Ο αυτοφοράκιας ξαναχτύπησε…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, βρίσκεται σε εξέλιξη μια γενοκτονία στα Βιβλικά χώματα, εκεί στην Παλαιστίνη. Οι εικόνες που φτάνουν από χθες, από τη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη, είναι απόκοσμες. Τα αποστεωμένα μωρά με αυτό το θολό βλέμμα, ξέρουν τον αυτουργό, και ρωτούν επίμονα ‘’γιατί;’’. Κι όσο απιχνασμένος και να βγαίνει ο ήχος τους, σαν να ακούγεται εκκωφαντικά δυνατά και να ζητούν, αυτά τα μικρά παιδιά που είδαν την πιο σκληρή εκδοχή του απαντήσεις που πρέπει να δοθούν τώρα. Διότι είναι πανθομολογούμενο πως αποτελεί ντροπή, τεράστιος λεκές για ολόκληρη την ανθρωπότητα, το γεγονός ότι στον 21ο αιώνα, οι Ισραηλινοί τιμωρούν μωρά παιδιά ως εχθρούς με όπλο την ασιτία.
Ακόμη μεγαλύτερη ντροπή σκορπίζεται σε ολόκληρη την διπλωματία της περίφημης Δύσης, Και το ανάθεμα στο μεγαλύτερο του βαθμό πέφτει στην κυβέρνηση Μητσοτάκη- και δίκαια. Διότι η απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου στην επισήμανση αυτής της φρικτής πραγματικότητας στα Παλαιστινιακά εδάφη, ήταν απάνθρωπη και ελεεινά γραφειοκρατική. Μίλησε για μια ‘’παραδοσιακή σχέση φιλίας με το Ισραήλ’’- που μάλλον ‘’δικαιολογεί’’ την από μέρους της κυβέρνησης Μητσοτάκη στήριξη της ακροδεξιάς κυβέρνησης του Ισραήλ στην τέλεση της κτηνωδίας.
Κυβέρνηση υποκριτών, άλλη μια ταμπέλα που μπαίνει δίκαια σαν ίσκιος πάνω από την Ελληνική κυβέρνηση. Η οποία ως γνήσιος ‘’αυτοφοράκιας’’ του ΝΑΤΟ, αποφάσισε ότι το Ισραήλ ‘’καλώς οδηγεί αθώους σε αναπόδραστο τέλος’’ ζητώντας την ίδια στιγμή την κεφαλή της Ρωσίας ‘’επί Πίνακι’’ γιατί σε έναν πόλεμο με ξεκάθαρη ιστορική βάση ζητεί να αποκαταστήσει τον χάρτη που εις βάρος της και βιαίως άλλαξε όταν βρέθηκε σε διπλωματική αδυναμία. Κι ενώ με τη Ρωσία έχουμε όντως μακρούς, αρραγείς και κομβικούς δεσμούς.
Το παίγνιο των δυο μέτρων και δυο σταθμών παιγμένο στην πιο χυδαία μορφή του…