Στέλλα: Η περιπέτεια ενός αριστουργήματος
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Τα χρόνια γύρω στο 1955 ήταν πολύ δύσκολα για την Ελλάδα. Οι μεταπολεμικές όσο και οι μετεμφυλιακές πληγές ρέουν ακόμη, νωπές αίμα ακατάσχετο.
Δεν γνωρίζουμε σήμερα με την χρονική απόσταση απόλυτης ασφαλείας από τα γεγονότα του τότε ήταν η κατάλληλη εποχή για την δημιουργία μιας ταινίας, τόσο ηχηρής γροθιάς στα Ελληνικά κοινωνικά ήθη της εποχής, που ήταν περισσότερο στεγανά παρά συνήθειες που έρχονταν από το παρελθόν.
Ο Μιχάλης Κακογιάννης, ένας Κύπριος σκηνοθέτης νεοφερμένος σχετικά από το Λονδίνο που είχε δώσει καλά διαπιστευτήρια γυρίζοντας έναν χρόνο πριν την κωμωδία ‘’Κυριακάτικο ξύπνημα’’ στα υπερσύγχρονα στούντιο Ναχάς του Καίρου ‘’κυνηγώντας’’ το ζεύγος Χορν – Λαμπέτη, όταν βρίσκονταν στην αρχή του θυελλώδους έρωτα τους, για να ολοκληρωθούν τα γυρίσματα, πήρε αυτήν τη φορά όλα τα ρίσκα μαζί.
Μάζεψε λεφτά σαν να κανε έρανο, πήρε για πρωταγωνίστρια την Μελίνα την οποία απέρριπτε σε όλη του τη ζωή ο Φίνος, και έγραψε το σενάριο με βάση ένα άπαιχτο, ακόμη θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλη, το ‘’Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια’’ …
Και μας παρέδωσε τη ‘Στέλλα’’, μια ταινία – θρύλο του ελληνικού κινηματογράφου, που πρωτοπροβλήθηκε το 1955 και έκανε τη Μελίνα Μερκούρη σταρ διεθνούς βεληνεκούς.
Η ατάκα του Γιώργου Φούντα «Στέλλα κρατάω μαχαίρι» έγραψε ιστορία.
Πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι η Στέλλα (Μελίνα Μερκούρη), μια δημοφιλής τραγουδίστρια στο λαϊκό μαγαζί «Ο Παράδεισος». Είναι πανέμορφη και εκρηκτική γυναίκα, που ζει και ερωτεύεται, πέρα από τα στερεότυπα της εποχής της. Όταν γνωρίζει τον Μίλτο (Γιώργος Φούντας), ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού που την τραβά σαν μαγνήτης, διακόπτει τον δεσμό της με τον Αλέκο (Αλέκος Αλεξανδράκης), νεαρό γόνο μιας πλούσιας οικογένειας, που αντιδρούσε στη σχέση τους. Ο Μίλτος θέλει να την κάνει γυναίκα του κι εκείνη δέχεται, αλλά το μετανιώνει σχεδόν αμέσως. Γυναίκα περήφανη, που αδιαφορεί για τις κοινωνικές συμβάσεις, την ημέρα του γάμου τους τον στήνει στην εκκλησία και περνά τη νύχτα της με τον Αντώνη (Κώστας Κακκαβάς), ένα νεαρό που γνώρισε στο δρόμο. Την αυγή, επιστρέφοντας στο σπίτι της, έρχεται αντιμέτωπη με τον Μίλτο και συναντά τον θάνατο από το μαχαίρι του.
Τα σκηνικά υπογράφει ο Γιάννης Τσαρούχης και τη μουσική ο Μάνος Χατζιδάκις με συνεργασία με τον Βασίλη Τσιτσάνη. Κλασική είναι η ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη στο τραγούδι «Αγάπη που έγινες δίκωπο μαχαίρι», ενώ στην ταινία ακούστηκαν για πρώτη φορά τα τραγούδια «Εφτά τραγούδια θα σου πω» και «Το Φεγγάρι είναι κόκκινο».
Στους ελληνικούς κινηματογράφους έκανε πρεμιέρα στις 21 Νοεμβρίου 1955 και ήταν η πιο εμπορική της σεζόν 1955-1956, από τις 24 συνολικά ελληνικές παραγωγές που προβλήθηκαν (134.142 εισιτήρια). Η κριτική ήταν από αμήχανη έως ευνοϊκή για την ταινία.
