Γράφοντας Θέατρο- ‘’Μέθοδος Αντισύλληψης’’
Το γράψιμο ήταν και είναι ένα γλυκό ‘’κουσούρι’’ ε που με κατατρέχει πολλά χρόνια τώρα, από την προεφηβική ηλικία. Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, όλες οι στιγμές μου περνούσαν από τη βάσανο της προσωπικής μου γραφίδας. Εύκολες και δύσκολες στιγμές. Σιγά –σιγά άρχισα να σκαρώνω ιστορίες, με αρχή , μέση και τέλος. Στο σχολείο σκάρωνα μικρά αυτοσχέδια στιχάκια και πρωτόλεια νούμερα επιθεώρησης την ώρα των μαθηματικών- για τα οποία δεκάρα δεν έδινα.
Παράλληλα, πίσω στη γενέθλια γειτονιά, στα Σούρμενα, όταν αποκάμαμε από την μπάλα στην πλαϊνή αλάνα, τα καλοκαιρινά βράδια μάζευα τους συνομηλίκους μου πιτσιρικάδες της γειτονιάς σε μιαν απλόχωρη αυλή και τους έπαιζα Καραγκιόζη. Μια από τις πιο μεγάλες ν χαρές που ένιωσα στη ζωή μου, ήταν όταν χρόνια αργότερα βλέποντας ένα επεισόδιο από το σημαντικό ‘’Μονόγραμμα’’ του εξαιρετικού Γιώργου Σγουράκη, αφιερωμένο στον Αλέκο Σακελάριο, έμαθα ότι είχα τα ίδια ‘’χούγια’’ με τον μεγάλο θεατρικό συγγραφέα στην προεφηβική ηλικία.
Έγινα δημοσιογράφος. Έγραφα σελίδες επί σελίδων στα ρεπορτάζ, στις εφημερίδες, αλλά λες και δεν μου έφτανε. Ήθελα να γράψω κι άλλο. Θεατρικά έργα, σενάρια για το σινεμά, δική μου λογοτεχνία. Χρειαζόμουν ένα ακόμα σκούντημα που να μου λέει ότι ‘’γράφεις καλά. Συνέχισε’’,
Είχα αποφασίσει να μοιραστώ , άρχισα να ψάχνω ηθοποιούς σκηνοθέτη θέατρο. Δύσκολη αλλά γοητευτική δουλειά. Η οποία, για να μην γελιόμαστε, δεν θα έβγαινε πέρα χωρίς τη βοήθεια της πολύ καλής φίλης Άννας Μαρίας Μυριώτη που πήρε στην πλάτη της, όλο το βάρος της διεύθυνσης παραγωγής. Ο Σπύρος Ιωάννου, ο Νίκος Ζιάγκος, ο Δημήτρης Τοπαλίδης, η Μαρία Δεληκωνσταντίνου, η Σοφιάννα Γρηγοριάδη κι η Έλενα Αθανασοπούλου , ήταν οι πρώτοι ηθοποιοί που είπαν λόγια γραμμένα από μένα, στο σανίδι.
Το θέατρο ‘’Λύχνος’’ στο γκάζι, του φίλου μου Μάκη Αρβανιτάκη, στέγασε τα πρώτα θεατρικά μου κείμενα, που ήταν σαν όνειρα που πραγματώνονταν. Κάθε Παρασκευή από τις 16 Δεκεμβρίου ως τις 20 Απριλίου του 2016, η ‘’Μέθοδος Αντι… σύλληψης’’ θριάμβευε – όχι απροσδόκητα, επιτρέψτε μου. Είχα ανοίξει έναν ακόμη πολύ όμορφο για μένα δρόμο. Που δεν τελείωνε εκεί…
