Ένας δουλικός πρωθυπουργός κι ένας αποτυχημένος ντράμερ που φοράει και κιμονό για να γίνει υπουργός
Άρθρο του Μιχάλη Κωτσάκου
Φίλες και φίλοι, γεια σας. Από σήμερα μπαίνω κι εγώ στην παρέα του newslan.gr. Και ξεκινώ σε μία περίοδο που η απαγωγή Μαδούρο έχει καλύψει τα πάντα στην παγκόσμια κοινή γνώμη. Φυσικά στη χώρα μας συνεχίζονται για 35η ημέρα οι αγροτικές κινητοποιήσεις.
Και τι κάνει η ελληνική κυβέρνηση για τα δύο αυτά ζητήματα; Στην μεν απαγωγή Μαδούρο ανέδειξε το πόσο δουλικός είναι ο Έλληνας πρωθυπουργός, στις δε αγροτικές κινητοποιήσεις είναι πλέον ολοφάνερο ότι το Μαξίμου κινείται με την τακτική «μεροδούλι- μεροφάι». Και χρησιμοποιώ αυτή την φράση που έβαλε στον δημόσιο διάλογο ο Ανδρέας Λοβέρδος μόνο και μόνο για να αναδείξω ότι το ΠΑΣΟΚ γλίτωσε από του χάρου τα δόντια που στις εσωκομματικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 2021 τα μέλη και οι φίλοι του Κινήματος τον «μαύρισαν».
Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή διότι μπορεί να σας έχω μπερδέψει.
Η αλήθεια για τον Μαδούρο
1ον) Ο Μαδούρο ήταν ένας δικτάτορας. Από αυτούς που χρησιμοποιούν τα αποτελέσματα της κάλπης προς όφελος τους και διοικούν απολυταρχικά. Όλοι το γνωρίζαμε αυτό, όλοι το έχουμε κατακρίνει, αλλά όλοι αναγνωρίζουμε πως ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Βενεζουέλας τον ψήφιζε. Σίγουρα υπήρχε βία και νοθεία στις εκλογικές διαδικασίες όπου έβγαινε νικητής, αλλά το 15% για παράδειγμα δεν μπορεί να γίνει 70%. Εξάλλου και οι παρατηρητές της διεθνούς κοινότητας στις εκλογές της Βενεζουέλας μιλούσαν για χοντρές παρατυπίες, αλλά όχι για βία και νοθεία που να άλλαζε σε τέτοιο βαθμό τα εκλογικά αποτελέσματα. Αυτό που έκανε ο σερίφης Τραμπ δεν το χωράει ο νους. Απήγαγε έναν εκλεγμένο πρόεδρο μίας ανεξάρτητης χώρας με μία αναπόδεικτη κατηγορία περί ναρκοτρομοκρατίας για να εγκαταστήσει μία δική του κυβέρνηση, μετατρέποντας την Βενεζουέλα σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ, ή όπως λένε οι επιχειρηματίες σε υποκατάστημα. Απλά και μόνο για να βάλει στο χέρι τα πετρέλαια της χώρας. Δηλαδή το πλούσιο υπέδαφος της Βενεζουέλας. Τόσο απλά.
Κι έρχεται ο Έλληνας πρωθυπουργός και κάνει μία δήλωση που είναι ντροπή για τον υπερήφανο ελληνικό λαό. Πιο δουλικός δεν μπορεί να γίνει. Και βέβαια με την δήλωση του κ. Μητσοτάκη δικαιώνεται όλα όσα έχουν πει στην Ουάσιγκτον γι’ αυτόν Αμερικανοί αξιωματούχοι επί εποχής Μπάιντεν ότι «έχουμε έναν χρήσιμο ηλίθιο στην Αθήνα και είναι ο Μητσοτάκης». Κι επί Τραμπ ακριβώς έτσι μας βλέπουν στον Λευκό Οίκο. Όχι ως σοβαρό σύμμαχο, αλλά ως έναν πρόθυμο «κολαούζο» που σπεύδει να νομιμοποιήσει ακόμα και τις πιο ακραίες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, χωρίς να κρατά ούτε τα προσχήματα. Το γεγονός ότι ο κ. Μητσοτάκης επέλεξε να κλείσει τα μάτια στην εισβολή και την απαγωγή ενός αρχηγού κράτους, χαρακτηρίζοντας την πράξη ως «ελπίδα», αποκαλύπτει το βάθος της πολιτικής του κατάντιας.
Αυτές τις ημέρες θα ήθελα να είχα πρωθυπουργό τον Ισπανό Πέδρο Σάντσεθ, ο οποίος σήκωσε το ανάστημα του έναντι των ΗΠΑ. Τι δήλωσε ο Ισπανός πρωθυπουργός; Απλά και ξεκάθαρα: «Η Ισπανία δεν αναγνώριζε το καθεστώς Μαδούρο. Αλλά ούτε θα αναγνωρίσει μια επέμβαση που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και ωθεί την περιοχή προς έναν ορίζοντα αβεβαιότητας και επιθετικότητας». Και να θυμίσω ότι ο Σάντσεθ αντέδρασε με αυτό το γενναίο τρόπο και στην τελευταία Σύνοδο του ΝΑΤΟ και η Ισπανία δεν θα δώσει ούτε ένα ευρώ παραπάνω όπως ζήτησε ο Τραμπ για την συμμαχία. Τουναντίον η πειναλέα Ελλάδα προθυμοποιήθηκε να αυξήσει τα χρήματα που προσφέρει στο ΝΑΤΟ της νέας εποχής. Οπότε δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση εάν ο κ. Μητσοτάκης σε λίγο καιρό προχωρήσει στο επόμενο βήμα. Δηλαδή να υποβάλλει τα σέβη του ως δουλικός κατά τα πρότυπα του Γεραπετρίτη στον Ερντογάν τον Δεκέμβριο του 2023. Ένα στιγμιότυπο που δεν χωνεύεται όση σόδα και εάν καταναλώσεις.
Κανένα πλάνο
2ον) Οι αγροτικές κινητοποιήσεις αλλάζουν επίπεδο και οι ένοικοι του Μαξίμου κοιμούνται όρθιοι και πληρώνουν ξενοδοχείο. Εδώ και 35 ημέρες αποδεικνύουν ότι δεν έχουν κανένα απολύτως πλάνο. Απλά χρησιμοποιούν κάτι… φυντάνια τύπου Ρωμανού για να απειλούν τους αγρότες. Προφανώς δεν έχουν καταλάβει δύο πράγματα. Πρώτον ο βρεγμένος δεν την φοβάται την βροχή. Και δεύτερον η εξέγερση των αγροτών εκφράζει τον απλό πολίτη, που θεωρεί ότι οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι είναι οι μόνοι που μπορούν να πιέσουν αποτελεσματικά την κυβέρνηση μπας και κάνει κάτι για την ακρίβεια. Οπότε σημειώστε κάτι πολύ σημαντικό. Εάν οι αγρότες αποφασίσουν να διοργανώσουν ένα συλλαλητήριο σαν αυτά των Τεμπών στην Αθήνα, μην σας κάνει εντύπωση εάν βγουν στους δρόμους περισσότερο από ένα εκατομμύριο πολίτες. Και αυτό το Επιτελικό Χάος στο μέγαρο Μαξίμου δεν τα αντιλαμβάνεται.
Πόσο εύκολα γίνεσαι ρόμπα
3ον) Την φράση «μεροδούλι- μεροφάι» την είχε χρησιμοποιήσει πρώτος στον δημόσιο διάλογο ο Ανδρέας Λοβέρδος ασκώντας κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ, όταν στο πρώτο εξάμηνο του 2015, όπως αποδείχθηκε εν τοις πράγμασι, δεν είχε κανένα απολύτως σχέδιο. Η φράση αυτή ταιριάζει ταμάμ και για την διακυβέρνηση Μητσοτάκη, ειδικά τον τελευταίο χρόνο. Σε ό,τι αφορά τον Ανδρέα Λοβέδρο διαβάζοντας την δήλωση του για το ντου των Αμερικανών στο Καράκας και την απαγωγή του Μαδούρο, με έπιασε αναγούλα και μούντζωνα τον εαυτό που κάποια στιγμή στη ζωή μου τον είχα σταυρώσει.
Τι έκανε ο Λοβέρδος; Προχώρησε σε μία ανάρτηση όπου έβαλε μέσα και τον Τσίπρα για να πει μπράβο στον Τραμπ: «Το αντιδημοκρατικό, διεφθαρμένο και ανελεύθερο καθεστώς Μαδούρο αποτελεί αντινομία ως προς τη Δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα ακόμη και το ποινικό δίκαιο. Ως εκ τούτου η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο, αυτού του αδιανόητου προτύπου για την «πρώτη φορά αριστερά» του Α. Τσίπρα, δεν πρόκειται να αποτελέσει αφορμή για δάκρυα. Οι αντιρρήσεις των θαυμαστών του, που το 2015 έγιναν κυβέρνηση και που δεν αντέδρασαν ούτε στις σεξιστικές συμπεριφορές του πρέσβη της Βενεζουέλας στην Αθήνα, δεν αποτελούν έκπληξη. Δεν ξεχνάμε τι έκαναν. Πήγαν στη Βενεζουέλα. Φωτογραφήθηκαν με το καθεστώς. Συμμετείχαν σε επίσημες συναντήσεις. Το 2015 και το 2016 άνοιξαν κυβερνητικά και εμπορικά κανάλια συνεργασίας με τον Μαδούρο, το 2019 περίεργα αεροπλάνα του καθεστώτος κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς έκαναν στη χώρα μας. Και όλα αυτά ενώ η καταστολή, η θεσμική κατάρρευση και η ανθρωπιστική κρίση ήταν ήδη διεθνώς καταγεγραμμένες. Οι δημοκρατικές χώρες έχουν χρέος να προστατεύουν τις αρχές και τις αξίες της Δημοκρατίας».
Εν κατακλείδι μπορώ να καταλάβω από αυτή την ανάρτηση γιατί έστησαν πάρτι στην Χαριλάου Τρικούπη όταν αποχώρησε ο Λοβέρδος. Όπως και που μπορεί να φτάσει ένας αποτυχημένος ντράμερ για να γίνει υπουργός του Μητσοτάκη. Και βέβαια πλέον δεν ισχύει η ατάκα του Γιάννη Βογιατζή από μία παλιά ταινία του ελληνικού κινηματογράφου προς τον Φαίδωνα Γεωργίτση «αυτή μέχρι και το μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις». Τώρα ισχύει το «μέχρι και κιμονό φοράω για να γίνω υπουργός». Άλλο όμως να ξυρίσεις το μουστάκι για την Θεά Ζωή Λάσκαρη και άλλο να φορέσεις κιμονό για τον Μητσοτάκη.