Αν ζωντάνευαν τα αγάλματα…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Η 25η Μαρτίου, η 204η επέτειος της Εθνικής μας ξημερώνει σε τρία εικοσιτετράωρα – έτσι μεγαλειώδης, υπέρλαμπρη, ηρωική όπως μας έχει μεταφερθεί από τις αράδες των ιστορικών. Αλλά και με ανεξιχνίαστες πλευρές, γεννημένες από τους πρωταγωνιστές των στιγμών.
Δεν χάνει τίποτα από το δοσμένο μεγαλείο της η Εθνεγερσία όταν από τις σελίδες των ιστορικών της εποχής ‘’δραπετεύουν’’ και περιστατικά που αποκαλύπτουν όχι απλά διαφωνίες αλλά χάσματα, ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της μεγάλης στιγμής του έθνους.
Αυτά τα αυστηρά μαρμάρινα αγάλματα, που μας κοιτάζουν παγωμένα στο κέντρο των μεγάλων Ελληνικών πόλεων είναι όλα, αναμφίβολα, αγάλματα ηρώων ή διανοουμένων που σίγουρα έχουν προσφέρει πολλά.
Αν όμως ζωντάνευαν για μια στιγμή τα αγάλματα, σίγουρα θα έφτιαχναν ομάδες ή και ‘’φατρίες’’. Κι αν οι φιλοδοξίες που εξελίσσονταν σε πολλές περιπτώσεις, σε εμφύλιο αβυσσαλέο μίσος, υποθετικά δεν έμεναν μαρμαρωμένες, ίσως τότε να μας έδιναν, αυτούσιο και ακριβές, ένα κλίμα της εποχής.
Διότι η Εθνική μας επέτειος δεν είναι μια ‘’παρέλαση’’ μαρμάρινων αγαλμάτων- κι αυτό είναι το μεγαλείο της. Η παλιγγενεσία μας είναι βαμμένη με πολύ αίμα, μεγάλο κι άδολο ηρωισμό αλλά και ξεπερνώντας ή έστω παγώνοντας όλες αυτές τις διαφωνίες που γέννησαν εμφύλια μίση. Κι όταν νομίζαμε ότι εμείς οι απόγονοι των ηρώων είχαμε λύσει όλα τα προβλήματα της παλιγγενεσίας, αρχίσαμε να ερίζουμε για το αν η Επανάσταση του 1821 ήταν ‘’ταξική’’ ή ‘’εθνική’’.
Αν ζωντάνευαν τα μαρμάρινα αγάλματα θα απαντούσαν αυτόχρημα, ότι η μάχη δόθηκε και κερδήθηκε για τον εθνικό μας προσδιορισμό. Και θα έλεγαν το ίδιο αυστηρά στους νεοέλληνες ότι όποιος χαρίζει την έννοια του έθνους στην ακροδεξιά, ρίχνει νερό στον μύλο του υφέρποντος φασισμού.
Αν ζωντάνευαν τα αγάλματα…