Ζωή … να’ χουμε…(για πρωθυπουργό;)
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Σε ένα από τα – μπόλικα, ως τώρα- ταξίδια μου στην Κύπρο, πολλά χρόνια πίσω, στο μακρινό πια 2003, είχα επιφορτισθεί από την εφημερίδα στην οποία εργαζόμουν τότε- την ιστορική Αυριανή- με την κάλυψη της μετάβασης στην μαρτυρική μεγαλόνησο, του τότε προέδρου του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου –προπομπού του ΣΥΡΙΖΑ. Του Νίκου Κωνσταντόπουλου. Εκείνη την εποχή ‘’έκαιγε’’ το σχέδιο Ανάν και το ‘’χρυσοπράσινο φύλλο, ριγμένο στο πέλαγο’’ , που ύμνησε ο Μίκης, ήταν σε αναβρασμό. Στο αεροδρόμιο της Λάρνακας, καθώς η πρωτεύουσα Λευκωσία, ως η μοναδική διχοτομημένη πρωτεύουσα της Ε. Ε. δεν έχει ακόμη διεθνές αεροδρόμιο στον ελεύθερο τομέα της, χρονοτριβούσαμε στον έλεγχο των διαβατηρίων. Κι εκεί, στον χρόνο της βαρετής αναμονής, με πλησίασε κι άρχισε να μου μιλά με μια, θα ‘λεγες φυσική συστολή, μιαν ευγένεια που σε αιχμαλώτιζε… Είχε, αν και γυναίκα, μια σιλουέτα θηριώδη, ασύμβατη με τη φωνή της που είχε, ακόμη κάτι το αισθητά νεανικό, μιαν ιδιαίτερη λυρικότητα.
‘’Είμαι η Ζωή, η κόρη του Προέδρου’’, μου είπε σαν επιστέγασμα μιας δεκάλεπτης και βάλε συζήτησης, η οποία μου άφησε γενικώς καλή εντύπωση. Το ταξίδι κύλησε ομαλά κι εγώ είχα την ευκαιρία να μιλήσω για αυτήν τη σύντομη συνάντηση στον Νίκο Κωνσταντόπουλο. Αρκετά χρόνια μετά, την εποχή των ‘’υψηλών πτήσεων’’ του ΣΥΡΙΖΑ και λίγο πριν ο Αλέξης Τσίπρας δρέψει πρωθυπουργικούς καρπούς, έγινε σχετικό σούσουρο, στη δημοσιογραφική πιάτσα για μια συγκέντρωση, που είχε επιμεληθεί ο ίδιος ο Νίκος Κωνσταντόπουλος για χάρη της κόρης του.
‘’Η Ζωή θα γίνει πρωθυπουργός’’ διέρρευσε τότε πως έλεγε σε συνομιλητές του.
Μόλις χθες στη συνέντευξη της, στον Αλφα, η κ. Κωνσταντοπούλου δήλωσε έτοιμη να αναλάβει την ευθύνη της πρωθυπουργίας. Πολλά άλλαξαν από την πρώτη μας γνωριμία. Η φωνή χόντρινε, το ύφος έγινε πιο αυστηρό. Κι εδώ που τα λέμε όλο το σύστημα τη σπρώχνει …
Ρίξτε μια ματιά στις δημοσκοπήσεις, όπου το μονοπρόσωπο αυτό κόμμα, η ‘’Πλεύση Ελευθερίας’’ καλπάζει ανεξήγητα και θα καταλάβετε.
Ζωή… να ‘ χουμε και θα δούμε ακόμη πολλά. Όχι, μη αναμενόμενα για τους μυημένους…