Γνώρισα κι εγώ έναν ‘’Ζορμπά’’…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Είναι κάτι στιγμές, τέτοιες μέρες ‘Αγιες που κι οι λιακάδες ακόμη φαντάζουν μελαγχολικές, που πάνε κι έρχονται στο μυαλό μου, άνθρωποι που χω γνωρίσει στα μικράτα μου και για αρκετά χρόνια σημάδεψαν τη ζωή μου, με πάντοτε θετικό πρόσημο. Μεγάλη Πέμπτη σήμερα, ημέρα της κορύφωσης του Θείου Δράματος κι εγώ καταφεύγω στις σελίδες του Καζαντζάκη που μερικοί προχειρολόγοι τον λένε άθεο, ενώ από τα γραφτά του αναδίνει μια σπάνια μυσταγωγία. ‘’Τα έργα και οι μέρες του Αλέξη Ζορμπά’’ είναι το γραφτό του μεγάλου Κρητικού, μα πολίτη του κόσμου πάνω από όλα, που κρατώ τώρα στα χέρια μου… Και ‘όλο σκέφτομαι.
Γνώρισα κι εγώ έναν ‘’Ζορμπά’’, όχι στην Κρήτη, αλλά σε ένα ψαροχώρι στην Δυτική άκρη της Ρουμελης. Που τα λόγια του κι οι διδαχές του, από τη ζωή του βγαλμένες, έμοιαζαν με παραβολές- κι ας μην πήγαινε συχνά στις Εκκλησιές. Ζούσε στους ρυθμούς του μεγάλου Καζαντσακικου ήρωα κι ανακάτευε τις αναμνήσεις του στο κρασί, πριν τις μοιραστεί μαζί μας. Με ένα τσούρμο πιτσιρικάδες, που προστρέχαμε εκεί σαν σε ένα προσκύνημα. Και τον ακούγαμε, τώρα έρχεται στη θύμηση μου νοσταλγικά , να μιλά για κοινωνική δικαιοσύνη , ισορροπία, βοήθεια στους φτωχούς. Λόγια του Θεού όλα αυτά που θα τα έβρισκε κανείς στις γραφές.
Τον έλεγαν Μπουρζούκα και δείτε μια σύμπτωση. Μερικοί μόνο από τους παπάδες, αυτοί που δεν είναι ιερείς αλλά θυμίζουν ‘’μουλάδες’’, τον θεωρούσαν αμαρτωλό. Αυτός όμως δεν κιότευε. Και απαντούσε με δυο κουβέντες που δραπέτευαν από τις σελίδες του Βάρναλη: ‘’Που να σε κρύψω γιόκα μου, να μη σε βρίσκουν οι κακοί/ σε ποια γωνιά ερημική;’’
Ο δικός μου ‘’Ζορμπάς’’ , όπως κι ο άλλος του Καζαντζάκη ήταν ακριβοδίκαιος. Κι είχε πάντοτε μια λύση για όλα τα ανθρώπινα προβλήματα. Που την έδινε είτε μέσα από τη βάρκα του, τις ώρες που ξεψάριζε, είτε όταν βάρυνε ο χρόνος στην πλάτη του, αργότερα, από την αυλή του, μια δρασκελιά από τη θάλασσα .
Κλείνω τον Βίο και την πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά συγκρίνοντας αυτό το κείμενο με κάποιο βιβλικό. Κι αφήνω τη σκέψη μου να πλανηθεί στο ‘’Ζορμπά’’ που εγώ συνάντησα. Που ξέρω ότι ο Θεός τον έχει στο πλάι του γιατί ήταν άνθρωπος του. Κι ας μην φιλούσε πρόθυμα χέρι παπά.
