Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
‘’Ουδείς επικινδυνότερος εχθρός του ευεργετιθέντος’’. Ή αλλιώς, σε νεοελληνική απόδοση ‘’δεν υπάρχει πιο επικίνδυνος εχθρός, από αυτόν που έχει ευεργετηθεί’’ για όποιον καμώνεται ότι δεν πολυσκαμπάζει τα φτιασίδια της καθαρεύουσας. Όλοι έχουμε ακούσει, πολύ λιγότεροι έχουμε κατανοήσει και ελάχιστοι έχουμε διδαχθεί από το νόημα αυτής της φράσης.
Ειδικά σε χώρους που δεν είχαν, στο πρόσφατο παρελθόν, εμμονικά πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας, οι άνθρωποι τους χωρίζονται σε δυο κατηγορίες: Σε εκείνους που δουλεύουν για το καλό του σώματος που διοικούν και σε αυτούς που εκμεταλλεύονται τη δουλειά των πρώτων και επιχειρούν με την ας την πούμε ‘’κριτική’’ τους, να κερδίσουν ένα ίχνος δημοσιότητας, από αυτήν που ποτέ δεν είχαν και την απέκτησαν λόγω της δουλειάς της διοίκησης, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα και τα αποτελέσματα αυτής της δουλειάς που οι ίδιοι δεν θα είχαν ποτέ τη δυνατότητα να φέρουν.
Η Ελληνική Άρση Βαρών, για παράδειγμα διοικείται τα τελευταία τέσσερα χρόνια από γυναίκες, πρώην πρωταθλήτριες του αθλήματος, που έχουν τιμήσει τη φανέλα με το εθνόσημο και σήμερα έχουν καταφέρει να πυροδοτήσουν την εξωστρέφεια του αθλήματος, βγάζοντας και στηρίζοντας νέους πολύ καλούς αθλητές και αθλήτριες, νοικοκυρεύοντας παράλληλα τα οικονομικά της ομοσπονδίας. Ακόμη επιμορφώνουν νέους προπονητές και δίνουν, για πρώτη φορά τόσο λυσσαλέο, αγώνα κατά του ντόπινγκ.
Και οι κρίνοντες τι κάνουν; Μέτριοι- ή και άσχετοι-, άλλοτε, στην Άρση Βαρών τώρα επιχειρούν χωρίς επιτυχία Άρση μυαλών για να μην παίρνει κανείς χαμπάρι ότι ο ‘’βασιλιάς της ντόπας’’ αξιώνει ευκαιρίες που δεν τις δικαιούται πια, ή άλλα άτομα που βοηθήθηκαν από την παρούσα διοίκηση, για να τους δοθεί μια ευκαιρία, τώρα- παρασυρμένοι, μάλλον παρά εκούσια – πετούν … χαρταετό αυτήν τη βοήθεια και ασκούν κριτική σε γυναίκες τόσο ακέραιες που δεν διστάζουν να πάρουν πάνω τους ευθύνες που δεν τους αναλογούν…
Ας είναι. Το φως πάντα νικάει το σκοτάδι και τα ‘’περιττώματα’’ αποβάλλονται από τους υγιείς οργανισμούς…
Λίγη υπομονή…