Ποιος ήταν ο πρώτος ‘’Σαμιωτάκης’’ στο ‘’Δεσποινίς Διευθυντής’’;
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Σε μια σκηνή της ταινίας ‘’Ορατότις Μηδέν’’ του 1969 ο Νίκος Κούρκουλος βάζει φωτιά και καίει τα υπάρχοντα του, με διαρκώς αναμμένο τσιγάρο που η καύτρα, του καίει σχεδόν τα χείλη, τη στιγμή που εκείνος χορεύει το ‘’Μουσικό χαλί’’ το εμβληματικό ‘’Βρέχει φωτιά στη στράτα μου’’, με την τραχιά σπηλαιώδη φωνή του Στράτου Διονυσίου να δίνει έμφαση και έκταση στην τραγικότητα της στιγμής.
Παλαιότερα, στα 1964, σε μια σκηνή από τη ’Λόλα’’, ο Κούρκουλος κοιτάζοντας ίσια στα μάτια τον Σπύρο Καλογήρου ως ‘’Μαύρο’’ τον ακούει να του λέει σχεδόν απολογητικά ‘’Είναι πολλά τα λεφτά Άρη’’ – μια φράση που ταξιδεύει ως σήμερα πολλές πτυχές της καθημερινότητας, πριν τον βάλει κάτω και τον κάνει να μετανιώσει για το φονικό που ο Μαύρος δεν ήθελε, αλλά πληρώθηκε αδρά για να κάνει.
Πιο πάνω είδαμε δυο σκηνές, θα τις λέγαμε capitale από τις χιλιάδες που γύρισε ο κορυφαίος μας ηθοποιός και με βάση τις οποίες τυποποιήθηκε ως δραματικός ηθοποιός. Ο ‘’Βασιλιάς’’ των Φωσκολικών σεναρίων, της δεκαετίας του 1960 , όπως θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον Κούρκουλο, όμως έκρυβε μέσα του, μια φλέβα, έντονα κωμική. Ή πιο σωστά, δικαίωνε συχνά – και κυρίως στο θέατρο αυτούς που λένε πως ο μεγάλος ηθοποιός φαίνεται στην καλή κωμωδία.
Και δεν είναι μόνον ότι στην πρώτη του νιότη τον βρίσκουμε να παίρνει μέρος σε τρεις κωμωδίες (Η Κυρία Δήμαρχος, στο πλευρό της Βασιλειάδου και του Αυλωνίτη, Καλημέρα Αθήνα και πάλι με τον Αυλωνίτη αλλά και με τους Ντίνο Ηλιόπουλο και Γιώργο Οικονομίδη, Δυο χιλιάδες ναύτες κι ένα κορίτσι, με την Ξένια Καλογεροπούλου σε μια ασπρόμαυρη βερσιόν της ‘’Αλίκης στο Ναυτικό’’ ). Είναι και το ότι ο Νίκος Κούρκουλος υπήρξε ο πρώτος θεατρικός ‘’Σαμιωτάκης’’ στο πλάι της Τζένης Καρέζη στην πρώτη εμφάνιση του έργου ’’Δεσποινίς Διευθυντής’’, από τον Κώστα Πρετεντέρη και τον Ασημάκη Γιαλαμά, το οποίο μεταφέρθηκε στον Κινηματογράφο με τον Αλέκο Αλεξανδράκη. Μεταγενέστερα προέκυψε ο Φώσκολος και δουλεύτηκε περισσότερο το πρότυπο του γνήσιου ‘’μάτσο’’ αρσενικού που κουβαλούσε αναντίρρητα ο Κούρκουλος και χρειαζόταν για τις ταινίες του ο Φώσκολος.
Ήταν και η ψυχοσύνθεση του έντονα μελαγχολική , λόγω της απώλειας του αδελφού του σε νεαρή ηλικία, που τον σκλήρηνε περισσότερο την περίοδο της υποκριτικής του ωριμότητας που συνετέλεσε στο να χάσει, μάλλον κατ’ επιλογή επαφή ο Νίκος Κούρκουλος με την κωμωδία, τουλάχιστον στην κινηματογραφική της εκδοχή…