Κομπάρσοι…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Στο θέατρο και στον κινηματογράφο, οι κομπάρσοι, έπαιζαν διαχρονικά πολύ σημαντικό ρόλο, στην ‘’οικονομία’’ των έργων. Φανταστείτε δηλαδή τι θα γινόταν αν το σενάριο μιας ταινίας, είχε σκηνή προεκλογικής συγκέντρωσης, είχε τον πρωταγωνιστή – έναν πολιτικό, έτοιμο να εκφωνήσει έναν βαρυσήμαντο λόγο κι από κάτω δεν είχε αρκετούς κομπάρσους ως κοινό.
Και στο σινεμά, το θέμα ας πούμε ότι λύνεται. Γυρίζεις τη σκηνή σε στούντιο, έχεις ξεχωριστά το ρήτορα κι αλλού το αλαλάζων πλήθος και μετά αφήνεσαι στις … στοργικές διαθέσεις της μονταζιέρας και το ζήτημα διευθετείται. Στο θέατρο, όμως, όπως και στην πραγματική ζωή, δεν έχει τέτοιες πολυτέλειες. Κι αν στο θέατρο κάτι τέτοιο μπορεί να καμουφλαριστεί πρόσκαιρα με διάφορα τρυκ στην πραγματική ζωή αν δεν έχεις κόσμο, κοινό , αλαλάζων πλήθος μιλάς μόνος σου και τελικά δύσκολα αποφεύγεις το ρεζίλεμα.
Η εξήγηση είναι απλή : Έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί η εποχή που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών συμβιβάζεται με έναν ρόλο κομπάρσου, στα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Άνοιξε η υπόθεση των Τεμπών – και το περιμέναμε- με τον τότε υπουργό Μεταφορών Κώστα Αχ. Καραμανλή. Και μας είπαν ότι θα ‘’φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο’’ και μας … ‘’καθησυχάζουν’’ ότι η κυβέρνηση δεν θα παρεμποδίσει τις διαδικασίες που ακολουθούν. Λες και θα μπορούσε να γίνει αλλιώς χωρίς αντίδραση. Οι κυβερνώντες έχουν αποφασίσει – μονομερώς – να έχει κομπάρσους τους πολίτες στο μονότονα κακογραμμένο δικό της σενάριο. Και παρακολουθήματα, όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, μιας ‘’πλοκής’’ αηδιαστικής και σινάμα εφιαλτικής … Έχουν επιφυλάξει για μας ρόλο κομπάρσου. Μόνο που η πολιτική δεν είναι σινεμά. Και στην παρούσα φάση οι πολίτες είμαστε απρόθυμοι να κρατήσουμε ρόλο κομπάρσου στις εξελίξεις…