Κυβερνητική πολυφωνία, ή χάσαμε την μπάλα αδέρφια
Του Μιχάλη Κωτσάκου
Εδώ και πολύ καιρό έχω γράψει σε διάφορα σημειώματα μου ότι το περιλάλητο Επιτελικό Κράτος αποδεικνύεται εν τοις πράγμασι ότι ρετάρει. Δυσκολεύεται να αντιληφθεί βασικά πράγματα και αδυνατεί να κατανοήσει τις ανάγκες της κοινωνίας.
Το έχουμε δει σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία. Έτσι για παράδειγμα βλέπουμε να μένουν έκπληκτοι για ποιον λόγο οι Έλληνες δηλώνουν πως νιώθουν φτωχοί. Κάτι που σημαίνει ότι δεν κατανοούν ότι η ακρίβεια έχει πληγώσει όλες τις κοινωνικές τάξεις. Ίσως επειδή εκτιμούν πως με κάποια επιδόματα μπορούν να επιβιώσουν οι πολίτες. Πιθανότατα αυτή η επιδοματική πολιτική να έπιανε σε κάποια φυλή ιθαγενών. Όπως έκαναν οι Ισπανοί κονκισταδόρες, όταν αντάλλασαν τον χρυσό προσφέροντας καθρεφτάκια στις φυλές που ζούσαν στη Νότια Αμερική.
Προφανώς το Επιτελικό Κράτος έχει μεταμορφωθεί σε επιτελικό χάος. Και βλέπουμε σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα να αργεί να αντιληφθεί το που πάνε τα πράγματα και ποια πρέπει να είναι η αντίδραση.
Πήραν φόρα οι «Τραμπιστές»
Γενικά πάντως η κυβέρνηση το τελευταίο διάστημα χάνει λάδια και σε καμία των περιπτώσεων δεν θυμίζει καλοκουρδισμένη μηχανή. Το είδαμε και με την πολυφωνία που παρατηρήθηκε στην απαγωγή Μαδούρο από τις ΗΠΑ. Στην πρώτη του δήλωση ο κ. Μητσοτάκης ασχολήθηκε με το ποιον και τον τρόπο διακυβέρνησης του Μαδούρο, αρνούμενος να σχολιάσει την ενέργεια των Αμερικανών. Αργότερα, στο Συμβούλιο Ασφαλείας και αφού είχαν αντιδράσει όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης η Ελλάδα κράτησε λίγο διαφορετική θέση, προσπαθώντας να ισορροπήσει μεταξύ της πρώτης αντίδρασης Μητσοτάκη και του Διεθνούς Δικαίου που παραβιάστηκε ξεκάθαρα από τον πρόεδρος Τραμπ.
Όμως δεν μείναμε εκεί. Οι παλινωδίες και οι περίεργες δηλώσεις συνεχίστηκαν, αναδεικνύοντας ότι το σύστημα ρετάρει. Έτσι ο Δημήτρης Καιρίδης παραδεχόταν ότι υπάρχει παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, ενώ ο Άδωνις Γεωργιάδης (ως επίδοξος εκφραστής της τραμπικής πτέρυγας της Ν.Δ.) χαρακτήριζε νόμιμη τη στρατιωτική επέμβαση των Αμερικανών και όσα ακολούθησαν. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Μάκης Βορίδης που αποθέωσε τον Τραμπ ως ηγέτη που «υπερασπίζεται έμπρακτα τα συμφέροντα του Δυτικού ημισφαιρίου» και ειρωνευόμενος όσους επικαλούνται διεθνή νομιμότητα υποστηρίζοντας πως «το διεθνές δίκαιο είναι για τους αφελείς όταν πέφτουν δικτάτορες». Ο δε Σταύρος Παπασταύρου, ο οποίος προηγείται στον άτυπο κυβερνητικό διαγκωνισμό για το ποιος είναι ο εκλεκτός της Κίμπερλι Γκιλφόιλ δήλωσε ότι δεν θα κλάψει επειδή συνελήφθη ο δικτάτορας Μαδούρο.
Λάμπουν δια της απουσίας τους
Και την ίδια ώρα οι παραδοσιακοί δεξιοί της Νέας Δημοκρατίας λάμπουν δια της απουσίας τους από τον δημόσιο διάλογο. Ούτε καν να υποστηρίξουν τον πρωθυπουργό στην δριμεία επίθεση που δέχθηκε από όλη την αντιπολίτευση για την πρώτη προσέγγιση του στην απαγωγή του Μαδούρο. Οι παραδοσιακοί δεξιοί έχουν συνηθίσει τόσα χρόνια να είναι προσηλωμένοι στο Διεθνές Δίκαιο και στους θεσμούς. Και δυστυχώς βλέπουν ότι το κόμμα τους λοξοκοιτάει.
Επίσης βλέπουν πως αντί να υπάρχει στροφή στην μετριοπάθεια, παρακολουθούν έκπληκτοι οι ακραίες δεξιές φωνές να κερδίζουν έδαφος. Και η πορεία προς το κέντρο θυμίζει σαν το ανέκδοτο ότι θέλεις να πας στην Λαμία και θεωρείς πιο γρήγορη διαδρομή αυτή που περνάει από την… Καλαμάτα.
Μάλλον έχει χαθεί κάπου η μπάλα…