Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Ο Έλληνας τηλεοπτικός Ιησούς, ο ηθοποιός Αλέξης Γκόλφης βρέθηκε νεκρός, από περαστικούς σε κάποιο πεζοδρόμιο στα Πατήσια, ένα μεσημέρι του Αυγούστου του 2007. Ο θάνατός του αποκαλύφθηκε έπειτα από δύο μήνες, στις 9 Οκτωβρίου.
Από τον Αύγουστο του 2007 ο Γκόλφης βρισκόταν στο νεκροτομείο και κανείς δεν τον είχε αναζητήσει. Μόλις το μεσημέρι της 9ης Οκτωβρίου αποκαλύφθηκε ότι ο άτυχος ηθοποιός άφησε την τελευταία του πνοή στα μέσα Αυγούστου. Ζούσε, άστεγος και ρακοσυλλέκτης, στην πλατεία Κολιάτσου. Τα τελευταία δέκα χρόνια ζούσε σε ένα άθλιο σπίτι στα Πατήσια .
Όταν ο Βασίλης Γεωργιάδης πήρε την απόφαση να αναλάβει την μεγάλη πρόκληση – μαζί και ρίσκο, αν κανείς αναλογισθεί τις συνθήκες της εποχής – να μεταφέρει στη μικρή οθόνη το αριστούργημα του Καζαντζάκη, «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», η κοινωνική πραγματικότητα στην Ελλάδα ήταν τέτοια που ακόμη και η επιλογή του ηθοποιού που θα ενσάρκωνε τον «Ιησού του μύθου» συνιστούσε τόλμημα μια και θα έμπαινε σίγουρα «κάτω από τη λάμπα» της οξείας κοινωνικής κριτικής. Και να που ο πρωτοποριακός σκηνοθέτης βρήκε έναν ιδανικό, αξιομνημόνευτο «Ιησού», για την εμβρυακής φάσης Ελληνική τηλεόραση των πρώτων μεταπολιτευτικών μηνών. Όχι φωτίζοντας έναν καταξιωμένο σταρ της εποχής ή έστω γνωστό ηθοποιό του πανιού και του σανιδιού, αλλά επιλέγοντας ένα φρέσκο, άγνωστο και εν πολλοίς άφθαρτο πρόσωπο: Ως την Άνοιξη του 1975, ο Αλέξης Γκόλφης , είχε μονάχα κάποια περάσματα σε ταινίες του Θανάση Βέγγου και του Νίκου Σταυρίδη. Η φιγούρα του ωστόσο, ήταν τόσο όμοια, με τη Βιβλική μορφή του Ιησού που κέρδισε το σκηνοθέτη κι ένας τηλεοπτικός θρίαμβος – από τους πρώτους στην ιστορία της τηλεόρασης, στην Ελλάδα, στα ασπρόμαυρα χρόνια – θεμελιώθηκε πάνω στον Αλέξη Γκόλφη κι ας τον πλαισίωναν «ογκόλιθοι» της Υποκριτικής τέχνης – ο Λυκούργος Καλλέργης, ο Γιώργος Φούντας, ο Νίκος Χατζίσκος, η Κάτια Δανδουλάκη, ο Γιάννης Αργύρης, η Γεωργία Βασιλειάδου κ. α.
Το ερώτημα «Γιατί ο Αλέξης Γκόλφης μεγαλούργησε σε αυτόν τον ρόλο » ενώ ύστερα δεν ξαναδούλεψε παρά , 15 χρόνια μετά», τίθεται ως σήμερα και η απάντηση μόνον σε φιλοσοφικά μονοπάτια μπορεί να βρεθεί. Όπως ο Ρόμπερτ Πάουελ του Τζεφιρέλι, έτσι και ο Αλέξης Γκόλφης ενσάρκωνε τον Ιησού μέσα από μια εικόνα που είναι κυρίαρχη στον Ορθόδοξο κόσμο . Κι έπειτα χάθηκε όπως, σαν από παιχνίδι της μοίρας, συνέβη με όλους τους ηθοποιούς που ενσάρκωσαν τον Ιησού στην παγκόσμια ιστορία του Κινηματογράφου.
Ο Αλέξης Γκόλφης, όσο κανείς δεν μάθαινε κάτι για αυτόν δοκιμαζόταν βυθισμένος στην απόλυτη φτώχεια, όμηρος της μοναξιάς και των χωρίς όρια εξαρτήσεων. Την τελευταία δεκαετία της ζωής του, μάλιστα, ο Αλέξης Γκόλφης σχεδόν λιμοκτονούσε σε απόλυτα κυριολεκτικούς όρους . Συγγενείς του, φίλοι του, περίγυρος του, δεν βρέθηκαν ποτέ. Μια ζωή, σαν μακρόσυρτη Εβδομάδα των Παθών , με απόληξη έναν Γολγοθά που ανέβηκε απόλυτα μόνος.
Η ΕΡΤ, τιμώντας την προσφορά του καλλιτέχνη και παλαιού συνεργάτη της, αποφάσισε να γίνει η κηδεία του με δαπάνη της. Η ταφή έγινε στις 11 Οκτωβρίου 2007 από το Νεκροταφείο Ζωγράφου.