Γράφοντας θέατρο- Ο ‘’πλανήτης’’ των ηθοποιών

Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος

 

Δεν θα γραφτούν ‘’καλά λόγια’’ έτσι, απλά,  για να υπάρχουν σε τούτο το σημείωμα. Με παίδεψε για μπόλικο χρονικό διάστημα το θέμα αυτών των αράδων που ακολουθούν. Γιατί έχουν να κάνουν με ηθοποιούς, μια  ομάδα ανθρώπων και πολιτών-κυρίως το δεύτερο – που αυτή η ιδιότητα δεν καθορίζει την υποκριτική τους φύση, αλλά είναι η ιδιότητα του ηθοποιού που προσδιορίζει και τον τρόπο που οι ηθοποιοί συμπεριφέρονται ή αποφασίζουν ως πολίτες. Ως δημοσιογράφος έχω συνεργασθεί με πολλούς επαγγελματίες πολιτικούς την ίδια στιγμή που η ‘’τρέλα’’ μου με το γράφω  θέατρο, με έχει οδηγήσει να συνεργαστώ με πολλούς ηθοποιούς  σπανιότερα από τους πολιτικούς, αλλά σε πιο πυκνά χρονικά διαστήματα.

Έχουμε, λοιπόν, μπροστά μας τις δυο όψεις του φεγγαριού.

Οι ηθοποιοί λοιπόν ποιούν ήθος, όπως μαρτυρά και το δεύτερο συνθετικό της λέξης. Και το κάνουν στην πλειοψηφία τους με διάρκεια και συνέπεια. Ενώ οι πολιτικοί τι  κάνουν; Παριστάνουν τους δήθεν καλύτερους γνώστες των θεμάτων από τους άλλους πολίτες κι όταν λαθεύουν, εκ του αποτελέσματος αδικούν κοινωνικές ομάδες, ή τα θαλασσώνουν αντί να πουν μια συγνώμη, μεταθέτουν ευθύνες αλλού και … η ζωή συνεχίζεται.

Ηθοποιός σημαίνει φως, όχι μόνον γιατί το έλεγε παλιά ο Δ. Χορν στο θεσπέσιο θεατρικό τραγούδι, αλλά γιατί όντως είναι τούτη εδώ η φωτεινή πλευρά του φεγγαριού. Από τους ανθρώπους του πολιτισμού που έκαμαν να αλλάξουν μετερίζι μονάχα η Μελίνα  κατάφερε να επικρατήσει της  αλλοτρίωσης. Γιατί; Μα διότι ο μύθος της ήταν πιο ισχυρός από την πολιτική. Κι ο μύθος της δεν ήταν παρά ατόφια η αλήθεια της. Αυτή που της επέτρεπε να  δουλεύει ξυπόλυτη στο υπουργείο και να φέρνει πάντοτε αποτελέσματα, ή να καπνίζει δημοσίως τα Καρέλια, με την κασετίνα ίσως προέκταση του χεριού της και να μην παρεξηγείται.  Η Μελίνα ήταν η Ελλάδα. Και μπορούσε…

Δυο από τους νεότερους μεγάλους, ο Πέτρος Φιλιππίδης κι ο Γιώργος Κιμούληςστοχοποιήθηκαν κατά την ταπεινή μου άποψη άδικα μα τώρα κοντεύει να τελειώσει ο διασυρμός και θα αρχίσουν σύντομα οι δειλές συγνώμες. Όπως τότε, στη χούντα, η ιστορία των σκυλιών της Γλυφάδας που πήγαν να την κολλήσουν σα ρετσινιά στη μεγάλη Λαμπέτη. Δεν φτούρησαν όμως οι  καλοθελητές. Γιατί ο βαρύς ίσκιος της ‘’κόρης του Κιθαιρώνα’’ πλάκωσε τους νάνους ψιθυριστές  των τότε ‘’παρασκηνίων’’.  Κι  άλλος ένας,  ο Παύλος Χαικάλης δεν άντεξε. Κι αποσύρθηκε.

Κι ο Γιάννης Μπέζος κατηγορείται ως μονόχνοτος. Ένας μεγάλος ηθοποιός που απλώς κέρδισε το δικαίωμα να μιλά μόνο μέσα από τη δουλειά του.

Άλλη περίπτωση ο μεγάλος Γιάννης Μόρτζος . Που επέμενε μέχρι τέλους στις δικές του επιλογές, αδιαφορώντας για την πρόσκαιρη μόδα και τον  συρμό.  Κοντά του και η σύντροφος ζωής, καρδιάς και δημιουργίας Γιούλη Ζήκου.

Μετά από όλα αυτά, καταλαβαίνετε γιατί προτιμώ να ακούω τον Γρηγόρη Βαλτινό να μου μιλά για το πώς βίωσε τον Ζορμπά και τον  Βενιζέλο, την Ναταλία Δραγούμη και την Ταμίλα Κουλίεβα να μιλούν για το πλήθος των ωραίων χαρακτήρων που έπλασαν και τον αείμνηστο Δάνη Κατρανίδη να μου μιλά για τον δικό του Ηρακλή Πουαρώ παρά να ακούω τους πιο πολλούς σημερινούς πολιτικούς  του αστικού χώρου να προσπαθούν να κάνουν σημαντικούς ανθρώπους της τέχνης να  μοιάσουν σαν τα μούτρα τους.