Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Η πολιτική είναι διαχρονικά εκτεθειμένη στην κριτική – δίκαια ή άδικη. Είναι στη φύση της πολιτικής τέχνης να απαντά τεκμηριωμένα σε κάθε μορφή κριτικής, αν υπάρχει κατά περίσταση τεκμηριωμένη απάντηση. Από την άλλη πλευρά, η δημοσιογραφία, ύψιστη τέχνη κι αυτή, τοποθετημένη νομοτελειακά στην αντίπερα όχθη υπηρετεί στο ακέραιο τον αρχέγονο ρόλο της όταν επιμένει φορτικά να πάρει απαντήσεις σε ακανθώδη ερωτήματα, έστω κι αν κάποια από αυτά είναι ενοχλητικά αποκαλυπτικά.
Προσέξτε… Πιο πάνω μιλήσαμε για δύο τέχνες. Οι οποίες κάποτε ανταγωνίζονταν σε ποιότητα, ευρηματικότητα και αξίωση σεβασμού. Το πεδίο της πιο άμεσης άσκησης αυτών των τεχνών ήταν, διαχρονικά, το press room. O χώρος ενημέρωσης των πολιτικών συντακτών ήταν πάντοτε μια πηγή ειδήσεων που έβγαιναν αβίαστα τόσο από τις απαντήσεις, όσο κι από τις υπεκφυγές του εκάστοτε κυβερνητικού εκπροσώπου.
Αισθάνομαι τυχερός γιατί έζησα, ως δημοσιογράφος αυτές τις εποχές, από τον Δημήτρη Ρέππα , ως τον Θόδωρο Ρουσόπουλο και τον Ευάγγελο Αντώναρο τότε που η διαδικασία ήταν πραγματική ενημέρωση συντακτών που είχε τελικό αποδέκτη τους πολίτες… Με τα προβλήματα και τις παθογένειες να δηλώνουν ‘’παρόν’’, αλλά το πλαίσιο παρέμενε απαραβίαστο… Ενημέρωση των πολιτικών συντακτών. Ερωτήσεις κι απαντήσεις. Πριν από την σημερινή παρακμή.
Σήμερα το πλαίσιο έχει παραβιαστεί, πιθανώς ανεπιστρεπτί. Τον κυβερνητικό εκπρόσωπο παριστάνει κάποιος που δηλώνει νομικός και με αυτήν την ιδιότητα απειλεί δημοσιογράφο επειδή του έκανε δύσκολη ερώτηση, ενώ αυτός δεν είναι εκεί για να ενημερώνει. Έρχεται μόνον για να ανακοινώνει και να απέρχεται …
Άλλοτε στους καιρούς ενός άλλου αυταρχικού καθεστώτος τον υπουργό που προσωποποιούσε την κυβερνητική σκληρότητα τον έλεγαν Μανιαδάκη. Τώρα δεν είναι μόνο η ομοιοκαταληξία με το όνομα του σημερινού υπουργού που θυμίζει τις γκρίζες εκείνες εποχές.
Είναι και το ύφος και οι πολιτικές πρακτικές…
Και επιτέλους ας το ομολογήσουν όσοι πρέπει. Αυτό το υβρίδιο του έρποντος φασισμού δεν έγινε κυβερνητικός εκπρόσωπος επειδή ήταν καλός νομικός. Αλλά επειδή ως πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ είναι παιδί του όψιμου κομματικού σωλήνα – ο οποίος φυσικά και δεν έχει σχέση με το γονίδιο του κόμματος που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής…