Σε ένα παρόν , χωρίς ήρωες…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Φτάνει σιγά – σιγά η 25η Μαρτίου, η 204η επέτειος της Εθνικής μας παλιγγενεσίας. Και στρώθηκα κάτω να γράψω για αυτό. Όχι σκόρπιες σκέψεις ή ατάκτως ειρημένα ιστορικά γεγονότα, έτσι για να γεμίσει ο χώρος, αλλά θέτοντας προς συζήτηση την απάντηση μου στο ερώτημα που μου έβαλε ένας φίλος: ‘’Ποιος είναι’’ , με ρώτησε, ‘’ο ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης με τον οποίον είσαι πιο κοντά ψυχικά και πνευματικά;’’ Δεν το σκέφτηκα πολύ. ‘’Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης και ο Παπαφλέσσας’’, απάντησα.
Και να’ μαι τώρα στη θέση να αραδιάσω τους λόγους. Να γράψω τα γιατί. Τα οποία όσο και να ακούγεται περίεργο είναι πιο απλά από όσο περιμένει κανείς.
Καραισκάκης και Παπαφλέσσας λοιπόν. Δυο Αγωνιστές ατόφιοι, δυο γενναίοι μαχητές και δυο κλασικοί Έλληνες. Που παράλληλα με την πολύτιμη για όλους εμάς τους μεταγενέστερους, εθνική δράση και προσφορά τους, αυτοί οι δυο – και χιλιάδες άλλοι, αλλά αυτοί άφησαν και ως τμήμα της παρακαταθήκης τους- δεν έκρυψαν ποτέ αδυναμίες του χαρακτήρα τους, ή δεν ‘’μακιγιάρισαν’’ τα… ‘’κουσούρια’’ τους, έτσι όπως έμειναν αθάνατα στους αιώνες. Ο Παπαφλέσσας λοιπόν ήταν ιερέας. Έλεγε όμως ότι έγινε ιερωμένος γιατί δεν μπορούσε να σταθεί ως ραγιάς. Ήταν καβγατζής, γυναικάς, πότης, αλλά και πατριώτης φλογερός. Το μικρό διάστημα που έγινε υπουργός εσωτερικών, έδωσε δείγματα αλαζονείας. Πνιγμένος από τύψεις για αυτό ζώστηκε τα όπλα και πήγε στο Μανιάκι, μόνος, με 300 άνδρες για να σταματήσει τον Ιμπραήμ. Γνώριζε ότι πηγαίνει να βγάλει γλώσσα στο θάνατο. Πήγε όμως γιατί το πατριωτικό καθήκον πύρωνε την ψυχή. Και σκοτώθηκε εκεί στο κακοτράχαλο μετερίζι.
Ο γιος της καλόγριάς από την άλλη, αψύς και ορμητικός με τους εχθρούς αλλά και μεγάλος διπλωμάτης, όταν ήταν απαραίτητο περιγράφεται ως ‘’μύστης’’ της Μεγάλης Ζωής, στα διαλείμματα της μάχης. Δεν ήταν φειδωλός στις βωμολοχίες ούτε ήταν σπάνιες οι περιπέτειες με το γυναικείο φύλο.
Ψάχνω στο σήμερα, στην πολιτική καθεστηκυία τάξη να βρω ανθρώπους που βάζουν πάνω από το προσωπικό όφελος, το πατριωτικό καθήκον κι ας έχουν αδυναμίες- κι ας τις δείχνουν. Αρκεί να βάζουν όταν χρειάζεται το χρέος τους ψηλότερα.
Με το κιάλι τους βρίσκω, να ‘στε σίγουροι. Και είμαι σίγουρος ότι ελάχιστοι διαφωνούν μαζί μου. Όπως κι ελάχιστοι από αυτούς φαίνεται να είναι άξιοι να κρατήσουν την σκυτάλη όπως αυτή τους παραδόθηκε από πραγματικούς ήρωες, δυο αιώνες πριν…
