Ο Ελληνικός Κινηματογράφος στα πρώτα του βήματα – Στιγμές και ήρωες πριν τους χρωματιστούς σταρς
Ο άνθρωπος που ”αιχμαλώτισε” τα πρώτα καρέ, έγραψε τις πρώτες σεναριακές αράδες και άρθρωσε τις πρώτες ατάκες στην ιστορία του Ελληνικού κινηματογράφου ήταν ένας δαιμόνιος Κωνσταντινουπολίτης που έζησε 97 χρόνια και ασχολήθηκε με το σινεμά, από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ακόμη ο κινηματογράφος ήταν όχι απλώς απόλυτα άγνωστη έννοια, αλλά και όσοι, ελάχιστοι ασχολούνταν με αυτόν καταχωρούνταν ως γραφικοί στην κοινή συνείδηση…
Ο Αλέκος Σακελλάριος, ένας από τους λίγους που έχει ασχοληθεί τόσο αναλυτικά με την αναζήτηση , την έρευνα και τη διάσωση θεμελιακών λεπτομερειών στην ιστορία του Ελληνικού κινηματογράφου, τονίζει ότι «ο Αχιλλέας Μαδράς είναι αξιέπαινος γιατί προσπάθησε, με τα φτωχά μέσα της εποχής του, πρώτος αυτός, να παρουσιάσει ταινίες αξιώσεων και θεάματος».
Ο Αχιλλέας Μαδράς Δημιούργησε τις “Άζαξ Φιλμ” (δεκαετία του ’20) και “Mίρορ Φιλμ” (δεκαετία του ’30), εταιρείες κινηματογραφικών παραγωγών και εκμετάλλευσης. Ο ίδιος εργαζόταν με ζήλο στον κινηματογράφο, από όλες σχεδόν τις θέσεις: του παραγωγού, του διευθυντή, του σκηνοθέτη, του σεναριογράφου, του ηθοποιού. Μαζί με την μούσα και σύζυγό του, ηθοποιό Φρίντα Πουπελίνα (που παρουσιάζεται ως «ο αστήρ του κινηματογράφου της Βιέννης»), αποκτά ένα αγόρι. Η μόνη πληροφορία που έχουμε για τον γιο του είναι ότι συμμετέχει οικονομικά στην ελληνοτουρκική ταινία Ο κακός δρόμος (1933).
Αν και στο σκηνοθετικό ενεργητικό του έχει μόλις μία ταινία επικαίρων και τρεις ταινίες μεγάλου μήκους, γίνεται θρύλος. Χαρακτηρίζεται «τσαρλατάνος και γραφικός», «πρωτοπόρος του σινεμά αλλά και του κιτς» (Δημήτρης Λυμπερόπουλος), «η πλέον δαιμονία και γραφική προσωπικότης των Ελλήνων κινηματογραφιστών» (Ηλιάδης), «ο πιο φανταχτερός άνθρωπος του ελληνικού κινηματογράφου» (Δημήτρης Κολιοδήμος), «ο πατριάρχης του ελληνικού cult cinema».
Ο Αχιλλέας Μαδράς άρχισε να δραστηριοποιείται περί τα 1900, αλλά οι προσπάθειες του έδιναν πολλά ”πατήματα” στην κριτική. Σε ένα φιλμ όπου εξιστορείτο ένα ταξίδι στις Ινδίες, στην τελευταία σκηνή της άφιξης του πλοίου, ο Αχιλλέας Μαδράς, ως πλοίαρχος, αναγγέλλει πανηγυρικά: ”Φτάσαμε στις Ινδίες” και στο επόμενο πλάνο η αρχέτυπη κάμερα εστιάζει σε έναν μαντρότοιχο κοντά στο λιμάνι, όπου οι θεατές είδαν να γράφει : “Καπέλα Γιαννούτσος” .
Οι πρώτες ”ορθογραφημένες” κινηματογραφικές προσπάθειες ήρθαν πολύ αργότερα κι ανήκουν στον Γιώργο Τζαβέλα με τον ”Μεθύστακα” του 1948 και τον Δημήτρη Ιωαννόπουλο (“Ο Φανούρης και το σόι του”).
Πολύ νωρίτερα ωστόσο έγιναν οι πρώτες ολοκληρωμένες προσπάθειες . Το Δάφνις και Χλόη είναι βουβή ταινία του 1931 βασισμένη στο ομώνυμο ειδύλλιο του Λόγγου (3ος αι μ.Χ) σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ορέστη Λάσκου. Σημείωσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία όταν πρωτοπαίχτηκε στους κινηματογράφους.
Το Παπούτσι από τον τόπο σου είναι αισθηματική ταινία του 1946 σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου, με το σενάριο να είναι γραμμένο από τον σκηνοθέτη αλλά και τον Χρήστο Γιαννακόπουλο.
Πρόκειται για την πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Αλέκου Σακελλάριου στον κινηματογράφο, ο οποίος ήταν άσχετος με την κινηματογραφία, αλλά τον παρότρυνε και τον βοήθησε ο Φιλοποίμην Φίνος.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες Κρόνος και Πάνθεον της Αθήνας στις 9 Δεκεμβρίου 1946. Η κόπια έχει καταστραφεί και θεωρείται χαμένη, αλλά η ιστορία έχει διασκευαστεί στην ταινία Γαμπρός από το Λονδίνο του Γιάννη Δαλιανίδη.
Ο Σακελλάριος υπογράφει και το σενάριο της ταινίας ”Μαρίνα”. Η Μαρίνα είναι ελληνική αισθηματική-δραματική ταινία του 1947, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου. Το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη σε συνεργασία με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο, στην μόνη κινηματογραφική εμφάνιση της Στέλας Γκρέκα – πρώτης συζύγου του Ορέστη Λάσκου.
Ο δρόμος από τα σπάργανα του Ελληνικού κινηματογράφου, ως τους χρωματιστούς σταρς του Ελληνικού Χόλιγουντ , ήταν μακρύς, δύσκολος και γεμάτος αληθινούς ακούραστους ήρωες. Αξίζει να διαβούμε αυτό το μονοπάτι της γοητείας, της μαγείας, της γνώσης στο οποίο αυτό το σημείωμα είναι ένα πρώτο βήμα, γρήγορο, συνοπτικό αντάμωμα με καιρούς μακρινούς και πρόσωπα λησμονημένα που δεν αξίζουν τη λήθη…