‘’Εφιάλτες’’ και γραφικοί
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Ο στρατάρχης Χαφτάρ είναι ο πρωταγωνιστής, ενός επεισοδίου της κωμωδίας, ‘’Η παρέλαση των γραφικών ‘συμμάχων’ της κυβέρνησης Κυαριάκου Μητσοτάκη’’, που το βλέπουμε ξανά και ξανά, όχι γιατί μεταδίδεται σε επανάληψη, αλλά κυρίως διότι η ‘’πλοκή’’ του, επαναλαμβάνεται σχεδόν καθ’ έξη. Και αλήθεια αυτή η κωμωδία θα είχε πολύ γέλιο, αν στην εξέλιξη της δεν γινόταν επικίνδυνη. Κι αν ο γραφικός αυτός στρατάρχης, δεν ακολουθούσε τα βήματα του έτερου γραφικού του διπλωματικού μας πεδίου, του γελωτοποιού του Κιέβου, Ζελένσκι θα ήταν, απλώς, ένας σύγχρονος Αραβόφωνος ‘’εφιάλτης’’ πιο εύκολα αντιμετωπίσιμος. Τώρα γίνεται κομμάτι του σήριαλ μετά τον Ζελένσκι και τα φασιστοειδή του τάγματος του Αζόφ που πάτησαν πόδι και στην Ελληνική Βουλή επί ημερών, Κυριάκου Μητσοτάκη…
Ο Χαφτάρ όμως γιατί είναι ‘’Εφιάλτης’’;
Μήπως γιατί αναγνώρισε ένα παράνομο Τουρκολυβικό μνημόνιο –ως Λίβυος – ενώ παλαιότερα έλεγε ότι θα μπορούσε ‘’να πολεμήσει στο πλάι Ελλήνων και Κυπρίων’’ απέναντι στους Τούρκους ;
Ε, και;
Αυτό τον καθιστά μέγιστο τσαρλατάνο στην όποια εσωτερική πολιτική τάξη της χώρας των αρχαίων Φοινίκων αλλά όχι Εφιάλτη με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου. Δεν πρόδωσε καμιά φιλία χρόνων ο Χαφτάρ. Εγκατέλειψε απλώς μια λυκοφιλία.
Οι ‘’Εφιάλτες’’ ελλοχεύουν εντός των τειχών. Είναι αυτοί που παράλληλα με την παρέλαση των γραφικών, στην οποία βαράνε προσοχή, έχουν ήδη πετάξει μια παραδοσιακή – και από τα κάτω προς τα πάνω – φιλία δυο λαών στον κάλαθο των αχρήστων για χάρη των Νατοικών ισορροπιών.