- Η Μαρία Καρυστιανού καλό είναι να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και όχι να ανοίγει θέματα, όπως με τις αμβλώσεις που έχουν κλείσει οριστικά και αμετάκλητα πριν από 40 χρόνια
Του Μιχάλη Κωτσάκου
Το τελευταίο διάστημα στα ΜΜΕ και στον δημόσιο διάλογο κυκλοφορεί το πότε θα ιδρύσει κόμμα η Μαρία Καρυστιανού, μία μητέρα που έχασε την κόρη της στο τραγικό δυστύχημα της σύγκρουσης των δύο αμαξοστοιχιών στα Τέμπη. Η κ. Καρυστιανού πρωτοστάτησε στο να αποδοθεί δικαιοσύνη σε όλα τα επίπεδα γι’ αυτή την τραγωδία. Διότι με βάση το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία προ ολίγων 24ωρων κατανοεί και ο πλέον αδαής την διαφορά στην εξιχνίαση του δυστυχήματος.
Στα Τέμπη με κυβερνητικές εντολές έτρεξαν να μπαζώσουν την περιοχή και οι εμπειρογνώμονες δεν μπόρεσαν επί της ουσίας να κάνουν τη δουλειά τους. Στην Ισπανία έχει αποκλειστεί ο χώρος και οι ειδικοί ερευνούν τα πάντα, προκειμένου το αποτέλεσμα των ερευνών τους να μην αμφισβητηθεί από κανένα.
Οπότε πολύ λογικά αντέδρασε η κ. Καρυστιανού, ως μία μητέρα που έχασε το παιδί της και είδε μία κίνηση της κυβέρνησης να κουκουλώσει το δυστύχημα. Εγώ δεν μπαίνω σε θεωρίες συνομωσίας. Όμως αυτή η πρεμούρα της κυβέρνησης να κλείσει όπως-όπως την υπόθεση ήταν ότι τρεις μήνες μετά το δυστύχημα υπήρχαν εκλογές και όλοι στο περιβάλλον Μητσοτάκη έτρεμαν εκλογικές απώλειες. Οπότε επέλεξαν να φορτώσουν όλες τις ευθύνες στον άσχετο σταθμάρχη, τον οποίοι οι ίδιοι τον διόρισαν.
Πιθανότατα κι εγώ εάν βρισκόμουν στη θέση της κ. Καρυστιανού να έκανα το ίδιο, προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη. Ίσως να έκανα και πολύ χειρότερα, τα οποία και να ξέφευγαν από το όριο του νόμου. Γι’ αυτό το λόγο και ποτέ δεν είπα τίποτε, ούτε έκρινα αρνητικά οτιδήποτε έλεγε η κ. Καρυστιανού σεβόμενη τον πόνο μίας μητέρας.
Όμως πλέον η Μαρία Καρυστιανού άλλαξε επίπεδο. Πέρασε στην πολιτική. Οπότε ότι λέει κρίνεται σε καθημερινή βάση. Όπως γίνεται με όλους τους πολιτικούς. Τα όσα είπε για το θέμα των αμβλώσεων μας γυρίζουν πολύ πίσω. Είναι μία αναχρονιστική αντίληψη. Η τελευταία άποψη που εξέφρασε για τις αμβλώσεις απλώς προσθέτουν άλλη μια απόδειξη στη φυσιογνωμία του μορφώματος που θέλει να στήσει. Και η απόπειρα να τη διορθώσει εκ των υστέρων δεν αλλάζει τίποτα. Οι συντηρητικές έως σκοταδιστικές απόψεις σε τέτοια θέματα δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Και από την άποψη αυτή «αδικείται» κάπως η Μαρία Καρυστιανού. Έχουν προηγηθεί άλλοι, που ήταν και είναι κλασικοί πολιτικοί και γι’ αυτό χειρότεροι από τη σημερινή εκκολαπτόμενη.
Πολύ σωστά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, αποδοκίμασε αμέσως και κατηγορηματικά όσα είπε η κ. Καρυστιανού: «Το πιο φοβερό είναι ότι αυτό ακούγεται και από έναν γιατρό. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Δεν πρόκειται να γυρίσουμε πίσω ή τουλάχιστον όσο είμαστε εμείς στα πράγματα, σε συζητήσεις οι οποίες είναι λυμένες. Και κάθε γυναίκα, κάθε άνθρωπος, είναι υπεύθυνος να ορίζει το σώμα του. Τελεία και παύλα».
Να μην ξεχνάμε
Όμως καλό είναι να έχουμε μνήμη και να θυμόμαστε ότι το κυβερνών κόμμα στο παρελθόν όσες φορές επιχειρήθηκαν και έγιναν σημαντικές αλλαγές σε κοινωνικά θέματα ήταν απέναντι. Οι προοδευτικές αυτές αλλαγές έγιναν σχεδόν όλες στη δεκαετία του ’80, τότε που το «τσουνάμι ΠΑΣΟΚ» ωθούσε προς τέτοιες κατευθύνσεις. Τότε η Ν.Δ. κοίταζε αλλού. Συντασσόταν με ό,τι πιο αναχρονιστικό και σκοταδιστικό κυκλοφορούσε. Τότε, το 1982, η Ν.Δ. πολέμησε την καθιέρωση του πολιτικού γάμου, την κατάργηση της προίκας και του ποινικού αδικήματος της μοιχείας κτλ. Η Ν.Δ. της εποχής κινδυνολογούσε ασύστολα, στο πνεύμα των ρασοφόρων της εποχής, λέγοντας ότι απειλείται η πατρίδα, η θρησκεία και η οικογένεια.
Αλλά και λίγα χρόνια αργότερα, το 1986, όταν ήρθε στη Βουλή ο νόμος για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων (αξίζει να μνημονευθεί ο αγώνας της αείμνηστης υφυπουργού Μαρίας Κυπριωτάκη, χειρούργος μαιευτήρας στο επάγγελμα), η Ν.Δ. τα ίδια έλεγε, αναχρονιστικά και κινδυνολογικά. Μάλιστα, προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση ο τρόπος που αντιμετώπισε το θέμα η τότε βουλευτή της Ν.Δ. και μεγάλη ηθοποιός Άννα Συνοδινού, ορισμένες απόψεις της οποίας σήμερα θα προκαλούσαν ανατριχίλα πολύ μεγαλύτερη από όσην προκάλεσαν όσα είπε η κ. Καρυστιανού.
Αλήθεια έχει αναλογιστεί η ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος το πόσους βουλευτές διαθέτει που έχουν τις ίδιες ακραίες απόψεις με την κ. Καρυστιανού; Απλά όσο η κ. Καρυστιανού θα εκτίθεται με όσα λέει, οι της Ν.Δ., που πιστεύουν τα ίδια, θα σιωπούν.
Παραδοσιακά στην δεξιά
Η Μαρία Καρυστιανού δεν είχε ποτέ σχέση με την άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος. Τουναντίον, όπως η ίδια είχε δηλώσει ήταν παραδοσιακή ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας. Το γεγονός ότι μόλις πριν από λίγους μήνες βρέθηκαν πρόσωπα της κεντροαριστεράς να δηλώσουν ότι θα ψήφιζαν την Καρυστιανού για… πρωθυπουργό(!) οφειλόταν στην καλύτερη περίπτωση σε επιπολαιότητα και στη χειρότερη σε εκμετάλλευση της συγκυρίας, δηλαδή σε καιροσκοπισμό.
Το θέμα των αμβλώσεων για την Ελλάδα έχει κλείσει οριστικά από τις 3 Ιουλίου του 1986. Τότε που ξεκίνησε η ισχύ του νόμου που είχε ψηφιστεί τον Μάιο του 1986 και έλαβε ΦΕΚ την 1η Ιουλίου. Και να πούμε και κάτι πολύ σημαντικό. Η νομιμοποίηση των αμβλώσεων επέτρεψε στις γυναίκες να μπορούν άνετα να επισκεφθούν νοσοκομεία για την άμβλωση και όχι διάφορους σκιτζήδες που έκαναν αρπαχτές και κατέστρεφαν νέα κορίτσια. Και βέβαια να τονιστεί ότι η νομιμοποίηση των αμβλώσεων δεν απαγορεύει σε καμία γυναίκα, ακόμη και να τεκνοποιήσει και να μεγαλώσει μόνη της το παιδί της.