Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Θυμάμαι εκείνες τις ημέρες που προηγήθηκαν του πρώτου εκλογικού θριάμβου του Αλέξη Τσίπρα, στις ευρωεκλογές το 2014.
Εργαζόμουν τότε σε μια εφημερίδα που το κυρίως σώμα των επιτελών της ξόρκιζε αυτό το ενδεχόμενο, το οποίο η κοινωνία αντιμετώπιζε ήδη ως απόλυτη βεβαιότητα και προσπαθούσαν με νύχια και με δόντια να σκαρώσουν έναν δικό τους μικρόκοσμο σε απόσταση πολιτικού χάους από τον πραγματικό κόσμο, τα ‘’θέλω’’ και το ένστικτο του. Εξελίσσονταν πολλές κωμικοτραγικές καταστάσεις μέσα στα γραφεία της εφημερίδας, στην οποία εγώ ήμουν αρχισυντάκτης. Μέχρι που ένας ‘’επιφανής συνάδελφος’’ τρεις μέρες πριν τις ευρωεκλογές μου πασάρισε μια δημοσκόπηση σκαρωμένη 100 τοις εκατό στο Μέγαρο Μαξίμου που έδειχνε την ΝΔ πρώτη με 1,5 μονάδα διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αρνήθηκα να την δημοσιεύσω, γιατί ήταν με γυμνό μάτι μακριά από την πραγματικότητα. Προσπάθησα να τον πείσω άλλα μάταια. Ψιθύρισα κάτι ‘’γαλλικά’’ κι έφυγα από το γραφείο με θυμό, αλλά και προσμονή δικαίωσης των προβλέψεων μου που έβλεπα να πλησιάζει. Έκανα μια βόλτα στο πολύβουο κέντρο της πόλης κι όταν γύρισα στο γραφείο μου, μοιράσαμε βάρδιες για την εκλογική βραδιά.
Σήμερα, έντεκα χρόνια μετά από εκείνες τις δύσκολες αλλά ελπιδοφόρες μέρες τα σημεία έχουν αλλάξει – όχι η πρόβλεψη. Οι περιφερειακοί πρωταγωνιστές έχουν, επίσης, αλλάξει. Ο κεντρικός πρωταγωνιστής παραμένει ο ίδιος,
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει δώσει βροντερό παρόν, όχι μόνον τώρα αλλά από τη στιγμή που καβάλα στη μηχανή του, άφηνε πίσω του την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και κοιτούσε μόνον μπροστά – η σημειολογία παίζει πάντα κομβικό ρόλο στις στιγμές. Από την πρώτη ώρα, το ερώτημα ‘’πότε και πως θα γυρίσει ο Τσίπρας;’’ ενέχει θέση υψηλού πολιτικού διακυβεύματος. Πλέον ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ο ‘’άγουρος επαναστάτης’’ του 2014 που με πύρινους λόγους ξεσηκώνει τους πολίτες. Παραμένει δημοφιλής, ως εγγυητής πλέον μιας αξιόπιστης κυβερνητικής πρότασης, τώρρα στα πρώτα χρόνια της πολιτικής του ωριμότητας. Στις αρχές Ιουνίου θα γίνουν τα αποκαλυπτήρια του δικού του πολιτικού σχήματος, χωρίς ‘’πατρικές φιγούρες’’ και αυτοφυείς ‘’δελφίνους’’ . Είναι αυτό ακριβώς που τρέμει η κυβέρνηση Μητσοτάκη γιατί απαντάει στο ερώτημα, ‘’αν ‘όχι ο Μητσοτάκης ποιος;’’ Και οδηγεί στην πολιτική χωματερή την αρρωστημένη φαντασίωση της Μητσοτακικής μονοκρατορίας