Νοσταλγώντας την εποχή χωρίς VAR και ΑΙ…
Αν φυλλομετρήσουμε την ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου θα δούμε ότι, το γκολ που έχει σημαδέψει μια διαδρομή, δυο αιώνων, ούτε λίγο ούτε πολύ, ήταν ένα τέρμα αντικανονικό, που όχι μόνο μέτρησε και καθόρισε την τύχη ενός αγώνα, αλλά πήρε και εξωγήινες διαστάσεις.
Το ‘’χέρι του Θεού’’ έγινε παράγοντας της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ιστορίας στο 51ο λεπτό του ποδοσφαιρικού αγώνα Αργεντινής – Αγγλίας στο πλαίσιο του παγκοσμίου κυπέλου, στα γήπεδα του Μεξικού, το 1986. Τότε ήταν που στ’ αλήθεια άρχισε να άρχισε ο να γράφεται ο μύθος του Ντιέγκο Αρμάνδο Μαραντόνα. Που, δικαίως, λατρεύτηκε. Γιατί μπορεί να ήταν ο δράστης του εκκωφαντικά πιο παράτυπου γκολ που σημειώθηκε ποτέ και ο Τυνήσιος διαιτητής Αλί Μπιν Νάσερ, μη βλέποντας την παράβαση, καταλόγισε το τέρμα ως έγκυρο, αλλά όλα αυτά δεν μπόρεσαν να απομειώσουν την αξία του…
Για σκεφτείτε, να υπήρχε τότε VAR…
Θα ‘χε καταρρεύσει ένας ‘’μύθος’’ του Μαραντόνα και θα είχε γίνει ‘’σκόνη και θρύψαλα’’ μια πολύ όμορφη ιστορία ,με την οποία γαλουχηθήκαμε τρεις γενιές ποδοσφαιρόφιλων. Η κακή μας τύχη το έφερε ώστε να ζήσουμε και να συνυπάρξουμε με το var. Κι έτσι ‘’δολοφονήθηκε’’ ξαφνικά η αγνότητα στο ποδόσφαιρο, χάθηκε αιφνίδια η μαγεία, Γιατί; Διότι, οι ψυχροί υπολογιστές ήθελαν λέει να εξαλείψουν την αδικία από το ποδόσφαιρο.
Πρόσχημα , με ελάχιστη πέραση αυτό καθώς η ίδια η ζωή έχει αποδείξει πως ούτε η αδικία, εξαλείφθηκε ούτε γοητεία πρόσθεσε στο εκ των προτέρων ομορφότερο σπορ στον κόσμο, το ποδόσφαιρο. Το οποίο πασχίζουν να το μετατρέψουν σε ‘’πάρτι γραφειοκρατών’’. Να του πάρουν το χαρακτήρα του ‘’οπίου των λαών’’, όπως το χαρακτήριζε ο μέγας Διακογιάννης . Να κάνουν την ποδοσφαιρική κερκίδα, μια προσομοίωση εξέδρας… καλλιτεχνικού πατινάζ…
Γιατί γίνεται όμως αυτό;
Είναι ένα συνολικό σχέδιο κι ας με πουν συνομοσιολόγο : Διαβάστε, ας πούμε, ότι γράφεται εδώ κι εκεί για το πώς και σε ποιο βαθμό θα επηρεάσει τις προσεχείς εκλογικές αναμετρήσεις, όπου γης, το ΑΙ. Τεχνητή νοημοσύνη- λες και δεν έχουμε δική μας. Και εν τέλει στην εξέλιξη των πραγμάτων θα χτιστούν κοινωνίες που θα κυβερνώνται από κάποιους τύπους ή κάποια ρομπότ , που δεν θα χουν ψηφιστεί από κανέναν. Οι κοινωνίες θα μετατραπούν σε όχλο. Χωρίς πολίτες με άποψη. Θα αποτελούνται μόνο από αεικίνητες, απρόσωπες και ανώνυμες κουκίδες, που θα είναι απλώς αναλώσιμες. Αυτό θέλουν. Θα τους αφήσουμε;
Γιατί αν τους αφήσουμε, τότε αυτό που περιέγραφε ο Τζορτζ Όργουελ στο ‘’1984’’ και χρόνια το ξορκίζαμε θα μοιάζει με παιδική χαρά !
