Η μικρότητα της Αριστεράς στο κατευόδιο του Δ. Σαββόπουλου
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Είναι, συχνά, αν όχι πάντα δύσκολα εξηγήσιμη η τάση των πολιτικών δυνάμεων, να κάνουν πολιτική μέσα τις εμμονές τους, ή πιο σωστά να κάνουν τις εμμονές τους, πολιτική. Αυτή η τάση, ως καταγεγραμμένη πλέον συνήθεια, κατατάσσει τους πολιτικούς που κάνουν αυτήν την επιλογή στη χωρία των γραφικών, συχνά όμως γίνεται ορατή η ολίσθηση τους στη θολούρα της ανεξέλεγκτης αθλιότητας.
Η συζήτηση αφορά ξεκάθαρα την εικόνα η οποία επισημάνθηκε στην κηδεία του σπουδαίου Διονύση Σαββόπουλου, όπου η αριστερά, επέλεξε να σκορπίσει την εμμονή της, με τον κορυφαίο δημιουργό στο εσωτερικό του Μητροπολιτικού ναού, την ώρα του πανδημου κατευόδιου. Οι αξιωματούχοι της άφησαν τις θέσεις, τις προορισμένες για αυτούς επιδεικτικά άδειες, να χάσκουν σαν επιτηδευμένη ανορθογραφία από ένα είδος εκδίκησης, γιατί ο Σαββόπουλος ‘’τόλμησε’’ κάποτε να διατυπώσει διαφορετικές θέσεις από την καθεστηκυία αριστερά.
Μα έτσι ο κορυφαίος δημιουργός δεν αφήνεται να κριθεί για το έργο του, αλλά επιδιώκεται από ορισμένους κήρυκες ενός δικού τους ‘’άγνωστου θεού’’ να καταδικασθεί μετά θάνατον για ‘’απείθεια’’ .
Ανεκτίμητα και απεριόριστα επαναστάτης και ριζοσπαστικός ο Σαββόπουλος ‘’απάντησε’’ σε αυτήν την ‘’εμμονή’’, καθ’ όλην τη διάρκεια της ζωής του, μέσω του έργου του. Οι λίγοι- τόσο στην ποσότητα, όσο και στο πολιτικό μέγεθος και το κοινωνικό διαμέτρημα- επικριτές του, αρνήθηκαν να ακούσουν…