Όσα μας δίδαξε ο Νιόνιος …
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Η αναχώρηση του Διονύση Σαββόπουλου δίνει την ευκαιρία σε όποιον έχει ειλικρινή διάθεση να κάνει, μεταξύ άλλων και, αυτοκριτική. Ο αγαπημένος ‘’Νιόνιος’’ μας οδηγούσε συνειδητά σε αυτήν τη διαδικασία, στην οποία, όσοι από εμάς εν τέλει, έστω και πρόσκαιρα, προσφύγαμε, το κάναμε μάλλον ασυνείδητα.
Κι ο Νιόνιος τα’ χε δει και μας τα είχε πει όλα. Με τους στίχους του, που συχνά βρίσκονται στις παρυφές της ποίησης και τις μελωδίες του, από παλιά, πολύ παλιά.
Για να λέμε τα πράγματα όπως είναι, ο Διονύσης Σαββόπουλος κυνηγήθηκε πολύ για αυτά που έλεγε και για αυτά που τραγούδησε. Τόσο από τους φυσικούς του διώκτες, τους γραφειοκράτες της χούντας, όσο και μπόλικους από τους άλλους που περνιούνται για δημοκράτες. Δείτε ένα παράδειγμα: Ένας φίλος, ενταγμένος στην αριστερά, αντέδρασε ως εξής στο άκουσμα του φευγιού του Νιόνιου : ‘’Η Αριστερά θρηνεί τον Σαββόπουλο που έχασε πριν από πενήντα χρόνια και η Δεξιά, τον Σαββόπουλο που είχε τα τελευταία τριάντα’’.
Λάθος…
Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος βρίσκεται σε μιαν εικόνα: Όταν ο Διονύσης Σαββόπουλος, από το μπαλκόνι του πατρικού του στη Θεσσαλονίκη με την γενέτειρα να απλώνεται μπροστά του , μιλώντας με θαυμασμό για το μέτρο της. Το μέτρο που για τον κορυφαίο μας τραγουδοποιό δεν είναι μια απλή λέξη, αλλά έχει διάσταση έννοιας. Μιας έννοιας που ο Διονύσης Σαββόπουλος, την διέδιδε με τους στίχους του και τις μελωδίες του διέδιδε, την είχε εντάξει στην ιδεολογία του, την είχε κάνει τρόπο ζωής.
Ατόφιος επαναστάτης και κορυφαίος Έλληνας, αυτοδημιούργητος και πάντοτε θαρραλέος ποιητής της ζωής, του αγώνα, του έρωτα , ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο ‘’Νιόνιος’’ όλης της Ελλάδας, μας δίδαξε, περνώντας από αυτόν τον κόσμο.
Και τώρα τον αποχαιρετούμε με θλίψη, γιατί θα λείψει και με απέραντη ευγνωμοσύνη, για όσα πρόσφερε…