικές ομάδες αντίστασης στη Μέση Ανατολή που χρησιμοποίησαν την τακτική των βομβιστικών επιθέσεων αυτοκτονίας, των δολοφονιών και της αιχμαλωσίας ξένων στρατιωτών, καθώς και των δολοφονιών και των αεροπειρατειών. Η Χεζμπολάχ χρησιμοποίησε επίσης πιο συμβατικές στρατιωτικές τακτικές και οπλισμό, κυρίως ρουκέτες Κατιούσα και άλλους πυραύλους ενώ στο τέλος του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου το 1990, παρά τη Συμφωνία του Τάιφ που ζητούσε τη «διάλυση όλων των λιβανέζικων και μη λιβανέζικων πολιτοφυλακών», η Συρία, η οποία ήλεγχε τότε τον Λίβανο, επέτρεψε στη Χεζμπολάχ να διατηρήσει το οπλοστάσιό της και να ελέγχει σιιτικές περιοχές κατά μήκος των συνόρων με το Ισραήλ.
Η εμπλοκή της Χεσμπολάχ στον πόλεμο του Ιράν ήταν θεωρητικά αναμενόμενη, λόγω της στενής σχέσης της με τη χώρα, συνιστά όμως και την είσοδο της γεωπολιτικής γειτονιάς μας στα μονοπάτια ενός ανορθόδοξου πολέμου μη οριοθετημένου. Μια συγκυρία που όλα ισορροπούν σε μια λεπτή κόκκινη γραμμή.