Η Ελληνική Άρση Βαρών είναι, πλέον, -και- γυναικεία υπόθεση
Τρεις πρώην πρωταθλήτριες εξηγούν στο Newslan.gr πως έφτασαν από την εποχή της δυσπιστίας, στην καταξίωση
Ρεπορτάζ : Γιάννης Βασιλακόπουλος
Η θεωρία- ταμπού μέχρι πριν από κάποια χρόνια ότι η μυϊκή δύναμη καταπέσει από την ίδια τη ζωή. Τα άλλοτε ανδροκρατούμενα ‘’οχυρά’’ των βαρέων αθλημάτων έχουν πλέον ‘’παραβιαστεί’’ από γυναίκες Κλασικό παράδειγμα, η Ελληνική ομοσπονδία της Άρσης Βαρών, η οποία έχει να παρουσιάσει ένα σύνολο από σημαντικές αθλήτριες, τρεις γενιές πια, που θεμελίωσαν το χθες, διακονούν το σήμερα και εγγυώνται το αύριο του αθλήματος στην Ελλάδα. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η ΕΟΑΒ, βρίσκεται πλέον στα άξια χέρια της Θεανώ Ζαγκλιβέρη που ως πρόεδρος από το 2022, ως σήμερα, έχει καταφέρει να νοικοκυρέψει τη μικρογραφία του χάους που παρέλαβε από κάποιες προκάτοχες καταστάσεις και παρά τις τρικλοποδιές που προσπαθούν να βάλουν μερικοί εκ των έσω καλοθελητές. Αρωγοί σε αυτήν την προσπάθεια η Α’ Αντιπρόεδρος της ΕΟΑΒ, Άννα Στρούμπου, πρώην παγκόσμια πρωταθλήτρια, η οποία δίνει καθημερινά τη μάχη της εξυγίανσης της ΕΟΑΒ, έχοντας και την ακαδημαϊκή θωράκιση του Ε. Μ. Π. μια και είναι δρώσα αρχιτέκτονας, η Β’ Αντιπρόεδρος, Χαρούλα Κυριακίδου με την αυθόρμητη επικοινωνιακή δεινότητα και η Γραμματέας, Φιλιππία Κοχλιαρίδου, άριστο ‘’πολυεργαλείο’’ . Σήμερα όμως θα ρίξουμε μια βουτιά στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν για Νανα δούμε από ποιες δυσκολίες βγήκαν νικήτριες, οι δυνατές γυναίκες μιας προηγούμενης γενιάς, ώσπου να φτάσουμε στο σήμερα, όπου η γυναικεία άρση βαρών είναι πλέον αυτονόητη και δρέπει διακρίσεις. Τρεις πρώην πρωταθλήτριες, η α’ αντιπρόεδρος της ΕΟΑΒ, και πρ. παγκόσμια πρωταθλήτρια, Άννα Στρούμπου, η πρώην παγκόσμια πρωταθλήτρια, Γιώτα Αντωνοπούλου και η άλλοτε πρωταθλήτρια, Νάνσυ Δεληπορανίδου, αφηγούνται σήμερα στο newslan.gr, την ιστορία των γυναικών στην Ελληνική Άρση Βαρών, την ιστορία τη δική τους. Μια ιστορία γεμάτη εμπόδια, τα οποία όμως, οι μεγάλες κυρίες της άρσης βαρών, κατανίκησαν και έφτασαν στην καταξίωση…
ΑΝΝΑ ΣΤΡΟΥΜΠΟΥ : ‘’Η γυναίκα μπορεί να κάνει τα πάντα’’
Η γυναίκα παγκοσμίως ασχολήθηκε με τον αθλητισμό μετά το 1970 , στην Ελλάδα ακόμα αργότερα. Η γυναίκα στον αθλητισμό ήταν πάντα ένα ταμπού …οι άνδρες δεν επέτρεπαν με τίποτα τη γυναίκα σε αυτούς τους χώρους… Όσες τόλμησαν άκουσαν παρά πολλά ρατσιστικά σχόλια και άσχημους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς εκείνα τα χρόνια…
Θυμάμαι σαν έφηβη, για να τρέξουμε τζόκιν στο δρόμο ήταν απαγορευτικό, μας κορόιδευαν οι περαστικοί …. Τώρα οι γυναίκες τρέχουν τζόκιν στο δρόμο φορώντας μάλιστα έξωμα πολύχρωμα μπουστάκια και πολύ κοντά… καυτά σορτσάκια και αυτό είναι άκρως φυσιολογικό και αποδεκτό πλέον.
Το κάστρο της άρσης βαρών , βαρύ ανδροκρατούμενο άθλημα έπεσε από κάποιες ομάδες κοριτσιών την δεκαετία του ΄90, και κάποιους πρωτοπόρους προπονητές σε κάθε χώρα. Γύρω στο 1987 άρχισαν και στην Ελλάδα τα πρώτα κορίτσια και οι πρώτοι σύλλογοι.
Και ήταν φυσιολογικό. Έβλεπες αθλήτριες να κάνουν προπόνηση με βάρη για τις ρίψεις, τα σπριντ, το τένις κλπ, αλλά για κάποιο λόγο οι αίθουσες της άρσης βαρών ήταν κλειστές ερμητικά για τις γυναίκες. Ίσως ήταν οι ίδιοι άνδρες αθλητές που δεν ήταν «ανοιχτοί» στην γυναίκα συναθλήτρια τους, δεν την ήθελαν μέσα στην αίθουσα τους. Ίσως ξένιζε επειδή ήταν ένα βαρύ άθλημα σε κλειστό χώρο, σε άμεση και κοντινή επαφή ο ένας με τον άλλον. Οι ανδροκρατούμενες τότε αίθουσες της άρσης βαρών θύμιζαν στρατόπεδα… Καμία σχέση με τους στίβους ή τα γήπεδα άλλων αθλημάτων, βαρύ πολύ το κλίμα…
Κάποιοι όμως με πιο ανοιχτά μυαλά και με διάθεση να περνούν και πιο ευχάριστα τις βαριές ώρες της προπόνησης τους, ζήτησαν από εμάς τις πρώτες γυναίκες να μπούμε δειλά δειλά στις «εκκλησιές της άρσης βαρών». Διέβλεπαν την εισβολή των γυναικών σε κάποια τελευταία ανδροκρατούμενα αθλήματα. Έτσι στο τέλος έπεσαν σχεδόν ταυτόχρονα η άρση βαρών, το άλμα επί κοντώ και η πάλη.
Μετά από σαράντα περίπου χρόνια , διεθνώς έχουν γίνει επιδόσεις φανταστικές. Τα επίπεδά τους είναι κατά πολύ καλύτερα από τα εθνικά ρεκόρ των ανδρών ….Τα παγκόσμια ρεκόρ των γυναικών περνούν κατά πολύ πλέον τα πανελλήνια ρεκόρ των ανδρών σε κάποιες κατηγορίες και αυτό είναι αξιοθαύμαστο και σίγουρα μη αναμενόμενο. Αποδείχθηκαν οι γυναίκες πολύ πολύ σκληρές και δυνατές, ατσάλι σκέτο και φωτιά …Τα βλέμματα τους στα πλατό όλο δύναμη , θεριά σμιλεμένα με δύναμη και θέληση… Τις βλέπεις και θαυμάζεις τον άνθρωπο…
Σε ό,τι αφορά το άτομό μου, ήμουν αθλήτρια στο στίβο μέχρι τα 23 μου, σε ένα δύσκολο άθλημα τα εμπόδια. Ήμουν πολύ γυμνασμένη χωρίς να έχω κάνει ποτέ βάρη (ούτε ήξερα τι είναι βάρη γιατί μας έλεγαν ότι θα μείνουμε κοντές…) , δεν ήξερα λοιπόν καν τι είναι τα βάρη, αλλά με πολύ όρεξη και «τρέλα ατελείωτη» για τον αθλητισμό. Ένας αθλητής της άρσης βαρών ο Παναγιώτης Γραμματικόπουλος- αθλητής της εθνικής ομάδας- με πρόσεξε στην προπόνηση του στίβου και με πλησίασε και με έπεισε ότι θα τρέξω καλύτερα εάν έκανα λίγα βάρη αρασέ και επολέ ζετέ, τις κινήσεις δηλαδή της άρσης βαρών. Με πολύ λίγη προπόνηση είκοσι ημερών βγήκα Πρωταθλήτρια Ελλάδος στο δεύτερο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Γυναικών το 1989 στην κατηγορία των 52 κιλών , και επειδή έκανα Μεταπτυχιακά στην Αρχιτεκτονική στο Εδιμβούργο εκείνη την εποχή, η τύχη και οι συγκυρίες με έφεραν να κάνω προπόνηση με τη Σκοτσέζικη και Αγγλική ομάδα άρσης βαρών Γυναικών . Εκεί έγινε η αρχή των πάντων …και ξεκίνησε η καριέρα μου στην άρση βαρών με αποκορύφωση τα πέντε χρυσά μετάλλια γυναικών στο Πανευρωπαϊκό (1993-1995) και ένα χάλκινο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών το 1994 στην Κωνσταντινούπολη και Πανευρωπαϊκά και Παγκόσμιο ρεκόρ Γυναικών .
Όπως είχα πει σε ένα σεμινάριο άρσης βαρών με παρόντα τον εθνικό μας προπονητή Χρήστο Ιακώβου, εμείς οι Πρώτες Γυναίκες ανοίξαμε την πόρτα, την κρατάμε ανοιχτή ακόμα αφού κρατάμε και διάφορα αλλά πόστα προπονητριών, διαιτητριών και μελών στα Διοικητικά Συμβούλια. Σειρά των επόμενων γυναικών αφού πήραν τη σκυτάλη από εμάς να την παραδώσουν στις επόμενες…
Θα έλεγα ότι εμείς οι πρώτες αθλήτριες διαθέταμε ό,τι και άλλες γυναίκες που εισήλθαν σε άλλους ανδροκρατούμενους χώρους, ένα ξεχωριστό θάρρος που με μια λέξη θα το λέγαμε το ΓΙΑΤΙΙΙΙ????
Γιατί εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τα πάντα????
Η απάντηση που νιώθαμε σαν ένστικτο αρχέγονο, όταν η γυναίκα πάλευε με τα ίδια στοιχειά και τα θεριά της φύσης με τον άνδρα σύντροφό της ήταν η ίδια…
Ναι μπορούμε τα πάντα, πολλές φορές και καλύτερα!
Να ευχαριστήσω από αυτό το βήμα όλους τους γονείς, συναθλητές συναθλήτριες προπονητές , δάσκαλους και προπονήτριες, καθηγήτριες και καθηγητές, που με τις διδαχές και το ήθος τους που μας το μετέδωσαν μας έκαναν να μην βάζουμε εμπόδια φρένα και δισταγμούς στα θέλω μας και θέλω να πιστεύω δημιουργήσαμε και εμείς άξιους απογόνους και συνεχιστές στις ιδέες μας.
ΝΑΝΣΥ ΔΕΛΗΠΟΡΑΝΙΔΟΥ: ‘’Έκανα πρωταθλητισμό με κλειστά αυτιά στα σχόλια ‘’
Πήρα μέρος στο 1ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα Άρσης Βαρών, το μακρινό 1989. Μια γυναίκα που σηκώνει βάρη ήταν κάτι παράξενο τότε(ίσως και τώρα!) Βλέμματα γεμάτα περιέργεια κι ερωτήσεις για το πως στο καλό μου ήρθε να ασχολούμαι με τα σίδερα. Για κάποιους ήταν θέμα φεμινισμού, ότι θέλουμε να αποδείξουμε κάτι – ναι, μπορούμε και οι γυναίκες να κάνουμε αρρασέ! Ορισμένοι μας κοίταζαν με δυσπιστία αλλά και πολλοί θαύμαζαν την τόλμη και την ψυχική δύναμη (πέρα από την εμφανή σωματική).
Για μένα ήταν ένα άθλημα πρόκληση, δοκιμάζω κι αν μου κάνει συνεχίζω, χωρίς να θέλω να αποδείξω τίποτα σε κανέναν. Άλλωστε ο αθλητισμός ήταν ανδροκρατούμενος από τα αρχαία χρόνια, ας θυμηθούμε την Καλλιπατειρα που αναγκάστηκε να μεταμφιεστεί σε άνδρα προκειμένου να μπει στο στάδιο, έστω ως θεατής.
Τώρα πια μια γυναίκα που κάνει Άρση Βαρών δεν είναι δακτυλοδεικτούμενη αν και ακόμη κάποιοι εκπλήσσονται, δεδομένου ότι είναι ένα άθλημα επίπονο που απαιτεί ακρίβεια, σχεδόν τελειότητα στις κινήσεις του. Δεν έχω μετανιώσει βέβαια που ασχολήθηκα με αυτό, όσο δυνατή με έκανε στους μυς άλλο τόσο και ψυχή.
ΓΙΩΤΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ : ‘’Σε όσους με κοιτούσαν με αρνητισμό, απάντησα με τις επιδόσεις μου’’
Με το χέρι στην καρδιά, θα πω ότι, επέλεξα να ακολουθήσω ένα άθλημα, το 1991, για το οποίο μου έλεγαν όλοι ότι έπρεπε να το κάνω, γιατί είχα ταλέντο σε αυτό.
Σού υπενθυμίζω ότι μέχρι τότε, ήμουν αθλήτρια του ακοντισμού.και πίστεψε με, δύσκολα το άφησα γιατί το αγαπούσα πραγματικά.
Όμως, όταν ξεκίνησα να κάνω άρση βαρών, (μετά από πίεση πολλών, ), και ανέβηκα στο βάθρο, τότε ερωτεύτηκα το βάθρο……
Συνειδητοποίησα ότι όντως είχα ένα χάρισμα, το να σηκώνω πολλά κιλά με ευκολία..
” Εκμεταλλεύτηκα” τον εαυτό μου και άρχισα να σαρώνω τα μετάλλια είτε σε παγκόσμια είτε σε πανευρωπαϊκά πρωταθλήτρια.
Όμως, αυτό δεν άρεσε σε όλους.
Δυστυχώς αντιλήφθηκα άμεσα ότι είχα αντιπάλους εκ των έσω.
Και συγκεκριμένα μέσα από τον χώρο της άρσης βαρών..
Αυτό από την μία με ενοχλούσε αφάνταστα , αλλά από την άλλη, με βοηθούσε παρά πολύ να επιμείνω, πολύ πιο δυνατά για τους στόχους μου.
Τους οποίους κατάφερα, σημειωτέον χωρίς τραυματισμούς.
Ο πρώην σύζυγος μου, ήταν ο προπονητής μου..
Αυτό ήταν πολύ πιεστικό για εμένα αλλά πολύ καλό για το άθλημα μου ταυτόχρονα.
Πολλοί με μίσησαν στο χώρο αυτό λόγω των συνεχών διακρίσεων μου, αλλά και πολλοί με εκτίμησαν..
Εγώ θα κρατήσω στην καρδιά μου, την ευγνωμοσύνη μου στον Θεό και στον πνευματικό μου πατέρα, που με κράτησε μέχρι τέλους, να προσπαθώ, να εργάζομαι, να πολεμάω και να δικαιώνομαι στους αγώνες!