Μαρινέλλα, μια εποχή…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Η Μαρινέλλα αναχώρησε έτσι όπως έζησε. Σαν μεγάλη κυρία που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή. Που πρόσφερε κι επέδρασε πάνω σε γενιές ολόκληρες κάνοντας το ωραιότερο πράγμα στον κόσμο: Διασκεδάζοντας τες. Αυτό έκανε η μυθική ερμηνεύτρια και πέρασε στη σφαίρα του μύθου, έτσι άυλα, θαρρείς τραγουδώντας…
Και σήμερα είτε εκ του μακρόθεν, είτε εκ του σύνεγγυς κλείνουμε το γόνυ σε μια γυναίκα που μόνο μας έδωσε, χωρίς ποτέ να ζητήσει τίποτα. Τα στεφάνια έχουν την αξία τους, αλλά με ένα μονάχα ρήμα θα την είχαν εξασφαλισμένη: ‘’Ευχαριστούμε’’- κι έχουμε πολλούς λόγους να το λέμε αυτό στη Μαρινέλλα. Η οποία μας ταξίδευε για χρόνια και τραγουδούσε πράγματα που είναι πιο βαριά για τις πλάτες του καθενός από εμάς ξεχωριστά, όταν μένουν αμοίραστα. Τον καημό, αλλά και τη χαρά … Μεγάλο δόσιμο στ’ αλήθεια το μοίρασμα τους. Κι η Μαρινέλλα το έκανε απλόχερα. Για αυτό και της οφείλονται χιλιάδες ευχαριστώ –και λίγα είναι … Κρατώ μια γλυκιά ανάμνηση από τη στιγμή που τη συνάντησα, χρόνια πριν στη διάρκεια της δικής μου μετεφηβίας. Θυμάμαι να ναι αργά το βράδυ κι εκείνη ακούραστη να τραγουδάει ‘’Τι έκανα για πάρτη μου, τι έκανα για μένα’’ κι εγώ να προσπαθώ να το χορέψω ας πούμε περίτεχνα – στην πραγματικότητα επιδεικτικά. Κι εκείνη, σαν να μην την είχε καταβάλει ο χρόνος, η περασμένη ώρα έδινε ψυχή, παρατηρώντας σχολαστικά τα βήματα μου, άτεχνα στ’ αλήθεια, ‘’βήματα από ζεϊμπέκικο, αντρίκιο’’ μου είπε η ίδια όταν τέλειωσε το τραγούδι, με ένα πλατύ χαμόγελο. Της έδωσα θυμάμαι ένα λουλούδι φεύγοντας για το τραπέζι μου, με βήμα βαρύ που δεν το δικαιολογούσαν τότε τα χρόνια μου. Κι εκείνη συνέχιζε ακάματη. Έτσι όπως θαρρείς ότι κουβαλούσε τις εποχές. Σήμερα κλείνει ουσιαστικά μια τέτοια. Σήμερα αποχαιρετούμε μια γυναίκα που τη σφράγισε, χωρίς να προκαλέσει…