Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Αχαλίνωτη φαντασία μερικών γραφικών ή μια αλήθεια που δεν θα μάθουμε ποτέ;
Στις 28 Ιανουαρίου του 2008 , η κοίμηση του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου , ήρθε σκιάσει με βαρύ μελανό χρώμα κάθε τι στην Ελληνική επικράτεια. Για πρώτη φορά στην ιστορία του Ελληνικού κράτους αναδεικνυόταν τόσο εμφατικά το δέσιμο της Ελληνικής κοινωνίας με τον θρησκευτικό της ηγέτη. Ο φωτισμένος ιεράρχης είχε χαρακτηριστικά που παρέπεμπαν ευθέως και σε έναν λαοφιλή πολιτικό ηγέτη. Ο λόγος του έβρισκε ευήκοον ους σε όλες τις γενιές πολιτών. Ειδικά για τους νεότερους ήταν ένας φάρος γνώσης, πείρας και κυρίως ελεύθερης, ανεπιτήδευτης άποψης.
Εκείνο το χειμωνιάτικο χάραμα, ο ήχος εισερχομένων μηνυμάτων του κινητού μου, ακούστηκε μια φορά, μα θαρρείς επίμονα : Κι ο συνάδελφος και φίλος Κώστας Παππάς, με μια λέξη – ‘’εκοιμήθη’’-έβαζε πιθανόν χωρίς εκείνη τη στιγμή να το αντιλαμβάνεται πλήρως, το διακριτό χώρισμα μεταξύ δυο περιόδων. Της εποχής πριν από τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο και εκείνης μετά από εκείνον.
Εργαζόμουν στην εφημερίδα Νίκη τότε έχοντας αναλάβει το εκκλησιαστικό ρεπορτάζ. Που σημαίνει πως κάλυψα όλο το τελετουργικό, ως την ενθρόνιση του νέου προκαθημένου, του από Θηβών και Λεβαδείας, Ιερώνυμου ως και το πρώτο του ταξίδι στην Πόλη, όπου κάλυψα την συνάντηση του με τον οικουμενικό Πατριάρχη στο Φανάρι . Κι εκεί, μπορεί υποθέσει κανείς ότι τελείωσε το κεφάλαιο Χριστόδουλος. Λάθος. Μεγάλο λάθος. Πάντοτε με ταλαιπωρούσε η άποψη πως ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος είχε εκατομμύρια φίλους και λιγότερους αλλά πολύ ισχυρούς εχθρούς.
Η πληθωρική παρουσία του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου , ο μεστός και χειμαρρώδης λόγος του, η συναισθηματική του φόρτιση κάθε φορά που μιλούσε για την Ελλάδα και την Εκκλησία , η εξωστρέφεια και αμεσότητά του, έκαναν πολλούς ανθρώπους να ταυτίζονται με τα λόγια του και να εμπνέονται από αυτά σε κάθε δημόσια τοποθέτησή του. «Μας αρέσει γιατί μιλάει απλά», άκουγες πολύ συχνά την ώρα που τα χειροκροτήματα των πιστών αντηχούσαν σε κηρύγματά του στους ναούς.
Οι συνάδελφοι του εκκλησιαστικού ρεπορτάζ που καλούνταν να καλύψουν μια απλή επίσκεψη του Χριστόδουλου ή μια συνάντησή του , έβγαζαν τα μπλοκάκια τους πριν αρχίσει καν να μιλάει , γιατί πολύ απλά σχεδόν κάθε τοποθέτησή του , ακόμα και για θέματα που δεν ήταν πρώτης γραμμής στην επικαιρότητα, έβγαζαν είδηση. Παλιός συνάδελφος στο εκκλησιαστικό ρεπορτάζ είχε πει κάποτε: «Ακόμα και όταν βήχει ειδήσεις βγάζει ο Χριστόδουλος». Οι περισσότερες ομιλίες του ήταν εκτός τυπικού και γραπτού κειμένου, ο Χριστόδουλος από στήθους μιλούσε με λόγια τονισμένα με τέτοιο τρόπο που κέντριζαν το ενδιαφέρον ακόμα και τον ανθρώπων που δεν τον έβλεπαν θετικά.
Μαθαίναμε πως έχει καρκίνο και ήταν αδύνατο να βοηθηθεί. Ώσπου, κάποια πέντε χρόνια μετά ο συνάδελφος Σωτήρης Τζούμας μου είπε ένα απόγευμα στο γραφείο μου στην εφημερίδα ‘’Παρασκήνιο’’ ότι ‘’ο θάνατος του Χριστόδουλου μπορεί και να μην ήταν απόλυτα φυσικός. Ποιος ξέρει;’’… Το έψαξα πολύ το θέμα, χωρίς να καταλήξω στην απόρριψη αυτής της εκδοχής. Όταν ακούς σοβαρούς ανθρώπους να υπονοούν ότι κάτι τέτοιο μπορεί και να ισχύει, δεν μπορείς να το κάνεις αβασάνιστα.