Κουσούρια…
Του Γιάννη Βασιλακόπουλου
Το ‘’πολυτελές κουσούρι’’ που κουβαλάμε σχεδόν ως ορμέμφυτο, οι περισσότεροι Έλληνες είναι, φαίνεται, αυτό που ονομάζουμε εμμονή με την προεδρία, την ηγεσία εν γένει και την παντογνωσία, σε στιγμές κρίσης. Μια αναγκαία διευκρίνιση : Δεν υπάρχει ιδανικότερη συνθήκη για αυτούς τους συμπολίτες μας, από το να ‘’κινούν τα νήματα’’ πίσω από την ‘’κουίντα’’ χωρίς το αποτέλεσμα αυτής της παρασκηνιακής τους παρέμβασης να έχει την σφραγίδα της προσωπικής τους ευθύνης.
Το βλέπουμε σε πολλές εκδοχές της καθημερινότητας μας. Από τα ψηλά, όπου η ανεπάρκεια της κυβέρνησης ‘’ξυπνά’’ αυτό το αντανακλαστικό της αρχηγολαγνείας, ως και τις αθλητικές ομοσπονδίες, ακόμη και σε εκείνες που η θητεία των διοικήσεων τους κρίνεται αντικειμενικά επιτυχημένη. Εκεί επιστρατεύεται μια ‘’φούσκα’’ , ή ένας ‘’εξυπνακισμός’’ χωρίς ουσία και επιτυγχάνεται ο ρηχός στόχος της πρόσκαιρης δημοσιότητας για αυτόν που αναζητά να δομήσει την προσωπικότητα του μέσα από τη ‘’φούσκα’’ …Κι εκεί το πρόβλημα είναι διαχειρίσιμο . Διότι τις περισσότερες φορές , σε μικρότερες, με ελεγχόμενο διακύβευμα, ενώσεις ή συντεχνίες, ο ‘’γραφικός’’ με την υπέρμετρη φιλοδοξία εντοπίζεται, γεννά το γέλιο και τις περισσότερες φορές απομονώνεται.
Τι γίνεται όμως όταν οι σαθρές φιλοδοξίες κάποιων υποδαυλίζονται από μερικούς αυτόκλητους ‘’μεσσίες’’ , που πιστεύουν οτι το σύμπαν γυρίζει γύρω τους;
Τότε αρχίζει το μπλέξιμο. Και το οποίο γίνεται περίπλοκο έτι περεταίρω, όταν οι σαθρά φιλόδοξοι δεν είναι ικανοί να εκλεγούν από μόνοι τους ούτε διαχειριστές στην πολυκατοικία τους. Δεν θεωρητικολογώ, ούτε προτείνω λύσεις – δεν έχω άλλωστε κάποια πρόχειρη. Θέτω όμως ένα θέμα με αφορμή μια περίπτωση που μου μεταφέρθηκε πρόσφατα για να σημειώσω πως όσο το ‘’κάνε με πρόεδρο για μια μέρα’’ παραμένει στη σφαίρα του φαιδρού γεννά γέλιο και ευφορία. Όταν όμως κάποιοι του δίνουν υπόσταση είναι δυνατόν να αποτελέσει ανυπέρβλητο πρόβλημα…