Διασχίζοντας τη Μάλτα…
Πάντα είχα την απορία πως οι Τούρκοι έχουν δώσει διαστάσεις συμβόλου σε έναν ‘’βασιλιά της γκάφας’’, τον αρχιναύαρχο Πίρι Ρέις, ο οποίος έπινε λέει έναν καφέ, έχοντας την κούπα του πάνω στον χάρτη, σε σημείο που τον εμπόδιζε να δει τη Μάλτα. Έτσι αναφώνησε το περίφημο ‘’Μάλτα γιοκ’’.
Το αεροσκάφος των Αερογραμμών της Μάλτας, προσγειώθηκε στο μικρό , κουκλίστικο θα τολμούσα να πω, αεροδρόμιο της Βαλέτα. Νοικοκυρεμένο, καθαρό , ερχόταν να συμπληρώσει ιδανικά το ψηφιδωτό ενός σύντομου, αλλά όμορφου ταξιδιού, μιας ωραίας πτήσης. Μου το ‘χαν πει από το ‘’Ελευθέριος Βενιζέλος’’ τα πολύ όμορφα κορίτσια της Air Malta: ‘’Ο πιλότος σήμερα έχει κέφια, είναι φορτσάτος. Θα έχετε γρήγορο ταξίδι’’. Όπερ και εγένετο. Φτάσαμε στο νησί των ιπποτών. Έχουμε και εμείς τέτοιο, την πανέμορφη Ρόδο, αλλά σ τη Μάλτα λέγεται ότι πρώτο – έπιασαν στασίδι οι Ναΐτες ιππότες. Μια πολύ μικρή νησιωτική χώρα είναι τούτη’ δω όπου οι Ρωμαιοκαθολικοί κάνουν επίδειξη ισχύος με τους ναούς τους να απλώνονται, σε όλη την χώρα και να προκαλούν σεβασμό αλλά και δέος με τη μεγαλοπρέπεια τους. Αλλά και το Αραβικό χνάρι είναι πολύ ζωντανό και έντονο στη Μάλτα. Ένας ταξιτζής που με κατεβάζει στην πόλη μου λέει ότι ‘’Η Μάλτα είναι η χώρα με τους πιο πιστούς καθολικούς’’ . Την έκπληξη όμως μου την κρατά για το τέλος της διαδρομής: Το δικό του όνομα είναι Ομάρ και παρότι καθολικός έχει Τυνησιακή ρίζα. Κι έχει πάμπολλους Τυνήσιους, κυρίως, αλλά και Μαροκινούς η Μάλτα. Έχει και μια πόλη, με το όνομα Μεδίνα, χτισμένη κατ’ εικόνα κα ι ομοίωση της συνονόματης της, δεύτερης ιερής πόλης των Μουσουλμάνων, που είναι χτισμένη στο Μαρόκο. Η Μάλτα είναι μικρή χώρα, μοιάζει περισσότερο με μεγάλο Μουσείο, όπου ο κάθε πολίτης της είναι πρόθυμος να φωτογραφηθεί μαζί με έναν ξένο. Ακόμα κι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας του νησιού. Σε μια τέτοια περίσταση βρέθηκα, όπου κάποιοι τουρίστες από την Νιγηρία περιδιάβαιναν το προεδρικό μέγαρο της Μάλτας και η –τότε γυναίκα- πρόεδρος της Μάλτας, η κυρία Πρέκα, τους συνόδευε χαμογελαστή.
Η Μάλτα διανύεται σε δυο ώρες, από τη μια άκρη της ως την άλλη. Όταν μπαίνεις στην περιοχή που φέρνει στο μυαλό σου Αραβικό τομέα, ταξιδεύεις με άμαξα και άλογα σαν να ζεις, για μερικές στιγμές, σε άλλη εποχή. Στη σύγχρονη εποχή, εκεί που έπινα ένα ποτό στην βεράντα του ξενοδοχείου που το έγλυφε το κύμα, με σερβίρισε ένας ντόπιος μετρ που τον έλεγαν Ορέστη! Και στην διάρκεια της κουβέντας μας, μου είπε μεταξύ σοβαρού κι αστείου πως τον καιρό των μνημονίων ‘’η Ελλάδα χρωστούσε στη Μάλτα 3 εκατομμύρια ευρώ’’ . Όσο δηλαδή αξίζει ένα ρετιρέ, στη Φιλοθέη ή το Πανόραμα της Θεσσαλονίκης !