Ένας Κούγιας ετών 23…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Ο Χρήστος Κούγιας ‘’έβαλε τα γυαλιά’’ στους ‘’συναδέλφους’’ που βρήκαν την ώρα, μεσούντος του μνημόσυνου του πατέρα του να πιάσουν ψιλή κουβέντα για ένα unfollow που έκανε ο ίδιος στη μητέρα του στο instagram. Και έπεσαν σε… ύφαλο. Γιατί ο Χρήστος Κούγιας, είναι Κούγιας, όπως συνήθιζε να του λέει ο αείμνηστος πατέρας του, στο προοίμιο του αποχωρισμού τους.
Και ως Κούγιας δεν μασάει τα λόγια του. ‘’Κόλλησε στον τοίχο’’ , λοιπόν κάποιους εκπροσώπους του τύπου αλλά το πιο σημαντικό το είπε στη ροή του λόγου του, τονίζοντας πως ‘’αυτό είναι ένα από τα πράγματα που θα μπορούσαν να τον κάνουν να φύγει στο εξωτερικό’’…
Θα σήκωνε πολύ λογοτεχνικό μπόλιασμα το συγκεκριμένο κομμάτι. Θα μπορούσα να ανατρέξω πολλά χρόνια πίσω, στα 1999, όταν γνώρισα τον Αλέξη Κούγια στο βιβλιοπωλείο του Σάκουλα στο πλαίσιο ενός ρεπορτάζ που έκανα για την τραγική επίπτωση που είχε ο σεισμός της Αθήνας, στους εργαζόμενους και στο κτήριο της ricomex. Θα μπορούσα να ανασύρω στη μνήμη μου, την σοβαρότητα και τον μεστό λόγο του Αλέξη Κούγια για το θέμα που συζητούσαμε, ή να εστιάσω στη θέρμη και την ευγένεια με την οποία με υποδέχθηκε.
Θα σταθώ όμως στο σήμερα. Που εξ’ αφορμής του τραγικού, αλλά αναπόφευκτου κάποια στιγμή για όλους, συμβάντος ακούσαμε έναν 23χρονο νέο να λέει τα πράγματα με το όνομα τους, Για το ρολο και τη θέση όλων στα πράγματα. Που πρέπει να γίνει κτήμα, στάση ζωής, θα λέγαμε πιο σωστά, όλων των εμπλεκομένων…