Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Δεν μας τα λέει καλά, τον τελευταίο καιρό ο ‘’πλανητάρχης’’. Με του οποίου την εκλογή μας πήρε μια ‘’λογική χαρά’’ γιατί είπαμε ότι ‘’αυτός εδώ έχει, τουλάχιστον, ένα προφανές πλεονέκτημα που δεν το χε ο προκάτοχος του. Έχει … επαφή με το περιβάλλον. Έτσι νομίζαμε – κι έτσι ήταν. Μέχρι που…
Ένας πόλεμος που έλειπε από το … παλμαρέ του μας έβαλε σε άλλους δρόμους σκέψης. Όχι, ο πόλεμος στο Ιράν αυτός, καθαυτός. Η σύρραξη στη Μέση Ανατολή ήταν θέμα χρόνου. Η αιτία, οι αφορμές και κυρίως ν προβληματισμό και αναπάντητα ερωτηματικά…
‘’Συνεταιρική’’ με το Ισραήλ η στρατιωτική επέμβαση στην Τεχεράνη, σε μια διαδικασία που μας είπαν από τις πρώτες της στιγμές, πως ‘’δεν έχει στόχο την αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν’’…
Οπότε.. . Μια μέρα θραστο γραφείο για πολεμοχαρείς και πολεμοκάπηλους… Ή, μήπως, ένας πόλεμος οργανωμένος και εκτελεσμένος υπό τον πέλεκυ ενός εκβιασμού, με στόχο τον ίδιον τον Ντόναλτ Τραμπ. Ας σκεφτούμε για παράδειγμα ότι ο φάκελος του Επστάιν βγάζει ακόμη φλόγες που ‘’καίνε’’ αδιάκριτα γραβατοφορεμένους υπεράνω πάσης υποψίας, στα πέρατα του κόσμου, είναι στα χέρια της Μοσάντ, δηλαδή του (παρά) κράτους του Ισραήλ…
Και ο Πρόεδρος Τραμπ δεν είναι κάποιος τυχαίος, που κόβεις το λαιμό σου ότι δεν εμπλέκεται σε αυτό το θηριώδες παγκόσμιο σκάνδαλο. Κι επειδή το ξέρει κι ο ίδιος, προτιμά να κάνει μια ακόμα γωνιά του κόσμου πιθανών κακοποιών στοιχείων. Έτσι κι αλλιώς, ‘’κόρακας κοράκου μάτι’’ δεν βγάζει…