Το ‘’σταυρόλεξο’’ της Κριμαίας
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Ο Ουκρανός Νικήτα Χρουτσώφ, διάδοχος του Ιωσήφ Στάλιν στην προεδρία της Ε. Σ. Σ. Δ. , προχώρησε σχεδόν άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του, στα 1954, στην δωροθέτηση της Κριμαίας, στην Ουκρανία, ένα ‘’αδελφικό’’ έθνος για μερικούς Ρώσους, που όμως η ύπαρξη του είναι περιττή κατά την γνώμη των πιο πολλών. Εκείνη την εποχή η κίνηση του Χρουτσώφ δεν έκανε μεγάλο θόρυβο γιατί κρίθηκε ότι μέσα στο πλαίσιο της Σοβιετικής Ένωσης, τέτοιες ‘’μεγαλόψυχες’’ κινήσεις ήταν στην δικαιοδοσία του εκάστοτε Προέδρου και γραμματέα του ΚΚΣΕ. Οι λιγότεροι μυημένοι ή υποψιασμένοι θορυβήθηκαν και είδαν πίσω από τις ‘’γραμμές’’ μια , πιθανόν υστερόβουλη, επιλογή.
Όπως και να έχει το πράγμα επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί ένα πρόβλημα στη Μόσχα , το οποίο ναι μεν ο Πρόεδρος Πούτιν, φαίνεται να ξεπέρασε μαεστρικά, αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει και το φυτίλι για μια απρόσμενη όσο κι ανεπιθύμητη ‘’έκρηξη’’ στα πόδια της Μόσχας. Τώρα όμως τα πράγματα είναι δεδομένα. Η Κριμαϊκή χερσόνησος ανήκει στη Ρωσία, από πάρα πολλών ετών κι όχι μόνον με βάση συμφωνίες, αλλά λόγω και του ότι η Ρωσία υπερτερούσε πάντοτε συντριπτικά σε επίπεδο πληθυσμιακό στην Κριμαία. Έτσι το 2014 που ο πρόεδρος Πούτιν θέλησε – και κατάφερε –να επαναφέρει τα πράγματα στην προτεραία τους τάξη, η Μόσχα είχε ήδη το αναγκαίο Λαϊκό έρεισμα, να το κάνει.
Η Κριμαία έχει πληθυσμό λίγο περισσότερο από 2 εκατομμύρια και το 78% είναι Ρώσοι. Τα λιμάνια της στη Μαύρη Θάλασσα παρέχουν εύκολη πρόσβαση στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή.
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι ούτε το τι λέει ο Ζελένσκι, ούτε οι Ευρωπαίοι εξ αποστάσεως κραυγάζοντες, αλλά ποιος έχει το λαϊκό έρεισμα την κομβικής σημασίας, αυτή χερσόνησο. Εκεί που από χρόνια οι Ρώσοι έχουν το πάνω χέρι…