Με ποιον να πας και ποιον να αφήσεις…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Βρισκόμαστε, εν τέλει, μπροστά σε μια, επώδυνη για κάποιους , παραδοχή. Σε μία κρίση που έχει όλα τα συστατικά παγκόσμιας σύγκρουσης η Ελληνική κυβέρνηση δείχνει μια άξια να σημειωθεί σοβαρότητα κι ο ίδιος, ο πρωθυπουργός ένα προφίλ ετοιμοπόλεμου ηγέτη, έμπλεου αυτοπεποίθησης. Χθες το Κυσεα συνεδριάζε , όπως ήταν αναμενόμενο επί δίωρο. Κι εδώ αρχίζει η δυσκολία της… πίστας. Αν οι εν λόγω εξελίξεις επιβάλλονται από την κατάσταση, η οποία θέλει τη χώρα μας στο επίκεντρο μιας ακόμη σοβούσας κρίσης τότε καλώς επιδεικνύεται αυτού του βαθμού η ετοιμότητα. Αν όμως προαγγέλεται με αυτόν τον τρόπο η προθυμία να αποδείξουμε για μια ακόμα φορά την συνήθη τάση μας, με αυτήν την κυβέρνηση, να είμαστε επισπεύδοντες των Νατοικών σχεδιασμών τότε είμαστε ακόμα στη δύσκολη ατραπό που μας έβαλε η επιλογή του Κ. Μητσοτάκη στην υπόθεση της ρωσικής επιχείρησης στην Ουκρανία. Και τώρα η συγκυρία είναι πιο πολύπλοκη. Αφενός διότι η κρίση αφορά την γειτονιά μας, αυτή καθ αυτή αφετέρου διότι , οι δύο βασικοί εμπλεκόμενοι, το Ιράν και το Ισραήλ, έχουν μακρές και ποικίλες σχέσεις, άρα και τρόπους πρόσβασης στη χώρα μας. Θα ήταν πολύ κακή ιδέα η άμεση και ευθεία εμπλοκη της χώρας μας σε οποιαδήποτε πολεμική εκδοχή. Διότι η χώρα μας, ήδη θυμίζει χώρο συνάθροισης Ισραηλινών κατασκόπων και Ιρανών φαντάμενταλιστών. Άρα οποιαδήποτε περαιτέρω εμπλοκή μας, είναι πιθανόν να οδηγήσει σε αχαρτογράφητες για τη χώρα μας εξελίξεις.
Απαιτείται σοβαρότητα, ψυχραιμία και ευθύνη από την κυβέρνηση κι όχι Ανερμάτιστες και ρομαντικές ατάκες υπέρ του αδυνάτου από την αντιπολίτευση. Έχουν γνώσιν οι φύλακες για το ποιος είναι ο θύτης και ποιο το θύμα σε αυτήν την ιστορία.