Φλερτάροντας το ‘’κορίτσι ενός μαφιόζου’’ στο Κίεβο
Ο Γιάννης Βασιλακόπουλος ‘’σκαλίζει’’ το πλούσιο αρχείο του από μια καριέρα 30 χρόνων και αποκαλύπτει την αθέατη όψη προσώπων που γνώρισε και καταστάσεων που έζησε…
Η ‘’κοσμοχαλασιά’’ που γίνεται τα τελευταία τρία και κάτι χρόνια στην Ουκρανία αποτελεί στην ουσία μια νέα έκδοση, διαφοροποιημένη της χρόνιας σύγκρουσης που πάντοτε υπέβοσκε στο εσωτερικό της κοινωνίας, μιας χώρας που εδώ και αιώνες ζει στη σκιά της ‘’μαμάς’’ Ρωσίας. Κι αν ακόμη αφήσουμε στην άκρη το ιστορικό δεδομένο πως το Κίεβο υπήρξε η πρώτη, ιστορικά, πρωτεύουσα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας οφείλουμε σε κάθε περίπτωση να κάνουμε την παραδοχή ότι αυτή η χώρα δημιουργήθηκε πάνω στα ‘’συντρίμμια’’ της Ρωσίας, όταν διαλυόταν εις τα εξ’ ων συνετέθη, η πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση. Με τη Ρωσία, τη μεγάλη χώρα της Ένωσης, στις αρχές του’90 να παλινωδεί μπορούμε να υποθέσουμε βάσιμα πως η Ουκρανία πήρε και εδάφη που ουδέποτε της άνηκαν, αφού αφενός οι ‘’εντολοδότες’’ της Δύσης την ήθελαν εκεί ως προτεκτοράτο, αφετέρου η Ρωσία τελούσε σε πλήρη διαπραγματευτική αδυναμία. Ήταν ξεκάθαρη η διάσταση από τα χαμηλά, στην κοινωνία. Υπήρχαν οι πληθυσμοί της Ουκρανικής ανατολής που αναρωτιόνταν: ‘’Καλά, γιατί μας χώρισαν από τους Ρώσους; Αφού αδέλφια είμαστε’’. Και οι άλλοι, της Δύσης, Πολωνικής και Λιθουανικής ρίζας , αρκετοί από αυτούς που έβγαζαν μίσος απύθμενο έναντι της Ρωσίας.
Όταν ταξίδεψα στην Ουκρανία, εξ’ αφορμής των εγκαινίων του Ελληνικού κέντρου υγείας ‘’Ιπποκράτης’’ στη Μαριούπολη, το οποίο χρηματοδότησε ο δήμος Ζωγράφου επί δημαρχίας Γιάννη Καζάκου, ήταν το 2003. Θα έλεγε κανείς ότι είχαν περάσει από χρόνια τα ‘’δύσκολα’’. Όμως θα λάθευε, Τότε έγραφα στην ‘’Αυριανή’’ και είχα μεταβεί εκεί ακολουθώντας τον Κώστα Καραμανλή αρχηγό ακόμη της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Μαζί μας ήταν και ο φίλος μου Θεσσαλονικιός πολιτικός, Γιάννης Μαγκριώτης, τότε, υφυπουργός Εξωτερικών. Στα πλαίσια του ίδιου ταξιδιού, πήγα με τον Κώστα Καραμανλή στην Οδησσό και με τον Γιάννη Μαγκριώτη στο Κίεβο και το Ντονέτσκ.
Στην πρώτη μου βόλτα στη Μαριούπολη , έπεσα πάνω στο ακόλουθο περιστατικό: Ένας πολύ παλαιός ‘’σκαραβαίος’’ είχε κλείσει στο δρόμο μια πανάκριβη ‘’Μπιούικ’’. Γύρω μποντιλιάρισμα και άναρχη οδήγηση. Ο οδηγός του ακριβού αυτοκινήτου μετά από λίγες στιγμές, βγήκε από την Μπιούικ και εντελώς ψυχρά έβγαλε ένα μικρό πιστόλι και έσκασε, μέσα στο δρόμο και τα τέσσερα λάστιχα του Σκαραβαίου, χωρίς να πει λέξη. Ύστερα μπήκε στο αμάξι, κρύο αίμα και, με κάποιον τρόπο έφυγε.
Σοκαρίστηκα.
Λίγες στιγμές αργότερα στα εγκαίνια του Ιπποκράτη – του Ελληνόκτητου κέντρου υγείας στη Μαριούπολη- μια πανέμορφη κοπέλα φυλάκισε το βλέμμα και το μυαλό μου.
Τη χάζευα για ώρα, δεν κατάλαβα για πόση ώσπου ένα χέρι μου τράβηξε προειδοποιητικά τον ώμο : ‘’Μην την κοιτάς αυτή, είναι του κυρίου’’ μου είπε σε άπταιστα Ελληνικά, ένας ντόπιος θηριώδης μπόντιγκαρτ και μου έδειξε προς το σημείο που έκοβε βόλτες κουστουμαρισμένος, ο τύπος που πριν λίγες στιγμές είχε πυροβολήσει εν μέση οδώ τα λάστιχα του ατυχούς σκαραβαίου.
‘’Τον λένε Αντάμωφ’’ μου είπε ο πρέσβης μας στην Ουκρανία, το σούρουπο εκείνης της κρύας μέρας του Νοέμβρη όταν βρεθήκαμε στο δημαρχείο της πόλης, όπου ο δήμαρχος είχε δεξιωθεί την αποστολή μας. Κι ο ‘’Αντάμωφ’’ δεν έλειπε. ‘’Κι η άλλη είναι σταρ Ουκρανία του 2002, μαζί κυκλοφορούν’’ ολοκλήρωσε τη φράση του ο καλός διπλωμάτης.
‘’Καλά, αυτός πυροβόλησε εν μέση οδώ το πρωί. Τι δουλειά έχει εδώ ανάμεσα στους επισήμους ;’’ επέμεινα.
‘’Είναι Ελληνικής καταγωγής’’ μου είπε ο πρέσβης, ‘’γιος πολιτικού εξόριστου από την Καβάλα που έκανε λεφτά και χρηματοδοτεί τα της Ελληνικής κοινότητας εδώ. ‘’
Λίγο μετά έμαθα ότι ήταν και επικεφαλής της τοπικής μαφίας και ως τέτοιος ‘’αξιοσέβαστο πρόσωπο’’ στην πόλη.
Τα χαμόγελα έδιναν κι έπαιρναν στην εκδήλωση…
Κι οι απορίες μου λύνονταν σταδιακά…