Αστερομάτα
Ένα καλό, Ελληνικό τραγούδι, μετά από χρόνια, στην Γιουροβίζιον…
Η eurovision είναι, τα τελευταία χρόνια ειδικότερα, ένα άνευ ουσίας πανηγυράκι που έχει ως μόνο στόχο να στηρίξει όλη αυτήν τη ‘’βιομηχανία’’ που έχει στηθεί, γύρω της. Κάποιοι μάλιστα – από αυτούς που παλαιότερα παρακολουθούσαν με φανατισμό τον διαγωνισμό- προχωρούν την άποψη τους ένα βήμα πιο πέρα. Αυτό που γίνεται τα τελευταία χρόνια θυμίζει απλώς pride.
Θα συμφωνήσω με την κριτική, όσο σκληρή κι αν ακούγεται, επισημαίνοντας ωστόσο ότι φέτος έχει κάτι αλλάξει τουλάχιστον ως προς την Ελληνική συμμετοχή: Η Κλαυδία με την ‘’Αστερομάτα’’ της, ένα τραγούδι όμορφο, ξεχωριστό έδωσε τον τόνο και ‘’έκλεψε’’ τις εντυπώσεις. Είναι ένα πολύ καλό τραγούδι.
Αλλά όχι μόνον αυτό. Έχει βαθύ νόημα και παράγει μηνύματα. Και κυρίως είναι ατόφιο, αυθεντικά Ελληνικό, στην Ελληνική γλώσσα. Μια, έστω μικρή, νίκη των ρομαντικών, όσων θέλουμε ακόμη να πιστεύουμε στο ξεχωριστό Ελληνικό χρώμα όχι από εθνικιστική διάθεση – κάθε άλλο παρά αυτό- αλλά από την ανάγκη μας – και την συνολική αναγκαιότητα- να υπερασπιστούμε κάτι ζωτικά δικό μας.
Πάμε γερά λοιπόν Κλαυδία. Δεν έχει σημασία πως θα κριθεί από ανθρώπους που, έτσι κι άλλιώς και εκ των πραγμάτων, έχουν άγνοια.
Η ‘’αστερομάτα’’ είναι ένα καλό τραγούδι.