Παιδί κι εγώ του Πειραιά…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Απογοητευτήκαμε κι ως ένα βαθμό δίκαια, όλοι όσοι βρισκόμαστε, ως οπαδοί, ως εργαζόμενοι, ως παίκτες και προπονητικό επιτελείο, ως σπόνσορες και χρηματοδότες , ως ιδιοκτήτες – ως οτιδήποτε τέλος πάντων, εντός του πελώριου οργανισμού του Ολυμπιακού στο final 4 της Euro league κάτω από τον καυτό Αραβικό αέρα της πρωτεύουσας του, μοδάτου πλην εξερευνήσιμου ακόμη Εμιράτου.
Τι έγινε λοιπόν στο σχεδόν μυσταγωγικό Αμπουντάμπι;
Προφανώς, χάσαμε… Και η ήττα ήταν βαριά και κόστισε. Υπήρξε όμως όχι ένας, έστω …μισός φίλαθλος, παίκτης, προπονητής, παράγοντας που δεν έδωσε το παν- στο μέτρο των δυνατοτήτων και της επιδραστικότητας του καθενός από τους πιο πάνω αναφερόμενους προκειμένου να φτάσουμε για τέταρτη σερί φορά και για 14η στο σύνολο στις 4 κορυφαίες ομάδες της ηπείρου μας- της Γηραιάς Ηπείρου;
Εγώ , τουλάχιστον, αδυνατώ να εντοπίσω έστω και ίχνος
Βλέπω το Γιώργη, τον Μπαρτζώκα που έδωσε τα πάντα όλη την χρονιά και μας έδωσε θριάμβους που δεν τολμούν άλλοι καν να τους αφηγηθούν ως παραμύθι. ‘Έναν άνθρωπο που ό μας έδωσε το ένα Ευρωπαϊκό, από τα τρία που έχουμε κατακτήσει και έχει χτίσει μια ομάδα που τρώει τα σίδερα. Και παίκτες ανεξαιρέτως αποφασισμένους και αφοσιωμένους στην ομάδα και σε ότι εκπροσωπεί.
Είδα ως και το μέγα Φουρνιέ να πλαντάζει μετά την ήττα μας από τη Μονακό. Αυτό είναι ο Ολυμπιακός. Σταλάζει σαν ενδοφλέβια ένεση, γίνεται τρόπος ζωής. Για αυτό και είναι μια ζωή κομμάτι του ο προπονητής που διεκδικεί απόψε την Ευρωλίγκα. Και μακάρι να την πάρει ο Μπιλάρας … Έτσι για να μην πάει και μια από τις ελάχιστες κακές στιγμές που είχε φέτος ο Ολυμπιακός. Γιατί ο Θρύλος ήταν και θα είναι πάντα μεγάλος. Τη Μονακό τη μεγάλωσε ο Βασίλης Σπανούλης. Παιδί του Θρύλου κι αυτός…