Στην πλατεία Κολωνακίου…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Έχω πολύ καιρό να κατέβω στο Κολωνάκι. Και δεν το μετανιώνω. Έτσι κι αλλιώς τα τελευταία τέσσερα χρόνια σπανιότερα βρίσκομαι στο Λεκανοπέδιο της Αττικής παρά στην αγαπημένη μου Δράμα, όπου έχω πια την ταυτότητα του Ερωτικού μετανάστη. Και σε μεγάλο μέρος της Ελληνικής Περιφέρειας. Και τις φορές ωστόσο που βρίσκομαι στο κλεινόν άστυ ως γνήσιο τέκνο της παλιάς Νομαρχίας Πειραιά, προτιμώ είτε το ίδιο το μεγάλο λιμάνι, είτε κάποιο προάστιο που να βρέχεται από τη ζωοφόρο θάλασσα. Γιατί παρόλα αυτά ξεκίνησα το σημείωμα μου αυτό με αναφορά στο Κολωνάκι; Διότι εκεί πριν πολλά χρόνια που σύχναζα για επαγγελματικούς λόγους, έβλεπα πράγματα που, τώρα πια με ξενίζουν και εικόνες, που βάζοντας τες, με μιαν εμπειρία παραπάνω, σε μια τάξη έχω μια συντομογραφία της απάντησης στην ερώτηση : ‘’Γιατί πήγαμε να βουλιάξουμε τόσο απότομα, σε μια κρίση που δεν καταλάβαμε καλά – καλά από πού μας ήρθε;’’ Περασμένα – ξεχασμένα’’, θα μου πείτε. Δεν είναι ακριβώς έτσι.
Το κατ’ ανάγκην στέκι μου, εκείνον τον καιρό, ήταν ένα πολύ ωραίο καφέ, στη γωνία Κανάρη και Σόλωνος. Εκεί πήγαιναν κι ένα μάτσο βουλευτές και υπουργοί για κάποιο ραντεβού, ή κάποια ώρα χαλάρωσης πριν τους ‘’καταβάλει’’ η βασική τους δουλειά. Όχι στο υπουργείο ή στη Βουλή… Αλλά σε κάποιο κανάλι ή κανάλια όπου τις πιο πολλές φορές έβαζαν σε τάξη ένα κάρο εύηχα ψέματα για να ‘’στηρίξουν κάποια αντιλαϊκή επιλογή της κυβέρνησης. Και τι σύμπτωση; Πάντα είχαμε ‘’δύσκολη κατάσταση’’ και ω του θαύματος, πάντοτε πλήρωναν οι πολλοί.
Και μέσα στην συζήτηση, μέχρις αερολογίας, να σου κι ένα σμάρι από γνωστές φάτσες, ένας εκδότης, δυο δικηγόροι κι ένας παράγοντας πολλαπλών χρήσεων. Ο εκδότης βγάζει ένα λογύδριο, για το ‘’πόσο απαραίτητος είναι στην αγορά… αφού αν κλείσει θα μείνουν άνεργοι τόσοι άνθρωποι…’’ Κι έκανε και μιαν αναγκαία διευκρίνιση- για να μην μπερδευτούμε: ‘’Εγώ μόνον για αυτά τα παιδιά νοιάζομαι’’. Κι ύστερα άναψε ένα μεγάλο, ‘’χορταστικό’’ πούρο.
Το θέμα με αυτόν ήταν ότι τον είχαν εντοπίσει σε κάποια λίστα πολιτικού με μαύρο χρήμα το οποίο μοιραζόταν κρυφά μεν, αφειδώς δε. Τον ‘’έπιασαν’’ λοιπόν… Αλλά… ‘’Ηρεμήστε’’ είπε ο παράγοντας πολλαπλών χρήσεων. Στο διπλανό τραπέζι καθόταν ένας από τους αρμόδιους υπουργούς. Κι είναι ‘’φίλος’’ του.
Το επόμενο πούρο ήταν για τον εκδότη πούρο αλαζονείας και υπεροψίας. Λίγες στιγμές αργότερα ανακοίνωνε στους δημοσιογράφους την ‘’αναστολή πληρωμών για 15 μέρες γιατί είναι ζορισμένος’’. Δεν έτρεχε και τίποτα. Έτσι κι αλλιώς το νοητό νήμα εξάρτησης των δημοσιογράφων από τον εκδότη είχε και πάλι αποκατασταθεί πλήρως… Εκείνο το ανοιξιάτικο πρωινό στην πλατεία Κολωνακίου…