Γράφοντας θέατρο – Η περιπέτεια του ‘’Ανώνυμου Αποστολέα’’
Ο Ανώνυμος Αποστολέας ήταν το δεύτερο θεατρικό μου έργο που ανέβηκε. Κι όταν ελήφθη αυτή η απόφαση είχα περισσότερους από έναν λόγους για να είμαι χαρούμενος. Ο πρώτος ήταν το όμορφο και στηριγμένο με πολύ προσωπικό μεράκι θέατρο. Το θέατρο ΠΚ, που έστεκε υπερήφανο, μια δρασκελιά από τις γραμμές του τραμ του Νέου Κόσμου.
Ο Θεατρώνης , Παύλος Κουρτίδης, Πόντιος τρίτης γενιάς από τις χαμένες πατρίδες, με καταγωγή ο ίδιος από την Ποντοηράκλεια του Κιλκίς, ήταν πάντα πρόθυμος και διαθέσιμος για κάθε βοήθεια επί της δουλειάς.
Ύστερα ήταν το έργο που κατά τη γνώμη μου ήταν πολύ καλό. Αυτή ήταν και είναι η άποψη μου. Και εν τέλει μερικοί από τους ηθοποιούς του θιάσου, οι οποίοι έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό. Θα ξεχώριζα την Μαρία Δεληκωνσταντίνου, τον Νίκο Καραγιώργη και τον Βαγγέλη Πυρινή. Φαίνεται όμως ότι αυτοί οι τρεις λόγοι δεν ήταν αρκετοί και το έργο αποτέλεσε ένα εμπορικό ναυάγιο. Και την ευθύνη καθ’ ολοκληρίαν την έχω εγώ γιατί δεν χειρίστηκα σωστά τις τύχες του κόπου μου κι όλα, όσα θετικά μου προσέφεραν οι συνεργάτες που προανέφερα πιο πάνω. Ένας σκηνοθέτης άπειρος και ‘’άψητος’’ και εκ του αποτελέσματος μέτριος που καυγάδισε μια βραδιά πίσω από την κουίντα με τον πρωταγωνιστή του έργου Δημήτρη Τοπαλίδη ,η βιασύνη μου να προχωρήσω σε κάποιες αντικαταστάσεις και οι καθυστερήσεις πληρωμών γεννούσαν ανασφάλεια σε όλους, όσοι δεν με γνώριζαν, αρκούσαν για να χαλάσει το κλίμα.
Ήταν το καλύτερο μου έργο ως τότε – και επιμένω σε αυτό. Αλλά ήταν και το καλύτερο μάθημα για το πώς μια καλλιτεχνική επιτυχία μπορεί να εξελιχθεί σε πλήρες ναυάγιο αν δεν προσέξεις όλες τις παραμέτρους. Κι εγώ λόγω απειρίας δεν πρόσεξα.
Με πήρε από κάτω και προσωρινά αποτραβήχτηκα . Προσωρινά, όμως…
Ένα έργο που έγραψα μετά από παραίνεση της Μαρίας Δεληκωνσταντίνου που στο περιθώριο των προβών της ‘’ Μεθόδου Αντισύλληψης’’ μου είπε πως θα ήθελε έναν πιο σοβαρό ρόλο, είχε αυτήν την περιπέτεια. Ο Ανώνυμος Αποστολέας όμως έπαιξε έναν πολύ πιο σημαντικό ρόλο στα πράγματα : Έδειξε τον δρόμο για το δέον γενέσθαι την επόμενη φορά, στο επόμενο μου γραφτό. Που θα είναι σύντομα…
