Ένας κόσμος … ‘πάμε κι όπου βγεί’’
Γράφει ο Γ. Δημητρίου
‘’Να τους αγαπάς όλους, να εμπιστεύεσαι λιγότερους, αλλά να μην βλάπτεις κανέναν’’…
Είναι μεγάλη κουβέντα θα πει κανείς. Και ίσως κρύβει το αυθεντικό νόημα της ζωής. Και το μυστικό της ευζωίας. Το πρόβλημα είναι πως αυτή η μεγάλη κουβέντα, απευθύνεται σε παραλήπτες διαχρονικά βαρήκοους, από εμμονή ή άλλην αιτία, δεν έχει σημασία.
Αυτό που έχει αξία εδώ είναι ότι αυτά τα λόγια δεν είναι σημερινά. Έχουν γραφτεί πριν 422 χρόνια ως κομμάτι του ‘’Μάκβεθ’’ από τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ και η αλήθεια είναι πως οι απλοί πολίτες, αυτοί που πάνε κι έρχονται σκυφτοί αποτελώντας ένα πλήθος ανώνυμο, στην εποχή της ταχύτητας, των νέων τεχνολογιών και της παγκοσμιοποίηση – τρομάρα μας – φοβούνται ή ξεχνούν να το ανασύρουν.
Οι δε προεστοί του καιρού μας το ανασύρουν για μια στιγμή, το αξιοποιούν κατά το δοκούν κι ύστερα το βάζουν ξανά στην ομίχλη του χρόνου. Δυο τόσο απλές αράδες, είναι βολικές μόνον ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλες φράσεις που γράφτηκαν ανά τους αιώνες. Διότι αν το πάρει κάποιος είδηση και ειδικότερα αν αρχίσει να το αξιοποιεί υπέρ των πολλών οι ισορροπίες θα αλλάξουν κι αυτό δεν βολεύει…
Οπότε… άστο έτσι…
Στο κάτω – κάτω, μια κοινωνία και ευρύτερα ένας κόσμος στη λογική ‘’πάμε κι όπου βγει’’ , είναι μεν επικίνδυνος, όμως εξυπηρετεί καλύτερα τους κουμανταδόρους…