Δυο Ελλάδες…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Δυο πρόσωπα μεσουράνησαν αυτήν την εβδομάδα που σιγά – σιγά μας αποχαιρετά στο ‘’κάτω ράφι’’ της ιστορίας- αυτό της καθημερινότητας, που όμως, έχω την εντύπωση, πως θα μείνουν για πολύ καιρό πρωταγωνιστές των χαλαρών συζητήσεων μας, λόγω των άκρως αντίθετων συνθηκών που υπηρέτησαν την περίσταση , για τον καθένα ξεχωριστά. Δυο άνθρωποι, μέχρι πρόσφατα άγνωστοι μεταξύ τους, μάλλον για πάντα, αφού δεν έχουν κάποια κοινή, εφαλτήρια αφορμή για να γνωριστούν. Κι όμως, οι συνθήκες τους έφεραν απρόσμενα κοντά.
Ο Πάνος Ρούτσι συμβολίζει εδώ και καιρό στα μάτια όλων μας, τον αγώνα τον καλό, από το πιο δύσκολο μονοπάτι, για να βρει το δίκιο του απέναντι στους εμπόρους μιας απάνθρωπης και απόκοσμης εξουσίας. Ο οποίος, μακάρι να ήταν, αλλά δεν είναι –δυστυχώς- ‘’μια χαρά’’ κ. Γεωργιάδη, μα στέκει ορθός, ‘’ψηλός σαν το σωρό’’ που λέει κι ο Καββαδίας, σε ένα στίχο του και κοιτάζει κατάματα τους νάνους υπουργούς μπας και δει ένα ίχνος ντροπής να διασπά την αλαζονική ματιά τους. Κι όλοι εμείς δίπλα του. Νοητά ή χειροπιαστά, πάντως αληθινά.
Ο Βασίλης Μπισμπίκης συμβόλισε για πολλές στιγμές την Ελλάδα του ‘’δεν βαριέσαι αδελφέ’’, και της ευθυνοφοβίας, της Ελλάδας που πρέπει να υποχωρεί και να υποκλίνεται μπρος στην πρόσκαιρη ή όχι διασημότητα, ακόμα κι αν αυτή έχει πάρει παραμάζωμα κάποια αυτοκίνητα ανυποψίαστων πολιτών την ώρα του ύπνου τους. Ο καλός ηθοποιός- ο οποίος όμως έγινε ευρύτερα γνωστός τα τελευταία χρόνια λόγω της σχέσης του με τη Δέσποινα Βανδή, δυστυχώς αυτοί είναι οι αμείλικτοι κανόνες του σύγχρονου star system- θα κληθεί σύντομα να εξηγήσει τι πήγε στραβά εκείνο το βράδυ στη Φιλοθέη.
Ελπίζουμε δε η επίσκεψη του στον Πάνο Ρούτσι να ήταν έτσι κι αλλιώς στις προθέσεις του και να μην αφορά κάποιο επικοινωνιακό τρυκ αλίευσης συμπαθείας, ενόψει των δικαστικών του περιπετειών…
Όπως και να ‘ χει όμως, η επίσκεψη αυτή, αναμφίβολα καλώς καμωμένη ήταν…