Χορεύοντας ‘’Ταγκό’’ με την … μαφία
Μια βόλτα στην ‘’Κολομβία της Ν. Α. Ευρώπης’’
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο εύκολο είναι τελικά να συγχρωτιστείς με μαφιόζους στην Ελλάδα που χει μαστορέψει το σύστημα γύρω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και για την οποία ο ίδιος επαίρεται σαν… γύφτικο σκεπάρνι μπροστά στις κάμερες, τις … αχόρταγες με την … αριστεία και την τελειότητα του. Συναντάς μαφιόζους , πια, πιο εύκολα από οδοκαθαριστές σε πεζοδρόμια και το ‘’ασύμμετρο’’ ταγκό με τη μαφία ξεκινά δίχως μέτρο και με ρυθμό φρενήρη κι ανεξέλεγκτο. Ένας φίλος μου διηγήθηκε μια βιωματική δίχως άλλο ιστορία που δείχνει πόσο βρόμικο είναι το ‘’διευθυντήριο’’ αυτής της κυβέρνησης και πόσο ευέλικτες και ‘’συνεννοήσιμες’’ μπορούν να γίνουν κάποιες ομάδες μικρομαφιόζων. Οι οποίοι αν είναι τρίτης κατηγορίας, ερασιτέχνες και πρόχειροι συλλαμβάνονται από τις αρχές για να δείξουν ότι το κράτος ‘’αγρυπνά’’, αποσύρονται από τη δημόσια θέα – για λίγο- και η δουλειά συνεχίζεται από κάποιους, προφανώς, πιο ικανούς από τους πρώτους. Δουλίτσα να υπάρχει, ένας τζίρος να γίνεται…
Η ιστορία μας, όπως μας μεταφέρθηκε, αρχίζει με έναν παλαιό, διάσημο αθλητή, με διεθνείς διακρίσεις που πίστευε ότι επειδή πήρε κάποια μετάλλια, πριν είκοσι και χρόνια, το Ελληνικό κράτος του χρωστά αιωνίως όποια θέση ο ίδιος επιθυμεί. Προσπαθούσε λοιπόν να αναδειχθεί – δεν τον ένοιαζε με ποιο κόμμα, αυτά θα κοιτάμε τώρα, το ‘’καρβέλι’’ να βγαίνει. Στην προσπάθεια του χρειαζόταν αρωγό ένα site. Ο φίλος μου λοιπόν είχε ένα, το οποίο ‘’έτρεχε’’ για τρία χρόνια με έναν κολλητό του φίλο και συνάδελφο με λαμπρά ως τότε αποτελέσματα, αφού έρχονταν μέρες που έπιανε τριάντα χιλιάδες επισκέψεις. Μάστορες του ρεπορτάζ και της πένας, βλέπετε και οι δυο είχαν καταφέρει κάτι επίζηλο. Το site, χωρίς μηχανισμό υποστήριξης και διαφήμισης είχε γίνει ανταγωνιστικό.
Οι τρεις τους λοιπόν συναντήθηκαν ένα Απριλιάτικο σούρουυπο, σε ένα καφενείο, στην Αγία Παρασκευή, με ζητούμενο την εύρεση κάποιου χρηματοδότη με ‘’χρυσό κλειδί’’ τον μεγάλο αθλητή του χθες. Είπαν πολλά και ο βετεράνος αθλητής είπε πως θα τους βρει χρηματοδότη αφού τον ενδιέφερε κι αυτόν ‘’τώρα που θα έμπαινε ξανά στον στίβο της πολιτικής…’’ Το site άλλωστε είχε κι ωραίο όνομα : NO FAKE NEWS. Και θα περνούσε χωρίς αμφιβολία.
Ακολούθησαν μήνες σιωπής και ξηρασίας, με το site, πάντως, εν λειτουργία. Οι δυο φίλοι δούλευαν άοκνα, αλλά κουβαλούσαν και μιαν απογοήτευση. ‘’Άλλη μια μούφα’’, είπαν, ‘’δεν πειράζει, συνεχίζουμε κι όπου βγει’’.
Αλλά μούφα από αυτό το σύμβολο του Ελληνικού Αθλητισμού; Επέμενε να σκέπτεται θετικά ο φίλος μου. Και πέρασε λίγος ακόμη χρόνος στην υπομονή.
Ώσπου…
Ένα μεσημέρι, με μια από εκείνες τις χορταστικές Οκτωβριάτικες λιακάδες που σε ζεσταίνουν πριν την απόλυτη παγωνιά χτύπησε το τηλέφωνο του φίλου μου: ‘’Σου βρήκα χρηματοδότη’’ – η φωνή του βετεράνου αθλητή, τρυπούσε περιχαρής τα σύρματα. Σε δέκα λεπτά βρίσκονταν στο δρόμο. Στη σύντομη διαδρομή ο βετεράνος αθλητής έλεγε στον φίλο μου, ότι ‘’πρόκειται για έναν δισεκατομμυριούχο Ρωμιό από την Πόλη που χρειάζεται κι ένα site ενημερωτικού χαρακτήρα, σαν το δικό σου…’’κτ
Η συνάντηση έγινε, εν τέλει, σε ένα παλιό, κλασικό κι αγαπημένο, αλλά ακριβό καφέ στην Μαρίνα της Γλυφάδας. Η συμφωνία με τον ‘’Αλεξ’’ – έτσι συστήθηκε- δεν άργησε να κλείσει , με την εγγύηση του βετεράνου αθλητή, ‘’θα μπω κι εγώ στην εταιρία’’, βεβαίως – βεβαίως. Ο βετεράνος αθλητής σε όλο τον δρόμο της επιστροφής έλεγε στο φίλο μου πως ο ‘’Άλεξ’’ κάνει καθαρές δουλειές και η επιφάνεια του είναι τέτοια που όταν έχει ο ίδιος οικονομικό πρόβλημα πάει και του δίνει αδιαμαρτύρητα όποιο ποσό του ζητήσει. Δυο μέρες αργότερα, ο φίλος μου βρέθηκε σε ένα γραφείο – στρατηγείο του είπαν – στη Λεωφόρο Συγγρού. Τον ‘’υποδέχθηκαν’’ δυο οπλοφόροι σεκιουριτάδες και στον όροφο που του είπαν να περιμένει τον συντρόφευε μια ‘’μπαμπάτσικη’’ γραμματέας. Ύστερα , ανέβηκε στον πέμπτο όροφο, όπου συνάντησε τρεις ακόμα μυστήριες φάτσες μαζί με τον Άλεξ και τον βετεράνο αθλητή.
Το site πήγαινε καλά για τρεις μήνες και οι συμφωνίες τηρούντο. Η γραμμή όμως με την οποία ο φίλος μου είχε εκφράσει δημόσια τη διαφωνία του, ήταν σαφής: Μόνο θετικά κομμάτια για Μητσοτάκη και υπουργούς- ‘’ειδικά την ηγεσία του υπουργείου Δημόσιας Τάξης που είναι φίλοι μας’’.
‘’Ένα πρωί μας αλλάξανε ξαφνικά γραφεία κι από την Καλλιθέα βρεθήκαμε στο Χαλάνδρι’’, μου λέει έκπληκτος ο φίλος μου, ο οποίος καλός ρεπόρτερ καθώς είναι, σε όλο το μεσοδιάστημα, είχε ανοιχτή την ατζέντα του και είχε πάει τους ‘’κυρίους’’ της εταιρίας σε τρεις υπουργούς: Την υφυπουργό Παιδείας, Ζέτα Μακρή, τον υφυπουργό Δικαιοσύνης, Γιάννη Μπούγα και τον υφυπουργό υγείας Μάριο Θεμιστοκλέους. Σε αυτές τις συναντήσεις οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι δεν ήξεραν απολύτως κανέναν πλην του φίλου μου, για αυτό και κοινός τους τόπος- λες κι ήταν συνεννοημένοι, ήταν: ‘’… αφού είναι εδώ ο ……. Θα βοηθήσουμε, δεν θέλουμε να ακούσουμε τίποτα άλλο’’. Αυτό φαίνεται πως εκνεύριζε έναν υπάλληλο που ερχόταν σαν κολαούζος στις συναντήσεις και μετέφερε το ‘’κλίμα’’ σε έναν ανεξήγητα βιαστικό τύπο που παρίστανε το αφεντικό και μερικές μέρες μετά ‘’άρχισαν τα όργανα’’ κάπως έτσι: Ο εν λόγω υπάλληλος τηλεφώνησε στον φίλο μου και του είπε επιτακτικά: ‘’Οι τάδε δημοσιογράφοι είναι ανεπαρκείς. Να τους διώξεις…’’ Στην αυτόματη άρνηση του φίλου μου, ο υπάλληλος επανήλθε με νέο τηλεφώνημα. ‘’Εσύ είσαι ανεπαρκής απολύεσαι’’. ‘’Αν θέλει αυτός που το παίζει αφεντικό ας έρθει να με παύσει. Εσύ δεν μπορείς, είσαι υπάλληλος μου.’’ Λίγες στιγμές αργότερα ο φίλος μου έλαβε ένα μέιλ, υποτιθέμενο πρακτικό μιας συνάντησης που υποτίθεται είχε ο ίδιος με τους ‘’μετόχους’’ η οποία δεν έγινε ποτέ στην πραγματικότητα και παραχωρούσε λέει το site, άνευ ανταλλάγματος, κάτι που επίσης ουδέποτε έγινε αλλά η –κλεμμένη- ψηφιακή υπογραφή του φίλου μου, βρέθηκε φαρδιά – πλατιά στο πρακτικό. Ύστερα από αυτό ο φίλος μου υπέστη εγκεφαλικό. Θυμάται όμως καλά τον βετεράνο αθλητή, να τον ενημερώνει … ανακουφισμένος ότι πιάστηκαν όλοι, όσοι του γνώρισε ως μέλη εγκληματικής οργάνωσης, με επικεφαλής μια… βραβευμένη και όμορφη αστυνομικό. Θυμάται ακόμη τον βετεράνο αθλητή να τον επισκέπτεται ‘’οδυρόμενος’’ σπίτι του, για να του πει ότι είχε δανείσει στον ’’ Άλεξ’’ 30 χιλιάδες ευρώ και τώρα πάνε(;) ‘’στα πουλιά, τ’ αηδόνια’’. Δάνεισε δηλαδή, σε αυτόν που του έδινε όσα του ζητούσε, όταν ο ίδιος είχε ανάγκη. Χα- χα -χα … Ας γελάσω τρις…
Δυο ερωτήματα μόνο μένουν αναπάντητα – και είναι καταδικασμένα να μείνουν έτσι: Ήταν εν γνώσει ή εν αγνοία του βετεράνου μεγάλου μας αθλητή η ύπαρξη συμμορίας και η δράση της, όταν πήγε εκεί το φίλο μας;
Και τέλος ποιος και πως υπέκλεψε την ψηφιακή του υπογραφή, η οποία βρέθηκε σε πρακτικό συνεδρίασης, στην οποία ποτέ δεν πήρε μέρος;
