Ψευδαισθήσεις…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Μια βόλτα στην παραλία της Γλυφάδας, απογευματάκι Μεγάλης Παρασκευής , μπορεί να σου αλλάξει τη διάθεση. Πρώτον, διότι είναι διαχρονικά όμορφα και τώρα που η Άνοιξη μπήκε για τα καλά , αυτή η θαυμάσια εικόνα της ήρεμης και ηλιολουσμένης θάλασσας είναι εκεί για να επισημαίνει επίμονα τον ερχομό της πιο ωραίας εποχής του χρόνου. Δεύτερον , γεννά εικόνες ταξιδιού ,καταφυγής κι έτσι όταν το χεις ανάγκη, μπορείς τουλάχιστον να δημιουργήσεις μια γόνιμη ψευδαίσθηση.
Ζούμε σε μια ιστορική περίοδο που κάθε ψευδαίσθηση βρίσκει ατέλειωτο χώρο να ευδοκιμήσει … Καθόμαστε, για παράδειγμα, μπροστά στη θάλασσα κι ονειρευόμαστε τη φυγή… Γιατί όλοι θέλουμε κάτι απροσδιόριστα καλύτερο, το οποίο το ‘χουμε ταυτίσει με την φυγή. Δεν ξέρει κανείς από μας, το προς τα πού, το στόχο… Μας νοιάζει το ταξίδι με μια ‘’Καβαφική’’ διάσταση. Χωρίς μεγάλη σημασία στον προορισμό.
Έτσι κι αλλιώς ενώ η Ελλάδα ως χώρα λέει πολλά σε όλους, το Ελληνικό κράτος, η Ελληνική πολιτεία μας απογοητεύει κατά συρροή. Είμαστε σε απόγνωση με την κυβέρνηση γιατί υπάρχει, αλλά και με την αντιπολίτευση επειδή δεν υπάρχει…
Είμαστε σε απόγνωση γιατί τίποτα δεν λειτουργεί σωστά, αλλά ως εκ θαύματος η χώρα πορεύεται στον αυτόματο αλλά περιέργως με ασφάλεια.
Είμαστε σε απόγνωση, γιατί δεν έχουμε ακούσει ούτε μισή αλήθεια από τα κυβερνητικά χείλη για ζητήματα που ‘’καίνε’’ την κοινωνία. Και ως αντίδραση επιλέγουμε την ψευδαίσθηση της φυγής. Ίσως γιατί φοβόμαστε την πραγματικότητα της αλλαγής…